Ἐμφύλιος ἢ Ὅλοι ἐναντίον Ὅλων.

Εἶναι ἡ ἄποψή μου ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἢ νεοελληνικὴ ταυτότητα βασίστηκε ἀφενὸς στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παιδεία-γραμματεία ἀφετέρου στὴν Ὀρθοδοξία. Ἕνας ἀφανὴς τρίτος πυλώνας ἦταν τὰ ἔθιμα καὶ ἡ παράδοση, πιὸ παράμερος. Αὐτὰ τὰ τρία στοιχεῖα δὲν βρίσκονταν πάντα σὲ ἁρμονία ἀλλὰ ποτὲ δὲν συγκρούστηκαν μέχρι θανάτου (οἱ φορεῖς τους, ἐννοῶ -πού, ἄλλωστε, συχνότατα ἦταν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι) καὶ συνιστοῦσαν ἕνα Ὅλον ἰδιαίτερο, ἑλληνικό.

Ὡστόσο, σὺν τῷ χρόνῳ, μὲ τὸν Κοραϊσμό, τὴν Ἀριστερά, τὴν νεοπαγανιστικὴ ἀρχαιολατρία καὶ κυρίως τὴν ἰδιωτικὴ τηλεόραση (μετὰ ἀπὸ αὐτὴν δὲν ὑπάρχει γυρισμός, παρὰ ἐλπίδα γιὰ θαῦμα), αὐτὸ τὸ «ἑνιαῖο πράγμα» ἄρχισε νὰ διαλύεται. Τόσο στὰ στοιχεῖα ποὺ τὸ ἀποτελοῦσαν ὅσο καὶ σὲ νέα (δυτικισμός, ἀριστερισμὸς ὡς τρόπος ζωῆς καὶ ὡς πίστη, καταναλωτὴς-τηλεθεατής). Πέφτει σὰν τὰ μαλλιὰ ὅποιου ἔχει ραγδαία τριχόπτωση λόγῳ χημειοθεραπείας.

Ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα -κι ἀκόμα δὲν εἴδαμε τίποτα- αὐτῆς τῆς διάλυσης εἶναι ὁ ἐμφύλιος πόλεμος. Ὅλων ἐναντίον ὅλων. Τὸ ἕνα μόριο θὰ χτυπᾶ τὸ ἄλλο, τὸ ἕνα ἠλεκτρόνιο τὸ ἄλλο. Ὅταν λείψει τὸ κέντρο, ὅλοι θὰ ἀποζητήσουν τὴν κυριαρχία. Προτροπὲς αὐτο/συγκράτησης δὲν ἔχουν πολὺ μεγάλες πιθανότητες νὰ εἰσακουστοῦν γιατὶ λίγοι θὰ δεχτοῦν τὶς (ἄρρητες) προϋποθέσεις τους (αὐτῶν ποὺ προτρέπουν αὐτοσυγκράτηση) σχετικὰ μὲ τὸ τί συνιστᾶ ἐμφύλιο πόλεμο. Γιατὶ ὅ,τι οἱ μὲν θεωροῦν Ἐμφύλιο καὶ Διχαστικό, οἱ δὲ τὸ θεωροῦν Ἐθνικὴ Ὑποχρέωση, ἐνῶ κάποιοι τρίτοι δὲν ἐνεργοῦν κἂν μὲ γνώμονα τὴν ὕπαρξη ἑνὸς κατ’ αὐτοὺς ἀνύπαρκτου ἔθνους.

Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερά (δικαίως γιὰ μένα) θεωρεῖ ὅτι δὲν συνιστοῦσε Ἐμφύλιο Πόλεμο ἡ ἐπίθεσή της σὲ Ταγματασφαλίτες καὶ Χίτες ἀφοῦ αὐτοὶ συνεργάζονταν μὲ τοὺς Γερμανούς -ἀσχέτως (κατ’ ἐμέ) ἂν ὄντως (κατ’ ἐμέ, πάλι) ἡ Ἀριστερὰ θὰ γινόταν ξενόδουλη στὴν ὑποθετικὴ περίπτωση ποὺ εἶχε εἰσβάλει ἡ ΕΣΣΔ στὴν Ἑλλάδα. Γιὰ τοὺς ἀπέναντι, τῆς Δεξιᾶς, αὐτὸ εