Τρία περιστατικὰ ἀπὸ τὸ «Μεγάλο Διωγμό»

Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀπὸ ὁμολογητὲς τῆς θρησκείας εἶχαν ἐξοριστεῖ τὸ λατομεῖο τοῦ Πορφυρίτου ὅρους, στὴ Θηβαϊδα… Ἀπὸ αὐτούς, ἑνενήντα ἑπτὰ ἄνδρες, μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ νήπια στάλθηκαν στὸν κυβερνήτη τῆς Παλαιστίνης. Ὅταν ὁμολόγησαν τὸν Θεὸ τοῦ σύμπαντος καὶ Χριστό, ὁ Φιρμιλιανός, ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει ὡς κυβερνήτης τὸν Οὐρβάνο, διέταξε, συμφώνως πρὸς τὴν αὐτοκρατορικὴ διαταγή, ὅτι οἱ ὁμολογητὲς θὰ πρέπει νὰ σακατευτοῦν μὲ τὸ κάψιμο τοῦ τένοντα στὸν ἀστράγαλο τοῦ ἀριστεροῦ τους ποδιοῦ, καθὼς καὶ ἀφενὸς νὰ κοπεῖ μὲ ξίφος τὸ δεξί τους μάτι μαζὶ μὲ τὸ καπάκι τοῦ βλέφαρου καὶ νὰ κοπεῖ ἡ κόρη του, ἀφετέρου νὰ καταστραφεῖ τὸ μάτι μὲ καυτὸ σίδηρο ἕως τὴ ρίζα του. Ἔπειτα, τοὺς ἔστειλε στὰ μεταλλεῖα τῆς ἐπαρχίας γιὰ νὰ ὑποστοῦν τὶς κακουχίες μὲ ταλαιπωρία.

Εὐσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, 925.5-9 (8, 1).

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-1

 

(2)

Ἕνας δικαστὴς ἔδειξε τὸ θυμό του πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς μὲ ὅσο περισσότερο γινόταν ἀπάνθρωπο τρόπο, καὶ παραβίασε τοὺς νόμους τῆς φύσης, μὴ ντρεπόμενος ἀκόμη καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ταφὴ στὰ ἄψυχα σώματα τῶν ἅγιων αὐτῶν ἀνθρώπων. Διέταξε νὰ ἐκθέσουν τοὺς νεκροὺς στὴν ὕπαιθρο ὡς βορὰ τῶν θηρίων καὶ τὰ σώματα νὰ ἐπιθεωροῦνται προσεκτικὰ νύχτα καὶ μέρα. Ἐπὶ μέρες, πολλοὶ ἐκτελοῦσαν αὐτὴ τὴ βάρβαρη προσταγή. Κοίταζαν ἀπὸ τὸ παρατηρητήριό τους, σὰν νὰ ἦταν ἄξιο νὰ τὸ βλέπουν, νὰ δοῦν μήπως τὰ νεκρὰ σώματα εἶχαν κλαπεῖ. Τὰ ἄγρια θηρία, οἱ σκύλοι καὶ τὰ ἁρπακτικὰ πτηνὰ ἔτρωγαν καὶ διασκόρπιζαν τὰ ἀνθρώπινα ὀστὰ ἐδῶ κι ἐκεῖ, καὶ ὅλη ἡ πόλη γέμισε τριγύρω μὲ τὰ ἐντόσθια καὶ τὰ κόκαλα τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι ὥστε κανεὶς δὲν εἶχε δεῖ ποτέ του πιὸ τρομαχτικὸ καὶ φρικῶδες πράγμα -ἀκόμη κι ἐκεῖνοι ποὺ προηγουμένως μισοῦσαν τοὺς Χριστιανούς. Ἂν καὶ θρηνοῦσαν ὄχι τόσο γιὰ τὶς συμφορὲς ἐναντίον τῶν θυμάτων ὅσο γιὰ τὴν ὕβρη ἐναντίον τους καὶ ἐναντίον τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Γιατὶ κοντὰ στὶς πύλες φάνηκε ἕνα θέαμα τραγικὸ καὶ πέρα ἀπὸ κάθε περιγραφή: Ὄχι μόνο ἀνθρώπινο κρέας τρωγόταν σὲ ἕνα μέρος, ἀλλὰ σκορπιζόταν σὲ ἄλλο μέρος. Μερικοὶ εἶπαν ὅτι εἶδαν ὀστὰ καὶ κομμάτια κρέατος καὶ τμήματα τῶν ἐντοσθίων ἀκόμη καὶ ἐντὸς τῶν πυλῶν.

Ευσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, 929.22-930.8 (9, 8 – 11)

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-2

 

(γ)

Οἱ μάρτυρες τῆς Θηβαΐδας ξεσχίζονταν μὲ ὄστρακα ἀντὶ γιὰ σιδερένια νύχια σὲ ὅλο τὸ σῶμα τους ὥσπου νὰ πεθάνουν. Ἄλλοι πέθαιναν δεμένοι σὲ δέντρα καὶ πρέμνα˙ ἔφερναν τοὺς στερότερους κλάδους κοντὰ μὲ μηχανισμούς καὶ ἀφοῦ προσέδεναν τὰ σκέλη τῶν μαρτύρων σὲ καθένα κλάδο, τοὺς ἄφηναν νὰ ξαναγυρίσουν στὴν ἀρχική τους θέση ὥστε νὰ σκίζεται στὴ μέση ὁ μάρτυρας. Αὐτὰ γίνονταν ὅχι ἐπὶ λίγες μέρες ἢ γιὰ λίγο διάστημα, ἀλλὰ ἐπὶ ὁλόκληρα χρόνια. Καὶ ἄλλοτε σκοτώνονταν πάνω ἀπὸ δέκα τὴν ἡμέρα, ἄλλοτε παραπάνω ἀπὸ εἴκοσι…Εἴδαμε οἱ ἴδιοι μὲ τὰ μάτια μας, πολλοὺς Χριστιανούς νὰ σκοτώνονται σὲ μία μόνο μέρα, ἄλλοι μὲ ἀποκεφαλισμὸ κι ἄλλοι μὲ θάνατο στὴν πυρά.

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 756.7-28 (8, 9, 1-4):

%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%ad%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%82-3

~~~~

Εἶναι γνωστὴ ἡ περιγραφὴ τοῦ θανάτου τῆς Ὑπατίας ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς ἱστορικούς (Σωκράτη, Σωζομενό κ.ἄ.): Τὴ σκότωσαν μὲ ὄστρακα διαμελίζοντας τὸ κορμί της. Ὅ,τι εἶχαν κάνει στὴν Ὑπατία, λοιπόν, τὸ εἶχαν κάνει χιλιάδες κι ἑκατοντάδες φορὲς προηγουμένως στοὺς χριστιανοὺς συμπατριῶτες της, λίγες δεκαετίες πιὸ πρίν. Ὅ,τι ἔκαναν καὶ στὸν ἀρειανιστὴ ἐπίσκοπο Γεώργιο.

Συνεπῶς, γιὰ μία Ὑπατία ἔχουμε ἑκατοντάδες ἢ καὶ χιλιάδες δολοφονημένους Χριστιανοὺς (ἐνίοτε ἐπώνυμους) μὲ τὸ χειρότερο δυνατὸ τρόπο. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν διωγμῶν μεταξὺ χριστιανῶν καὶ ἐθνικῶν: Οἱ περιπτώσεις δολοφονημένων ἐθνικῶν (ἐπειδὴ ἦταν ἐθνικοί) μετριοῦνται στὰ δάχτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ, ἴσως τῶν δύο. Εἰδικὰ στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Παλαιστίνη, εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς ποὺ οἱ καταστροφὲς ἀρχαίων ναῶν ἀπὸ χριστιανοὺς ἦταν τόσο λίγες ἔπειτα ἀπὸ τόσα βασανιστήρια κι ἐξευτελισμοὺς ἐκ μέρους τῶν ἐθνικῶν.

Κάηκε, λέει, τὸ ἄγαλμα τοῦ Σέραπη στὴν Ἀλεξάνδρεια. Μεγαλύτερο κακὸ ἀπὸ τὸ κάψιμο ζωντανῶν ἀγαλμάτων -ἀνθρώπων- ἀπὸ τοὺς λάτρεις τοῦ Σεραπη. Δὲ χωρᾶ κουβέντα, ὁ χαμὸς ἀγαλμάτων εἶναι μεγαλύτερη συμφορὰ ἀπὸ τὸν βασανιστικὸ χαμὸ ἀνθρώπων: Νά τί συμπεραίνει ὁ βέρος ἀνθρωπισμός.

Μεταξὺ ἄλλων, ὁ Εὐσέβιος, παρὼν -ὅπως κι ὁ Λακτάντιος- στὶς διώξεις (στὴ Νικομήδεια, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Παλαιστίνη), ἀναφέρει διάφορους τρόπους βασανισμοῦ τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ-Γαλέριου-Μαξιμίνου: Σκίσιμο τοῦ δέρματος μὲ μαστίγια μέχρι θανάτου· ψήσιμο (συχνά, ἀργό) σὲ σχάρα· θάνατο στὴν πυρά· θάνατο μὲ ξίφος· πνιγμὸ στὴ θάλασσα· συντριβὴ τῶν σκελῶν· ἀκρωτηριασμὸ τῆς μύτης, τῶν αὐτιῶν, τῶν χεριῶν· εὐνουχισμό· τύφλωση μὲ ξίφος· κόψιμο τῆς γλώσσας· στραγγαλισμό· ρίξιμο στὰ θηρία· κλείσιμο σὲ σάκο μὲ φίδια.

Καί, δῶσ’ του, κλάμα καὶ ὀδυρμὸ οἱ σύγχρονοι ἀρχαιόθρησκοι. Μαζί τους οἱ ἐστὲτ ἀνθρωπιστές, ποὺ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὶς «βάρβαρες πράξεις τῶν χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου».

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αίγυπτος, Ρωμαίοι, Ρωμανία, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s