Ἀριστεροποντιακὸ τοῦ ’90

Μὲ ἀφορμὴ τὰ σχόλια ἐδῶ, ἕνα σχόλιο ἑνὸς Πόντιου κι Ἀριστεροῦ στὴν παλιὰ Ἑλλοπία τῶν ἀρχῶν τοῦ ’90 (ἔχω τὸ τεῦχος, δὲν θυμᾶμαι ποιὸ εἶναι, ἀπὸ τὰ πρῶτα εἶναι, πάντως):

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70073

Ἦταν ἡ ἐποχὴ πρὸ τοῦ Ἐρντογάν, καὶ τῆς αὐταπάτης ποὺ μᾶς δημιούργησε.

(Υ.Γ. ἐμένα, βέβαια, μοῦ εἶχε φανεῖ καὶ μοῦ φαίνεται ἀπίστευτα ἀνεξήγητο νὰ ὑποστηρίζεται, ἐν ἔτει 1991, ὅτι ἡ «ἱστορικὴ μνήμη» συνεπάγεται τὴν διάθεση ἢ -κυρίως- τὴ δυνατότητα γιὰ ἀμφισβήτηση τῆς τουρκικῆς κυριαρχίας)

Ἀργότερα, ὅπως φαίνεται, ὅταν ἐμφανίστηκε κι ἐπικράτησε ὁ Ἐρντογάν, κατὰ κάποιον τρόπο θεωρήθηκε (ἀπὸ τὸ γνωστὸ ἀριστεροποντιακὸ ἱστολόγιο, ὄχι ἀπαραίτητα ρητῶς -πάντως ὡς καλύτερος τῶν Κεμαλικῶν) ὡς ὁ πολιτικὸς ποὺ μὲ τὴν ἀντικεμαλικὴ φιλελευθεροποίηση ποὺ ἔκανε θὰ ἐπέτρεπε στοὺς Τούρκους νὰ ψάξουν γιὰ τὶς γενοκτονίες τοῦ 1914-1922 ἢ νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀντίθεσή τους. Βέβαια, ἡ φιλελευθεροποίηση ἦταν πάντα καὶ θὰ εἶναι γιὰ πάντα ἐλεγχόμενη: Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ καταγγείλει ἐπίσημα καὶ δημόσια τὸ Ματζικὲρτ ἢ τὸ 1922 ὣς ἐγκλήματα χωρὶς νὰ ὑποστεῖ λυντσάρισμα (διαφόρων τύπων). Κι ὅσοι μεμονωμένοι Τοῦρκοι προχώρησαν πέρα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὅρια τῆς ἐλεγχόμενης φιλελευθεροποίησης εἴτε καταγγέλθηκαν ὡς προδότες εἴτε ζοῦν ἐκτὸς Τουρκίας. Πράγμα ἀπολύτως κατανοητό:

Ἂν οἱ Τοῦρκοι συλλογικὰ ἀφεθοῦν νὰ δοῦν τί πραγματικὰ ἦταν ἡ τουρκικὴ ἐξάπλωση στὴ Μ. Ἀσία ἢ τὰ γεγονότα μεταξὺ 1909-1922, τότε αὐτοακυρώνονται ὡς ἔθνος. Μερικὲς ἀλήθειες ἢ ἀπόψεις δὲν μποροῦν νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς χωρὶς ἕνα συνεπαγόμενο ἀναποδογύρισμα τῆς κοσμοεικόνας καὶ τῶν ἀξιῶν της. Στὸ βαθμὸ λοιπὸν ποὺ οἱ Τοῦρκοι δὲν ἔχουν συλλογικὰ τάσεις αὐτοκτονίας ὅπως οἱ Ἕλληνες, δὲν ἔχουν καὶ κανέναν λόγο νὰ δοῦν τὴν κλοπὴ ὡς κλοπὴ καὶ τὸ φόνο ὡς φόνο ἀλλὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι (εὐχάριστα) νὰ τὰ δοῦν ὡς δίκαια κι ἀναμενόμενη ἀντίδραση ἑνὸς σωστοῦ Μουσουλμάνου ἀπέναντι στὸν βυζαντινὸ ἢ μικρασιάτη Ἄπιστο τοῦ 11ου καὶ τοῦ 20οῦ αἰ., ἀντίστοιχα. Εἶναι ὅρος τῆς ὕπαρξής τους.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ φλὲρτ μὲ τὴν τουρκικὴ ἱστοριογραφία (ἡ ἀνάδειξή της, τοῦ «ἐναλλακτικοῦ Τούρκου» ἀπὸ τοὺς Ἀριστεροπόντιους) δὲν θὰ ἀπέδιδε, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδώσει  τίποτε -ὅπως καὶ δὲν ἀπέδωσε-, ὅπως σωστὰ προεῖδαν οἱ τῆς «πατριωτικῆς Ἀριστερᾶς» τοὺς ὁποίους καταγγέλλει ὁ Β. Ἀγτζίδης, καὶ τὸ Πόντος καὶ Ἀριστερά παλιότερα. Ἐπικράτησαν μήπως οἱ ἀπόψεις τοῦ Τανὲρ Ἀκσὰμ στὴν τουρκικὴ κοινωνία; Ὄχι. Προβλέπεται νὰ ἐπικρατήσουν; Ὄχι. Ὅπως δὲν ἐπικράτησαν οὔτε οἱ τοῦ «κοσμικοῦ τόξου» τῆς Τουρκίας, διότι φέρουν μέσα τους τὰ σπέρματα τῆς αὐτοκαταστροφῆς (μικρότερη γεννητικότητα, σχετικισμός, κ.λπ.).

Τὸ ὅτι δὲν ἀπέδωσε τὸ φλὲρτ εἶναι προφανές, τώρα πλέον: Στὴν Τουρκία, δὲν ὑπάρχει κάποια μεταμέλεια (πέρα ἀπὸ μιὰ ρετρὼ νοσταλγία τῶν ἀνώτερων τουρκικῶν στρωμάτων γιὰ τοὺς «πεπολιτισμένους Ρωμιοὺς» οἱ ὁποῖοι ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τοὺς Γιουρούκους καὶ Λαζούς) ἀλλὰ ἔχει φτιαχτεῖ ἕνα σκληρὸ ἰσλαμιστικό, ὀθωμανικὸ μπλόκ, τὸ ὁποῖο εἶναι ὑπερήφανο γιὰ τὰ κατορθώματα τοῦ 1071, τοῦ 1453 καὶ τοῦ 1922 (γιορτάζει ἀκόμη καὶ ἐν ἔτει 2016 τὴ νίκη στὸ Μυριοκέφαλο, τὸ 1176*) ἀκόμη χειρότερο τοῦ παλαιοτουρκικοῦ, ἀφοῦ τοὺς Ἕλληνες δὲν τοὺς ἀνέχεται οὔτε κἂν ὡς ραγιάδες ποὺ πληρώνουν χαράτσι καὶ δίνουν τοὺς πρωτότοκούς τους γιὰ γενίτσαρους.

Σὲ σχόλιο σὲ προηγούμενη ἀνάρτηση ἀναφέρθηκα στὴ δομικὴ διαφορὰ ὡς πρὸς τὸν τρόπο ποὺ ἀντιλαμβάνονται τὶς «χαμένες πατρίδες τους» Τοῦρκοι ἐξ Ἑλλάδος καὶ ἕλληνες Μικρασιάτες ἢ μᾶλλον μιὰ μερίδα, εἰδικὰ τῶν Ποντίων. Οἱ δικοί μας πρόσφυγες (ἡ μερίδα τους αὐτή) θεωροῦν -ἔμμεσα ἢ ρητά- ὅτι δικαιοῦνται νὰ θέτουν τὴ νοσταλγία γιὰ τὶς πατρίδες της πάνω ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, ἀκόμη κι ἂν ἡ νοσταλγία συνεπάγεται γλυκὰ μάτια πρὸς τὸν Ἐρντογάν. Ἡ νοσταλγία αὐτὴ δὲν μεταμορφώθηκε, γιὰ διάφορους λόγους (κυρίως ἑλλαδικοὺς ἀλλὰ καὶ ἐγγενεῖς προσφυγικούς), σὲ κεκαλυμμένο ἐπεκτατισμό. Ἀντίθετα, οἱ ἐξ Ἑλλάδος Τοῦρκοι δὲν εἶναι κάτι ἄλλο ἀπὸ τὴν Τουρκία: Εἶναι καλὰ πιόνια ἑνὸς ἤπιου ἐπανεκτουρκισμοῦ τῶν «πατρίδων» τους, αὐτομάτως ταυτισμένοι μὲ τὴν τουρκικὴ πολιτική.

Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κάποιος τί γίνεται μὲ τὴ «λαγγεμένη Σελανίκ», μὲ τὰ μαζικὰ τουρκικὰ προσκυνήματα στὸ μὴ-σπίτι τοῦ Κεμάλ, μὲ τὶς ἐπεμβάσεις τοῦ τουρκικοῦ προξενείου καὶ τοῦ τουρκικοῦ ΥΠ.ΕΞ. στὰ τῆς πόλης, μὲ τὴν λύσσα νὰ χαρακτηριστεί ἡ Ροτόντα Μνημεῖο-Μουσεῖο κι ὄχι Ἐκκλησία (μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ οἱ κατακτητὲς Ὀθωμανοὶ βιαίως τὴν μετέτρεψαν κάποτε σὲ τζαμί). Οἱ Μικρασιάτες καὶ εἰδικὰ οἱ Πόντιοι (ἢ μιὰ συγκεκριμένη μερίδα) πηγαίνουν γιὰ τουρισμὸ ὡς (πρώην) Ραγιάδες, μὲ τὴ νοοτροπία τοῦ «σ’ εὐχαριστῶ, πολυχρονεμένε μας ἀφέντη Ἑρντογάν, ποὺ ἄνοιξες τὴν Παναγία Σουμελά, νὰ λειτουργηθοῦμε», ἐνῶ οἱ ἐξ Ἑλλάδος Τοῦρκοι ἔρχονται στὰ μέρη μας ὡς (πρώην -καὶ προσεχῶς ξανά) Κατακτητές. Ὡς προσκυνητὲς στὸν τάφο τοῦ κατακτητῆ τῆς Μακεδονίας Ἐβρενός, στὰ Γιαννιτσά. (Υ.Γ.: εὐτυχῶς, ἔχω συγγενεῖς Πόντιους ποὺ δὲν καταδέχονται νὰ πᾶνε στὶς πατρίδες τους ὅσο τὶς πατοῦν οἱ Τοῦρκοι)

Συχνά, ὡς δικαιολογία γιὰ τὴ στάση τους αὐτοὶ οἱ Πρόσφυγες ἀναφέρουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ντόπιων τὸ ’22. Ἀλλὰ ἔτσι καὶ ὑπερβάλλουν καὶ δείχνουν ἕναν ἐπικίνδυνο τοπικισμό.

Ἡ περίφημη «νοσταλγία» λειτούργησε ὡς Δούρειος Ἵππος στὶς συνειδήσεις μερικῶν ἀπογόνων Προσφύγων, εἴτε αὐτὸ μποροῦν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν κάποιοι εἴτε ὄχι. Δὲν ἐνοχοποιεῖται, συνεπῶς, ἡ νοσταλγία γενικὰ κι ἀόριστα οὔτε κανεὶς ὑποχρεώνει τὸν Πρόσφυγα νὰ τὴν ἐκφράσει ἔτσι ἢ ἀλλιῶς -ἀλλὰ ἡ συγκεκριμένη νοσταλγία ναί, εἶναι, ἐπικίνδυνη κι ἀπορριπτέα. Ὅσοι καταγγέλλουν αὐτὴν τὴ νοσταλγία θεωροῦνται -ἀδίκως- ὡς ἐκφραστὲς τοῦ ἀντιπροσφυγισμοῦ ἢ τοῦ παλαιοελλαδιτισμοῦ. Ἢ ἀκόμη καὶ ὡς φίλοι τοῦ Κεμαλισμοῦ (!). Λὲς κι ἀπαγορεύεται νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ α ἢ τὸ β στοιχεῖο τοῦ Τουρκισμοῦ ἀπὸ ἐμᾶς προκειμένου νὰ διχάζονται (ἐὰν εἶναι ἐφικτό) οἱ Τοῦρκοι.

