Αἰσιοδοξία ἢ Τουρκία

Ὅπως ἀπὸ παλιὰ ἔχω πεῖ, μόνο μὲ ἕνα θαῦμα (ἀπροσδιόριστο, ἀλλὰ σίγουρα κυριολεκτικὰ θαῦμα) σώζεται πιὰ αὐτὸς ὁ τόπος. Αὐτὸ δὲν σημαίνει «μοιρολατρεία», φυσικά. Ἡ ἴδια ἡ «μοιρολατρεία» δὲν συνεπάγεται τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴ δράση, βέβαια· ἂν ἦταν ἔτσι, τότε θὰ ἦταν ἀνεξήγητο πῶς λαοὶ-πολιτισμοὶ τόσο δομικὰ μοιρολάτρες (Ἄραβες, ὁπαδοὶ τοῦ κισμέτ, Δυτικοὶ Χριστιανοί, ποὺ πίστευαν στὸν ἀπόλυτο προορισμό) ἀποδείχτηκαν τόσο ἐξωστρεφεῖς καὶ σάρωσαν τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμὸ κι ἔπειτα ὅλον τὸν πλανήτη.

Ἕνα ἀπὸ τὰ λάθη τοῦ νεωτερικοῦ ἀθεϊσμοῦ συνίσταται στὴν ἐγκατάλειψη τῆς χριστιανικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς προχριστιανικῆς προοπτικῆς. Οἱ Ἀρχαῖοι εἶχαν τὴν τιμή, τὴν dignitas-ἀξιοπρέπεια, κι οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν μιὰ αἴσθηση ὅτι ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὰ πάντα, τὰ ὁποῖα καὶ νὰ χαθοῦν δὲν πειράζει, στὸ τέλος -γιατὶ Αὐτὸ τὸ πράγμα θὰ τὰ ἐπανορθώσει, ἐνίοτε καὶ ἄμεσα.

Οἱ νεωτερικοὶ ἄθεοι ἀντιπαραθέτουν τὴν «αἰσιοδοξία τῆς βούλησης». Ἡ ὁποία βασίζεται ποῦ; Στὴν ἀνάλυση τῆς κατάστασης; Στὴν ἰδέα περὶ προόδου; Στὴν λαθραία παρείσφρηση ἠθικῶν ἰδιοτήτων στὴν ξερή, κροταλιστὴ ὕλη καὶ στὴν κοινωνία; Στὴν ἀνάγκη ὅλων νὰ παρηγοριόμαστε;

Ἀκόμη κι ἂν ἡ Τουρκία ἔχει ἀποτύχει σὲ ὅλα τὰ μέτωπα καὶ τὶς ἐπιδιώξεις της, ἀκόμη κι ἂν ἔχασε στὴ Συρία, ἀκόμα κι ἂν βάζουν βόμβες οἱ Ἰσλαμιστές, ἀκόμη κι ἂν δὲν κατάφερε νὰ γίνει δύναμη καὶ πρότυπο στοὺς τουρκογενεῖς Μουσουλμάνους τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας, ἀκόμη κι ἂν δὲν κατάφερε ὁτιδήποτε ἄλλο, εἶναι ἀσύγκριτα δυνατότερη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ τὰ καταφέρει ὡς πρὸς τὴν τωρινὴ Ἑλλάδα. Μὲ ἕνα νεῦμα της πλημύρισε ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ πτωχοὺς πλὴν τίμιους Ἰσλαμιστές (μὲ δεδομένη τὴν Ἑλλάδα ὅπως εἶναι: Μετεμφυλιακὴ-Μεταπολιτευτική). Ἂν ἡ Τουρκία ἤθελε (μὲ δεδομένη τὴν Ἑλλάδα ὅπως αὐτὴ εἶναι: Μετεμφυλιακή-Μεταπολιτευτική) νὰ στείλει σήμερα, τώρα, 3 ἑκατομμύρια κατατρεγμένους πλὴν ἠθικοὺς ἄραβες καὶ ἀσιάτες Ἰσλαμιστές, θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει.

Ἀκόμη κι ἂν ἡ Τουρκία καταρρέει ἢ ἀποτυγχάνει, δηλαδή, αὐτὸ δὲν ἐπηρεάζει διόλου τὴν ἱκανότητά της νὰ καταστρέψει τὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν α ἢ β τρόπο.

