Βενιζελικὸς ἢ Ἀντιβενιζελικός

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀντιπαράθεση δυὸ κειμένων, τοῦ βενιζελικοῦ Κ. Χατζηαντωνίου κατὰ τοῦ ἀντιβενιζελικοῦ Χ. Γιανναρᾶ.

Βενιζελικὸς κι ἐγώ, ἀντιγιανναρικὸς κι ἐγώ. Μεγάλο ἄδικο, λάθος κι ἀφέλεια οἱ ἀπόψεις τοῦ Γιανναρᾶ γιὰ τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία καὶ Καταστροφή, καὶ τὰ αἴτιά τους, καθὼς καὶ γιὰ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Βενιζέλου ὣς τὸ 1920. Βλέπε σχετικά, γιὰ ἄλλους ἀντιβενιζελικούς. Ὅσο στρογγύλεμα κι ἂν ἐπιδέχεται ἡ βενιζελολατρεία, ὅσο κι ἂν γίνει ἐπιεικὴς κάποιος πρὸς τὸν βασιλιὰ Κωνσταντίνο, τὸ δίλημμα τοῦ 1915 ἦταν: εἴτε ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Μ. Ἀσίας (ὅσο γινόταν περισσότερο) εἴτε ἐκδίωξη τῶν Μικρασιατῶν. Δὲν ὑπῆρχε ἄλλη περίπτωση, π.χ. νὰ μείνουν στὴν Τουρκία καὶ νὰ ἔχουν πλήρη δικαιώματα. Θὰ πάθαιναν ὅ,τι οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης τὸ 1955-1964.

Ἀλλὰ ὅλα ἔχουν τὰ ὅριά τους. Εἰδικὰ ὅταν ὁ Κ.Χ. ὑπερβαίνει (τὰ ἔχει ὑπερβεῖ πρὸ πολλοῦ) κάποια ὅρια σὲ ἕνα θέμα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ. Κι αὐτὸ εἶναι οἱ ἀπαξιωτικές του ἀναφορὲς στοὺς «Ρωμιοὺς» ἢ στὸ ὅτι τοῦ ἀρέσουν σχόλια -κάτω ἀπὸ τὸ κείμενό του- (κάποια, μάλιστα, ἀνθρώπων ποὺ ἀρθρογραφοῦσαν πολλὰ χρόνια στὸ «Δαυλό» – ὁ ὁποῖος πρέσβευε ἀκριβῶς τὰ ἴδια μὲ τὸν Χ.Γ. ὅσον ἀφορᾶ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία) τὰ ὁποῖα ἀντιδιαστέλλουν τὸ Ρωμηὸς καὶ τὸ Ἕλληνας* ἢ ποὺ ἀναφέρονται σὲ «χιτλερικὸ μένος» (τῶν Βυζαντινῶν, ἐννοεῖται) πρὸς τοὺς Ἕλληνες**. Καὶ ἐν τέλει στὴ στάση του πρὸς τὸ Βυζάντιο. Προφανῶς, ἂν δὲν μὲ ἐνδιέφερε ἡ στάση αὐτή (ἢ οἱ μεταβολές της), δὲν θὰ ἀσχολιόμουν μαζί του. Ἢ θὰ ἀσχολιόμουν ὡς σμιττιανὸς Ἐχθρός. Βασικά, μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἀναποδογύρισμά της, τόσο ἐπειδὴ διαφωνῶ ὅσο κι ἀπὸ περιγραφικὴ ἄποψη.

Λοιπόν, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι παλιότερα ὁ Κ.Χ., ὅταν συνέγραψε τὸ «Ἐθνικισμὸς καὶ Ἑλληνικότητα» ἢ τὸ «Μικρὰ Ἀσία, ὁ Ἀπελευθερωτικὸς Ἀγώνας» ἔκανε συχνὲς θετικὲς ἀναφορὲς στὸ («βασιλικό»!) «Γένος τῶν Ρωμαίων» («Μικρὰ Ἀσία, ὁ ἀπελευθερωτικὸς…»), σὲ Ρωμιοὺς χωρὶς ἀντιπαράθεση πρὸς τὸ Ἕλληνες, καὶ υἱοθετοῦσε τή -ρωμανιδική- ἄποψη γιὰ ἀνατολικὴ καὶ δυτικὴ Ρωμαιοσύνη. Μὲ τὸ τελευταῖο φυσικά, διαφωνοῦσα ἤδη ἀπὸ τότε. Στὴν ἐπανέκδοση καὶ συμπλήρωση τοῦ «Ἐθνικισμὸς κι Ἑλληνικότητα» πηγαίνει στὸ ἐνδιάμεσο στάδιο τῆς ἀποστασιοποίησης ἀπὸ τὴν ρωμανιδικὴ θεωρία μὲ τὴν αἰτιολόγηση ὅτι πετσοκόβεται ἡ ἱστορικὴ συνέχεια. Αὐτὸ εἶναι σωστό. Ὅμως, συμπλήρωσε ὅτι ὑφίστατο κάποιος ἀνθελληνισμὸς στὶς ἀπαρχὲς τοῦ Βυζαντίου. Κάτι τέτοιο εἶναι ἐσφαλμένο ἢ ψευδές, ἐκτὸς κι ἂν θεωρηθοῦν κανόνας οἱ μεμονωμένες περιπτώσεις (τὰ «πρωτοσέλιδα») ἢ ἂν ἀποδεχτοῦμε τὸ νεοπαγανιστικὸ κι ἀρχαιολατρικὸ παιχνίδι-παρωδία μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ χρήση τοῦ ὅρου Ἕλλην. Ἤδη, διαφαίνεται ἕνας ἐπηρεασμὸς ἀπὸ τὶς ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ ἀπόψεις τοῦ Δαυλοῦ καὶ τῶν «Ἑλλήνων Ἐθνικῶν». Στη συνέχεια, συχνὰ πυκνὰ σὲ πολλὰ σχόλια κι ἀναρτήσεις, πάντα γίνεται ἀπαξιωτικὴ ἀναφορὰ στὴ λ. «Ρωμιός»: Αὐτὴ ἐκφράζει τὸν «ραγιά», τὸν μίζερο κ.ο.κ. Πρόσφατα (σήμερα), διαβάζω σὲ δικό του σχόλιο κάτω ἀπὸ τὸ ἴδιο κείμενο: «Το πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι ασφαλώς ο μεταπρατισμός και η εξάρτηση αλλά αφετέρου και η τυφλή εμμονή στη μεσαιωνική ρωμέικη περίοδο, όπως την εξέφραζε ο αντιβενιζελισμός«.

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι δίχως τὴ μεσαιωνικὴ ρωμέικη περίοδο ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχαία (δηλαδή, δίχως τὴ διαρκὴ ἀναφορὰ σὲ αὐτήν, ἀνίχνευσή της, μίμηση δημιουργικὴ καὶ μή, τῆς περιόδου αὐτῆς) τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος δὲν ἀνήκει παρὰ στὶς κατηγορίες τῶν κεντροευρωπαϊκῶν ἐθνῶν. Ἀσφαλῶς τὸ ἀγαπᾶμε ὅλοι (καὶ ὁ Γιανναρᾶς), θὰ ζήσουμε ὡς κομμάτι του καὶ θὰ πεθάνουμε γιὰ χάρη του ἂν χρειαστεῖ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ Σλοβενία, μιὰ Κροατία, μιὰ Τσεχία, μιὰ Πολωνία. Γιὰ νέα ἔθνη. Ἐνδιαφέρουσες χῶρες, δὲν λέω. Μὲ κουλτούρα τοῦ 19ου αἰ. Ἀλλὰ ἀσφυκτιᾶ κάθε Ἕλληνας σὲ τόσο στενὰ ὅρια, χρονικὰ καὶ πολιτισμικά. Ὅταν υἱοθετηθεῖ ἡ ὑποτίμηση τοῦ Ρωμιοῦ, ὑποτίμηση ποὺ δὲν εἶναι ἀντίσταση σὲ «τυφλὴ ἐμμονὴ στὴν μεσαιωνικὴ περίοδο» -ὅπως νομίζει ὁ Κ.Χ.- ἀλλὰ κατάργηση ἀπὸ μπροστά μας (ἀπὸ τὴ σκέψη μας) τῆς περιόδου αὐτῆς, ποὺ ἦταν ἡ πιὸ δοξασμένη, τότε ὁ μίζερος Νεοελληνισμὸς εἶναι ἀναπόφευκτος. Ποτὲ ἄλλοτε οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν γιὰ 900 χρόνια (ὣς τὸ 1204) ἕνα κράτος ποὺ φοβόντουσαν οἱ ἐχθροὶ καὶ σέβονταν οἱ φίλοι. Ἕνα ἀπίστευτο κράτος, ὡς πρὸς τὸ ὁποῖο τὰ καθάρματα τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσης δὲν εἶχαν τὸ θράσος κἂν νὰ ὀνειρεύονται ὅτι θὰ τοῦ ὑπαγορεύουν τὶς ἐνέργειες. Ἔχω διαβάσει ἀρκετὰ καλὰ καὶ πολλὲς φορὲς τὰ βιβλία καὶ τὰ ἄρθρα τοῦ Κ.Χ., ὥστε νὰ μὴν παγιδεύομαι στὸ δίπολο Σόκολης-Βενιζελος οὔτε καὶ νὰ θεωρῶ πὼς οἱ μὲν ἦταν φιλοβυζαντινοὶ  καὶ ἀντιβυζαντινοὶ οἱ Βενιζελικοί – ἄρα νὰ καταπνίγουμε τὸν βυζαντινισμό μας γιὰ νὰ μὴ δώσουμε πάτημα στὸν Γιανναρᾶ. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἀντιπαραθέσει παρὰ τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ ἐν λόγῳ συγγραφέα ἀπὸ τὴν α’ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικισμὸς καὶ Ἑλληνικότητα»: Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ πτώση καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ ’22, ὥστε τίποτε δὲν τὴν ἐπανόρθωσε. Οὔτε ἡ Δημοκρατία οὔτε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντίσταση. Οὔτε ἡ Ε.Ε., φυσικά, συμπληρώνω. Εἶναι μιὰ πληγὴ ποὺ θὰ αἱμοραγεῖ γιὰ πάντα. Νὰ τὸ κρύψουμε, δὲν εἶναι τίμιο. Εἶναι τελείως ἄλλο νὰ ἀποδέχεται κάποιος τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, κι ἄλλο -ἀναποδογυρίζοντας τὸν ἑαυτό του- νὰ ὑποτιμᾶ ὅ,τι δόξαζε.

Χωρὶς Βυζάντιο (πίστη σὲ αὐτὸ καὶ σὲ ὅ,τι πίστευε τὸ Βυζάντιο) ὁ νέος Ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεταπρατικὸ πτῶμα, ποὺ θὰ παράγει βέβαια καλοὺς ποιητὲς καὶ θὰ κάνει καλὸ ἐμπόριο, καὶ ἄλλα τέτοια ὡραῖα (ναυτιλία ἀπάτριδων μεγιστάνων στὸ Σίτυ, Γκάλης κ.λπ.). Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει γιὰ πολύ, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει ἡ τωρινὴ διάλυση ποὺ ἐπέφερε σιγὰ-σιγὰ ὁ καθεστωτικὸς ἀντιβυζαντινισμὸς τοῦ τελευταίου αἰώνα καὶ εἰδικὰ τῆς Μεταπολίτευσης. Ὁποιαδήποτε παραχώρηση (σὲ ἐπίπεδο πολιτισμικό) τοῦ χριστιανοβυζαντινοῦ πρωτείου σὲ Δύση καὶ Ἀρχαιότητα εἶναι καταστροφική.

