Ἀντεντοκοῦμπο

Παλιά, εἶχα γράψει

ταξικὰ κρίνοντας, ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἀντιεξουσιαστο-πατέρες, ἀναρχοπατέρες καὶ «δικαιωματιστὲς» τάσσονται ὑπὲρ τῆς λιβανοποίησης τῆς χώρας αὐτὸς εἶναι ὅτι ὡς μεσαῖα-καὶ ἄνω βολεμένα στρώματα δὲν ὑπέστησαν (αὐτοὶ ἢ οἱ οἰκογένειές τους) ὣς τώρα καμμιὰ σοβαρὴ ἀρνητικὴ συνέπεια ἀπὸ τὴν λαθρομετανάστευση, ὅσον ἀφορᾶ λ.χ. τὸν ἀνταγωνισμὸ στὸ χῶρο ἐργασίας μὲ τοὺς φθηνότερους ξένους ἐργάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πραγματικοὺς προλετάριους. Τί νὰ καταλάβει τὸ στέλεχος-«ἐθελοντὴς» μιᾶς χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ ἑνὸς Ἕλληνα οἰκοδόμου, κουρέα, «ζητιάνου» μὲ ἕναν ξένο οἰκοδόμο, κουρέα, «ζητιάνο»; Μόνο θεωρητικὰ μπορεῖ, καὶ γιὰ μιὰ μόνο στιγμή, ἀκίνδυνα, να στοχαστεῖ, χωρὶς κανένα ρίγος ἐπιβίωσης. Γιατί νὰ καταλάβει τὸν ντόπιο προλετάριο ὁ μεταπτυχιακὸς/διδακτορικὸς «ἀριστερός/ἀναρχικός», ποὺ ἀτενίζει τὸν καθηγητή του μὲ τὸ στόμα ὀρθάνοιχτο μπὰς καὶ διοριστεῖ ὡς ἐρευνητικὸ προσωπικὸ σὲ κανένα προσωρινὸ ἢ μόνιμο ἐρευνητικὸ πρόγραμμα; Πῶς νὰ κινδυνέψει ἐπαγγελματικὰ ὁ κοσμοπολίτης μεταφραστὴς ἢ ὁ συγγραφέας ἀπὸ τὸν μετανάστη  χαμάλη ποὺ δουλεύει στὸ βενζινάδικο; Μὲ ποιὸ τρόπο ὁ ἐξασφαλισμένος «ἀντιρατσιστὴς» ποὺ διαχειρίζεται σφραγίδες νὰ ἀντιληφθεῖ τί ἐφιάλτη συνεπάγεται ἡ «ἐλεύθερη διακίνηση ἀγαθῶν καὶ μεταναστῶν»;  Πῶς θὰ μποροῦσε ἕνας ἀρθρογράφος, ἕνας καλλιτέχνης, ἕνας διπλωματοῦχος μηχανικός, ἕνα κομματικὸ στέλεχος, ἕνας ὑψηλὰ ἀμοιβόμενος, ἕνας «νομὰς» (μὲ δική του ἀπόφαση κι ὄχι λόγω βίας) εὐρωενωσιακὸς ὑπάλληλος στὶς Βρυξέλλες, ἕνας πεφωτισμένος καθηγητὴς (**) νὰ χάσει τὴ δουλειά του -καὶ τὸν ὕπνο του- ἀπὸ τὴν παραπανίσια παρουσία ἀνειδίκευτου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ; Κι ἂν τὸν ἐνοχλοῦν στὴ γειτονιά του, ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα γιὰ νὰ ἀλλάξει γειτονιά. Δὲν εἶναι τὸ μεσοαστικὸ φοιτηταριάτο (ποὺ γράφει συνθήματα στὰ πανεπιστήμια αὐτοχαρακτηριζόμενο ὡς προλετάριοι) ποὺ θὰ ὑποφέρει, γιατὶ ἡ ζωή του κινεῖται μεταξὺ πάρτυ-ἐξεταστικῆς-παρακολούθησης μαθημάτων. Εἶναι, οἱ ἀναρχικοί, αριστεροί καὶ φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, ταξικὰ ἀλληλέγγυοι μὲ τοὺς λαθρο/μετανάστες ἀκριβῶς γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ τοὺς πρώτους (ἐργασιακό, κοινωνικό -ζοῦν, κινοῦνται σὲ ἄλλες περιοχές-, πολιτισμικό).

Αὐτὴ ἡ ἄποψη πιστεύω ὅτι παραμένει ἔγκυρη. Εἰδικὰ τώρα, μὲ τὸ θαυμασμὸ πολλῶν πρὸς τὸν Ἀντετοκοῦνμπο (γιὰ τὸν ὁποῖο τίποτε δὲν ἔχω νὰ πῶ ἐναντίον, κι ἂν αἰσθάνεται Ἕλληνας, μὲ γειά του. Καὶ μπράβο του), πρέπει νὰ προσθέσω καὶ τὸ ἑξῆς: Τὴν κοροϊδία πρὸς τοὺς «χαζοὺς ποὺ πιστεύουν ὅτι οἱ ξένοι μᾶς παίρνουν τὶς δουλειὲς στὸ μπάσκετ». Δὲν τὸ φανταζόμουν, ἀλλὰ νά ποὺ κι ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι ἕνας ἀκόμη τομέας ὅπου οἱ «δὲν ἔχω νὰ χάσω Τίποτε ἐξαιτίας τῶν ξένων» Ἀντιρατσιστὲς ἀποδεικνύουν τὰ γραφόμενά μου.