Ἡ Τουρκία δὲν βρίσκεται στὰ τελευταῖα της. Οἱ ἐμφύλιοι τῶν Τούρκων εἶναι βραχυχρόνιοι, κι ἄλλωστε ἡ ἔκβαση τοῦ τωρινοῦ ἐμφυλίου ἔχει ἤδη κριθεῖ ἱστορικά, γιατὶ οἱ Ἰσλαμιστὲς γεννοβολᾶνε πολὺ περισσότερο ἀπὸ τοὺς -ὅμοιους τῶν ἄθεων / ἀγνωστικιστῶν Ἑλλήνων σὲ τέτοια καθημερινὰ ζητήματα- Κεμαλιστές, τοὺς ὁποίους οἱ Ἰσλαμιστὲς θὰ ποδοπατήσουν ἁπλῶς μὲ τὴν σκέτη παρουσία καὶ τὴν αὔξησή τους.

Ἀκόμη καὶ ἡμιθανὴς ἡ Τουρκία, καὶ χωρὶς συμμάχους, μπορεῖ νὰ στείλει στὸ θάνατο τὴν Ἑλλάδα ἀκριβῶς γιατὶ ὅλος ὁ κόσμος θὰ τρομάξει μὴν τυχὸν τοῦ πεθάνει ἡ Τουρκία, καὶ θὰ κάνει -εἴτε ὁ Ρῶσος εἴτε ὁ Φράγκος- ὅ,τι τοῦ ζητήσει ὁ Τοῦρκος. Γιὰ παράδειγμα, οἱ Δυτικοὶ ὅταν δοῦν ὅτι ἡ Τουρκία συμμαχεῖ μὲ τὴ Ρωσία δὲν θὰ τὴν τιμωρήσουν (ὅπως π.χ. τιμώρησαν τὴν Ἑλλάδα τὸ 2007 καὶ 2009 μὲ τὶς τυχαῖες πυρκαγιὲς ἢ τὸ 2008 μὲ τὴν ἐξέγερση τῶν ἀκατονόμαστων), ἀλλὰ θὰ τὴν παρακαλέσουν γονατιστοὶ νὰ μὴν τοὺς τὸ κάνει αὐτό. Θὰ τῆς ποῦν λ.χ. «Νά, φάε τὴν Ἑλλάδα -μὴ μᾶς ἐγκαταλείψεις, μόνο» ἢ «Ἄσε νὰ γίνει Κουρδιστάν, θὰ σοῦ δώσουμε κανένα νησάκι«.

Νὰ ψάχνουμε γιὰ λόγους αἰσιοδοξίας σὲ κάποια ἐσωτερικὴ καὶ μακροχρόνια κατάρρευση τῶν Τούρκων εἶναι ἐπισφαλές, καὶ δὲν ὠφελεῖ ἄμεσα. Ἡ γεννητικότητα λ.χ. τῶν Τούρκων μπορεῖ νὰ μειώνεται καὶ εἶναι μικρότερη αὐτῆς τῶν Κούρδων, ἀλλὰ ὅταν ἡ πληθυσμιακὴ ἀναλογία Ἑλλάδας-Τουρκίας εἶναι 1:8 ἢ 1:6 (ἂν βγάλουμε τοὺς Κούρδους), καὶ ὅταν ἡ Ἑλλάδα εἶναι χώρα ἄτεκνων γέρων σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκία ὅπου ἡ νεολαία συνιστᾶ μεγάλο ποσοστὸ τοῦ τουρκικοῦ πληθυσμοῦ, ἡ διαπίστωση γιὰ τὴν μειωμένη τουρκικὴ γεννητικότητα δὲν μᾶς γλιτώνει ἀπὸ τίποτα, δὲν προλαβαίνει νὰ μᾶς σώσει -ἀφοῦ ὅταν οἱ Τοῦρκοι θὰ γεννᾶνε ὅσο οἱ Ἕλληνες (1 παιδὶ κατὰ μ.ὅ.) πολὺ ἁπλὰ οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ ὑπάρχουν ἢ θὰ εἶναι 2-4 ἑκατομμύρια, κι ὅλοι γέροι, ἐνῶ ἡ Τουρκία θὰ εἶναι 40. Σὲ κάθε περίπτωση, δὲν βγαίνουν τὰ νούμερα.

Σίγουρα, ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔπρεπε νὰ κερδίσει χρόνο μήπως καὶ ξεφουσκώσει κάπως ἡ τουρκικὴ ἀπειλή. Αὐτὰ ἔλεγε ὁ Κονδύλης, ἀλλὰ τὰ ἔλεγε τὸ 1998, εἴκοσι χρόνια πρίν. Καὶ τὸ νὰ κερδίσουμε χρόνο δὲν ὠφελεῖ σὲ κάτι, ἂν κατὰ τὸ κερδισμένο χρονικὸ διάστημα παραμείνουμε ἄτεκνοι, ἀγνωστικιστὲς «φιλόσοφοι» κι Ἀριστεροὶ ἢ μὲ ἀριστερὸ lifestyle -γιατὶ αὐτὸ εἴμαστε-, ἀφοῦ ἔτσι θὰ ξαναβρεθοῦμε σὲ δεινὴ θέση ὅταν ἐπανακάμψει ἡ Τουρκία μετὰ τὴν προσδοκώμενη / ἐπικείμενη ὑποχώρησή της.