Ὁ Τοῦρκος εἶναι Τοῦρκος, εἴτε εἶναι Κεμαλικός, εἴτε Γκιουλενικός, εἴτε Ἰσλαμιστής. Εἴτε κοσμικὸς-«χλιαρὸς Μουσουλμάνος» Ἀλεβίτης, ποὺ ἦταν ἀπὸ τοὺς κυριότερους ὑποστηρικτὲς τῶν κεμαλικῶν σφαγέων· εἴτε ὁ Γιουροῦκος καὶ Τουρκομάνος Μουσουλμάνος, ποὺ ἐπὶ 1000 χρόνια (στὴ Μ. Ἀσία) κάθε τόσο ἔσφαζε ἄοπλους Χριστιανοὺς καὶ ἅρπαζε τὰ παιδιά τους μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή του. Δὲν ὑποτάσσει τὴν Τουρκία οὔτε στὸ Ἰσλάμ (ὁ Ἰσλαμιστής) οὔτε σὲ ξένα συμφέροντα. Καί, γιὰ προφανεῖς ἱστορικοὺς λόγους (προαναφέρθηκαν), παραμένει ἀναγκαστικὰ ἀνθέλληνας. Ὅταν ὁ τουρκικὸς ἐπεκτατισμὸς ἔχει τὸ ἔνδυμα τοῦ Κεμαλισμοῦ, ὁ Κεμαλισμὸς εἶναι ὁ ἐχθρός. Ὅταν ἔχει, ὅμως, τὸ ἔνδυμα τοῦ Ἐρντογανισμοῦ, τότε βάρος πρέπει νὰ δοθεῖ στὸν Ἐρντογανισμὸ κι ὄχι στὸν Κεμαλισμό -χωρὶς καμμία ἄφεση ἁμαρτιῶν στὸν δεύτερο.

Εἶναι, ἐπίσης, προσβλητικὸ νὰ ἀνανεώνεται ἡ ἀντιπαράθεση Ντόπιων-Προσφύγων μὲ βάση τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ «μικρασιατικὴ ὀπτικὴ καὶ τὰ βιώματα» δὲν συμπεριελήφθησαν στὴν νεοελληνικὴ ὀπτικὴ μετὰ τὸ ’22 ἢ ὅτι «μᾶς κακομεταχειρίστηκαν», λὲς καὶ ἡ Ἑλλάδα τοῦ 1922 ἦταν κάποια πλούσια χώρα ὅπου περίσσευε τὸ ὁτιδήποτε. Οἱ ὅποιες λανθασμένες ἀντιλήψεις σαφῶς ἔπρεπε νὰ σταματήσουν. Ὅμως, ἂν δὲν εἶχε ἀγωνιστεῖ ὁ βαλκανικὸς ἑλληνικὸς λαὸς στὴ Μικρασία ἐπὶ 3 χρόνια γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της, τὸ 1922 δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένας Μικρασιάτης γιὰ νὰ ἔρθει στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ὅλοι θὰ εἶχαν ἐξοντωθεῖ. Λάθη τεράστια ἔγιναν στὴ Μικρασία, προδοσία διεπράχθη -ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει, ὅμως. Ἡ δὲ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἀναπόφευκτα περιορίστηκε στὰ νότια Βαλκάνια (κι ὄχι στὴ Μ. Ἀσία ἢ τὴν Πόλη καὶ τὸν Πόντο), ἀφοῦ οἱ ἄλλοι χριστιανικοὶ βαλκανικοὶ λαοὶ ἀποσύρθηκαν καὶ δὲν συμμετεῖχαν μαζικὰ σὲ αὐτή, ἀλλὰ καὶ ἀφοῦ στὰ μέρη αὐτὰ οἱ Ἕλληνες ὑπερτεροῦσαν ἀριθμητικά -ἐνῶ οἱ Μικρασιάτες τοῦ ’21 σαφέστατα ἀντιλήφθηκαν τὴ σημασία της ὡς καὶ δικῆς τους ὑπόθεσης κι ὄχι ὡς ἐξέγερση κάποιου πελοποννησιακοῦ τοπικισμοῦ. Ἀφοῦ λοιπόν ἡ Ἐπανάσταση περιορίστηκε σὲ ἕναν τόπο, μοιραῖα ἡ κυρίαρχη ἑρμηνεία της ἀποτελεῖται κατὰ κύριο λόγο ἀπὸ τὶς ἐντυπώσεις τῶν κατοίκων τοῦ τόπου ἐκείνου.