Στὸ κάτω-κάτω, ὁ ἐμμονικὸς βενιζελισμὸς καταλήγει στὴν ὑπεράσπιση τῶν Ἑλληνοτουρκικῶν συνθηκῶν τοῦ 1930, καὶ δὲν ἔχει πρόβλημα μὲ τὶς προτάσεις γιὰ βραβεῖο εἰρήνης στὸν Κεμάλ (ποὺ ἦταν καὶ ἀτζέντα τοῦ Μεταξᾶ). Ὅπως ὁ ἀντικομμουνισμὸς τῆς Δεξιᾶς δὲν εἶναι ἐθνικιστικὸς ἔτσι καὶ ὁ βενιζελισμὸς μπορεῖ νὰ μετατρέπεται καὶ σὲ δικαιολόγηση τῶν πάντων. Υ.Γ.: Ἐγώ, βενιζελικὸς εἶμαι «ὣς» τὸ 1920. Μετά, δὲν βλέπω διαφορὰ μεταξὺ Μεταξᾶ καὶ Βενιζέλου. Ὅπως κι ὁ Κ.Χ. ἔγραφε παλιά, πρὶν μάθει γιὰ τὸν «βυζαντινὸ ἀνθελληνισμό», «οἱ χτεσινοὶ πολεμιστὲς ἔδιναν τὸ χέρι στοὺς σφαγεῖς» -γιὰ νὰ μὴν σφάξουν καὶ τοὺς ἐναπομείναντες Ἕλληνες τῆς Πόλης. Ἔμ, θὰ τοὺς ἔσφαζαν καὶ θὰ τοὺς δίωκαν σὲ κάθε περίπτωση (ἀπὸ τὸ 1942). Οἱ δυὸ μειονότητες (Θράκη, Πόλη) δὲν ἔμειναν γιὰ λόγους νοσταλγίας. Ἀλλὰ γιὰ ἕναν μελλοντικὸ δεύτερο γύρο.

Κι ὕστερα, σοῦ λέει πὼς οἱ Ἕλληνες δὲν θέλουν ἐμφυλιοπολεμικὲς καταστάσεις, καὶ πὼς ξεπέρασαν τὸν Ἐμφύλιο. Ἐδῶ, δὲν ξεπέρασαν τὸ Διχασμὸ τοῦ 1915-1922. Στὸν Ἐμφύλιο εἴμαστε ἀκόμη; Ἐδῶ, γιὰ τὸ Βυζάντιο διαφωνοῦμε ἀκόμη.

*  «Ο Γιανναράς εξάλλου δεν είναι Έλληνας, είναι Ρωμηός.«

** «Ηδη τον 4 μΧ. αι., η Ελλαδα ειχε αφερημωθει, η Αθηνσ ηταν ενα παναθλιο χωριο, οπου μητε η γλωσσα η Ελληνικη δεν ομιλειτο…απο οπου ο Μ. Χωνιατης εγραφε: Χρονιος ων εν Αθηναις εβαρβαρωμαι…Ποιοι ειχαν και τοτε τα ηνια; Ποιοι εστρεφοντο αλα Χιτλερ εναντιον του ελληνισμου; Ποιοι κατηργησαν το ονομα Ελλην και μας εβαφτισαν «Ρωμιους»; Και ποιοι εμβολισαν ο,τι ειπε απομεινει απο τον πολιτισμο αυτου του τοπου με τα ηθη/εθη της Ρωμης, Δυτικης και Ανστολικης, με κεντρικο στοχο την κσθυβριση του Ελληνισμου; Οι ιδιοι, που διαπνεονται απο τα » ιδεωδη»του κ. Γιανναρα«

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Βενιζελικὸς ἢ Ἀντιβενιζελικός

  1. Παράθεμα: Τα Βενιζελικά – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s