Μπροστὰ σὲ τέτοια ἀπαισιόδοξη ἑρμηνεία, εἴτε τὰ βάφει κανεὶς μαῦρα, αὐτοκτονεῖ ἢ περιμένει καρτερικὰ-στωικὰ τὸ τέλος,  εἴτε ἐπικαλούμενος τὸν προνεωτερικὸ πολιτισμό (κλασικὸ Ἀρχαῖο ἢ Χριστιανικό) καὶ πιστεύοντας σὲ αὐτὸν πραγματικά -κι ὄχι πολιτικά– ἀντιστέκεται μέχρις ἐσχάτων. Προφανῶς, καὶ τέλος πάντων, δὲν ἔχει ἄμεση σημασία ποιὸν λόγο θὰ διαλέξει κάποιος γιὰ νὰ ἀντισταθεῖ, νὰ μὴν κάνει οὔτε βῆμα πίσω.

Μόνο ποὺ ὑπάρχουν λόγοι ἀντίστασης οἱ ὁποῖοι ξεφτίζουν μὲ τὸ πρῶτο (π.χ. μὲ ἕνα τουρκικὸ ἄνοιγμα τῆς βρύσης τῶν «προσφύγων»), καὶ ὑπάρχουν λόγοι ἀντίστασης ποὺ κράτησαν κι ἀποδείχτηκαν ἀνθεκτικοὶ λ.χ. 400-700 χρόνια (Τουρκοκρατία) ἢ γιὰ 1000 χρόνια (Βυζάντιο). Κι ἄλλωστε, ἕνας λαὸς ποὺ δὲν πιστεύει σὲ τίποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὰ λεφτὰ καὶ τὴν Ἐπανάσταση δὲν μπορεῖ νὰ τὰ βάλει μὲ ἕναν αἱμοβόρο λαὸ φανατικὰ πιστῶν, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει καμμία προτροπὴ γιὰ δράση ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ τοῦ ὑπόσχονται χρήματα καὶ Ἐπανάσταση (πού, κι αὐτά, δὲν ἔρχονται).

Πραγματικά, πάντως, δὲν καταλαβαίνω τί συνιστᾶ περισσότερο ἀνορθολογικὴ ἐλπίδα, οἱ παϊσιολογίες ἢ οἱ προσδοκίες καὶ οἱ ρεαλιστικὲς ἀναλύσεις ὅτι ἡ ἰσλαμιστικὴ Τουρκία ὁδεύει στὰ βράχια. Λὲς καὶ δὲν ξέρουμε ὅτι ὁ Τοῦρκος εἶναι πάντα ἐνάντιά μας, Κεμαλικὸς ἢ Τζιχαντιστής.

Βέβαια, ὑπάρχει ἐκεῖνη ἡ ἱστοριούλα, κατὰ τὴν ὁποία ἕνας ἄθεος βρισκόμενος κάπου μόνος κινδυνεύει στὴν ἄγρια ἐρημιά, μὲ θηρία κ.λπ., ὥσπου διασώζεται ἀπὸ ἕναν διερχόμενο Χριστιανό. Ὅταν ὁ ἄθεος χαρούμενος ποὺ σώθηκε λέει στὸν Χριστιανὸ ὅτι δὲν ἦρθε κανένας θεὸς νὰ τὸν γλιτώσει, ὁ Χριστιανὸς τοῦ ἀπαντᾶ ὅτι τὸν ἐνέπνευσε ὁ Θεὸς νὰ περάσει ἀπὸ ἐκεῖ. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ἕνα παραμύθι γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύει κανεὶς τὰ πράγματα, καὶ εἶναι φανταστικό. Ἀλλὰ τί ἄλλο παρὰ πραγματικὴ κοροϊδία συνιστᾶ πρὸς τοὺς ἄθεους τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνοι ἀκριβῶς τῶν ὁποίων οἱ πατεράδες ἐξυμνοῦσαν ὅσους κατεδάφιζαν ἐκκλησίες στὴν ΕΣΣΔ, αὐτοὶ σήμερα ἐπιχαίρουν γιὰ τὴν ἥττα τοῦ ISIS -ποὺ κι αὐτὸ κατεδάφιζε ἐκκλησίες, ὅπως οἱ ἄθεοι- ἀπὸ ἕνα ὀρθόδοξο μάλιστα κράτος;