Θὰ μποροῦσε νὰ προσάψει κάποιος στοὺς Ἀριστεροπόντιους ὅτι κι αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους ἀγνόησαν τὸν συμπατριωτισμὸ τοῦ Νταβούτογλου καὶ τὸ ποῦ τὸ πήγαινε ὁ Ἐρντογάν, γιατὶ πίστευαν κατὰ βάθος -ἴσως καὶ ἀνομολόγητα, ἀκόμη καὶ πρὸς τὸν ἑαυτό τους- στὸ ὄνειρο μιᾶς «ἄλλου εἴδους» Ἐπιστροφῆς τους (καὶ συμφιλίωσης). Λοιπόν, τέτοιο ὄνειρο ἀποδείχτηκε χάσιμο πολύτιμων δυνάμεων, φαντασίωση καὶ ἀέρας κοπανιστός. Τέτοια ἐπιστροφὴ εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀδιανόητη γιὰ τοὺς Τούρκους. Συνεπῶς, οἱ ἀπόγονοι τῶν μικρασιατῶν Προσφύγων τοῦ ’22 δὲν μποροῦν παρὰ νὰ εἶναι μὲ ἐμᾶς, τοὺς ἀπαίσιους νοτιοΒαλκάνιους, καὶ δὲν μποροῦν νὰ λοξοκοιτᾶν στοὺς ἀλλοτινοὺς συντοπίτες τους ἐλπίζοντας γιὰ κάτι ἄλλο.

Σὲ μικρότερη κλίμακα τὰ ἴδια πιστεύουν ὁρισμένοι Κωνσταντινουπολίτες. Μιὰ ἀνέφικτη ἐπιστροφὴ καὶ ἀπόδοση περιουσιῶν. Κι αὐτοὶ πιάστηκαν κορόιδα ἀπὸ τὸν Ἐρντογάν. Οἱ Τοῦρκοι σήμερα ἔχουν δική τους ἀστική τάξη, δὲν ἔχουν καμμία ἀνάγκη ἀπὸ διερμηνεῖς, Φαναριῶτες ἢ ἐμπόρους καὶ ναυτικοὺς ἢ ἀπὸ παιδιὰ Χριστιανῶν τὰ ὁποῖα θὰ ἐνταχθοῦν στὸν ὀθωμανικὸ στρατό. Οὔτε πιά, ἰσχύει ἡ ἀντιπαράθεση Ἀθήνα-Κωνσταντινούπολη (ποὺ μακάρι σὲ αὐτὴν νὰ εἶχε κερδίσει ἡ Πόλη!) ὥστε νὰ πρέπει νὰ πάρουμε τὸ μέρος τῆς δεύτερης (ὡς ἱστορικοῦ κέντρου τῶν Ἑλλήνων), γιατὶ πολὺ ἁπλὰ δὲν ὑπάρχουν Ἕλληνες παρὰ φαντάσματα Ἑλλήνων στὴν Πόλη.

Μὲ βάση τὰ παραπάνω, ποιοὺς ἀφορᾶ ἡ διαμάχη γιὰ τὴν δικαστική (!) ἀθώωση τῶν Ἕξι, παρὰ τοὺς Παλαιοδεξιοὺς καὶ τοὺς ἀπογόνους τῶν Ἕξ; Εἶναι λάθος, ἐπίσης νὰ γίνεται ἀντιπαράθεση μεταξὺ Μικρασίας καὶ Σουλιωτῶν: Καὶ στὰ δύο, οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ἀγωνίζονται ἐνάντια στὴν ἑλληνικὴ ὑπόθεση, καὶ ἀντίστοιχα, ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴ Μικρασία δὲν καταλαβαίνω γιατί θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρήσουν ὑποδεέστερη τὴν ἐνασχόληση μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ἢ τοὺς Σλαβομακεδόνες. Ὅλες ἦταν ὄψεις τῆς ἴδιας ἰδεολογικῆς σύγκρουσης.

* Σύμφωνα μὲ μιὰ ἀριστεροποντιακὴ ἀντίληψη, οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν εἶναι Τοῦρκοι. Τὸ χρονικὸ τῶν Τούρκων Σουλτάνων γιὰ Τούρκους κάνει λόγο, ἐνῶ τὰ ὀνόματα ἔτσι κι ἀλλιῶς ἔχουν δευτερεύουσα σημασία. Γιατὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ τί ἰσχύει (ἂν οἱ Τοῦρκοι εἶναι φυλετικὰ Τοῦρκοι ἢ ὄχι, πράγμα πρακτικὰ τελείως ἀδιάφορο), τὸ ἐρντογανικὸ καὶ «φιλοθωμανικὸ» κράτος ἀνενδοίαστα ἀποδέχεται τὴν ταύτισή του μὲ τοὺς νικητὲς τῆς μάχης τοῦ Μυριοκέφαλου. Ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι νομίζεται, αὐτοκρατορία καὶ ἔθνος μποροῦν κάλλιστα νὰ συνυπάρχουν.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Μικρά Ασία, Τούρκοι and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s