Θυμᾶται κανεὶς πόσοι νεαροὶ Ἕλληνες ἔμεναν στὸν πάγκο ἐπειδὴ οἱ ὁμάδες τους χρησιμοποιοῦσαν δύο ξένους παῖχτες στὴν πεντάδα, μετὰ τὴν σχετικὴ ἄδεια διάφορων μπασκετικῶν ὀργανισμῶν-ὁμοσπονδιῶν (ἑλληνικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν) ἀπὸ τὸ ’90 καὶ μετά; Πόσα ταλέντα γέρασαν χωρὶς εὐκαιρίες ἀνάδειξης (καὶ δὲν καλλιέργησαν τὸ ταλέντο τους) γιὰ χάρη τυχάρπαστων; Γιὰ νὰ μὴν προσθέσω τοὺς ἀπὸ τὸ ’80 ἑλληνοποιημένους μὲ φανταστικὴ ἑλληνικὴ καταγωγή.  Ἂν ἤσουν, φυσικά, τηλεθεατὴς καὶ ὁπαδός (δηλαδή, δὲν νοιαζόσουν ἐπαγγελματικά), τότε δὲν εἶχες κανένα πρόβλημα μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν Ἑλλήνων καλαθοσφαιριστῶν χάρη στὶς πρακτικὲς αὐτὲς ἀπὸ τὸ ’90 καὶ ὕστερα (ἀποκλεισμὸς ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴ διάλυση τῆς Ἐθνικῆς Μπάσκετ).

Ἄλλο ἂν ὁ ἐν λόγῳ καλαθοσφαιριστὴς ἔφυγε γιὰ τὶς ΗΠΑ ἔχοντας πρῶτα ὑπηρετήσει τὴ θητεία του. Γιὰ ἕναν τέτοιον φιλέλληνα νῦν Ἕλληνα ἔχουμε πολλοὺς ποὺ σχηματίζουν τὸ σύμβολο τοῦ ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ, καὶ χιλιάδες πολιτογραφηθέντες ποὺ δὲν ἔχουν κανένα ψυχικὸ δεσμὸ μὲ τὴ χώρα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρυφὴ ἀντιπάθεια: Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναλογία καὶ ἡ πραγματικότητα, κι ὄχι ἐκείνη ποὺ μᾶς λένε οἱ «Δὲν ἔχω νὰ χάσω Τίποτε» ἀντιρατσιστές, ποὺ κοροϊδεύουν τοὺς «πσεκαζμένους».

Ἡ λαχτάρα πολλῶν νὰ ψηφιστεῖ ὁ ἐν λόγῳ ὡς καλύτερος παίχτης τοῦ ΝΒΑ δὲν ταιριάζει μὲ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ τοὺς τόσους Ἕλληνες ποὺ διαπρέπουν σὲ πολὺ σοβαρότερους τομεῖς τῆς ζωῆς στὸ ἐξωτερικό. Ὅπως, ἂς ποῦμε τοὺς γιατροὺς ποὺ σπούδασαν στὰ δημόσια ἑλληνικὰ πανεπιστήμια ἀλλὰ βρῆκαν καπαρωμένες τὶς θέσεις στὰ δημόσια ἑλληνικὰ νοσοκομεῖα ἀπὸ «ὁμογενεῖς» 10ης γενιᾶς ἢ ἀπογόνους διωγμένων σταλινικῶν χάρη στὸ ΠΑΣΟΚ, ποὺ δὲν ἤξεραν οὔτε καλὰ ἑλληνικὰ νὰ μιλᾶνε (μιλῶ γιὰ τὴ δεκαετία τοῦ 2000).

Κι ἐπειδὴ δὲν ταιριάζει, ἄντε κι ἐσεῖς, κι ὁ γρύλος σας.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ελλάδα and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ἀντεντοκοῦμπο

  1. Ο/Η coerdia λέει:

    https://proskynitis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_597.html
    Το παιδί είναι φαινόμενο, στο ήθος του Παπαδιαμάντη σχεδόν που θα έλεγε κι ο Γιανναράς:) Εκτός των άλλων επειδή επέζησε του δηλητηριώδους και φασματικού ανταγωνισμού από τον οποίο έχουμε επιβιώσει όλοι με το ένα ή το άλλο κουσούρι και με την μια ή την άλλη ηθική έκπτωση όντας τέκνα της εποχής και της πατρίδας μας. Αλλά και άλλοι που δεν θριαμβεύουν μπορεί να μιλάνε έτσι και να είναι έτσι ή παρόμοια!

    Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Aντετοκούμπο – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s