Σίγουρα, πάντως, δὲν προτείνω στοὺς ἄθεους νὰ γίνουν θρῆσκοι γιὰ πολιτικοὺς λόγους. Θὰ ἦταν ἀηδιαστικό. Βέβαια, κάτι τέτοιο εἶναι ἀκατανόητο ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θεωροῦν ὅτι ὁ Κωνσταντίνος ἐκχριστιανίστηκε ὄχι γιατὶ πείστηκε (ἤ, ἔστω: γιατὶ «ἦταν δεισιδαίμονας») ἀλλὰ γιατὶ ἤθελε νὰ κερδίσει πολιτικὰ τὸ 10% τοῦ πληθυσμοῦ (τὸ ὅτι, ἂν σκεφτόταν ἔτσι, ἔστρεφε τὸ 90% τοῦ πληθυσμοῦ ἐναντίον του, τὸ ξεχνᾶνε οἱ πεπεισμένοι ἄθεοι).

Μελαγχολία καὶ πολεμική, λοιπόν. Καὶ θαῦμα.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Αἰσιοδοξία ἢ Τουρκία

  1. Ο/Η Μανώλης λέει:

    Για πες μου, τώρα: πρέπει να δώσουμε πίσω τους Τούρκους πραξικοπηματίες; Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Δὲν νομίζω ὅτι ἀπὸ ἠθικὴ ἄποψη ἔχουν δίκαιο οἱ πραξικοπηματίες. Δὲν ἀντιστάθηκαν σὲ κατάλυση τῆς δημοκρατίας κ.λπ. Καὶ δὲν ἔχω καταλάβει ἂν εἶναι Γκιουλενικοὶ ἢ Κεμαλικοί, ποὺ ἱστορικὰ εἶναι τὸ ἴδιο γιὰ ἐμᾶς.

      Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ κάποιος νὰ κάνει εἶναι νὰ διχάσει καὶ νὰ ἀποδυναμώσει τοὺς Τούρκους, ὅσο μπορεῖ. Ἀνάλογα μὲ τὸ ποσοστὸ τῶν μὴ ἐρντογανικῶν Τούρκων -ἀλλιῶς, τοὺς ἑνώνει. Raison d’État.

      Δὲν περιμένω ὅμως ὅτι θὰ τὸ κάνει μιὰ κυβέρνηση ποὺ συμφωνεῖ μὲ τοὺς Τούρκους ὅτι τὸ Αἰγαῖο δὲν ἔχει σύνορα (ρητὰ τὸ εἶπε καὶ ὁ δικός μας καὶ ὁ ἄλλος).
      Καλημέρα.

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η Μανώλης λέει:

        https://www.facebook.com/agtzidis.vlassis?fref=ts post 10/01/2017,
        εσύ που ασχολείσαι πιο πολύ, αν έχεις χρόνο, δες τα σχόλια- κατ’ εμέ, ενδεικτικά του πως…σκεφτόμαστε…

        Μου αρέσει!

      • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

        Ἐντάξει, ὁ ἀριστερὸς ποντιακὸς χῶρος σκέφτεται μὲ ὅρους Γενοκτονίας ἀκόμη. Δίκαιο ἔχει μόνο ὡς πρὸς τὸ ξέπλυμα τοῦ Κεμαλισμοῦ, ἀπὸ ὅλες τὶς παρατάξεις διαχρονικά, τὴν ἐσωτερίκευση τῆς κεμαλικῆς νίκης καὶ τῶν σφαγῶν τοῦ ’22. Ὣς ἐκεῖ. Ἀλλιῶς, νὰ ἀρχίσουμε κι ἐμεῖς ἐδῶ τὰ περὶ Χαμουτζήδων κ.ο.κ.

        Νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ἀρκετὰ χρόνια πρίν, προτοῦ ὁ Ἐρντογὰν γίνει κακός, ὅταν ἐπέτρεπε τὸν πολυπολιτισμικὸ τουρισμό, κάποιοι Πόντιοι μπαίνοντας στὴ φάκα τοῦ τοπικιστικοῦ συναισθηματισμοῦ ἔβλεπαν μὲ καλὸ μάτι τέτοιες κινήσεις.

        Λέω φάκα, γιατὶ -συγκρίνω τώρα- ἄλλη χρήση τῆς μνήμης κάνει ἡ Τουρκία γιὰ τὶς δικές της «χαμένες» «πατρίδες» (π.χ. Θεσσαλονίκη), καὶ οἱ ἁπλοὶ ἀπόγονοι τῶν ἑλλαδιτῶν Μουσουλμάνων, καὶ ἐντελῶς ἄλλη οἱ ἀπόγονοι τῶν Μικρασιατῶν προσφύγων. Οἱ δεύτεροι, γιὰ λίγα ψίχουλα ἀγάπης κάνουν σὰν τρελλοί, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι ἔχουν πάντα τὸ ὑπονοούμενο: Θὰ ξαναγυρίσουμε.

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s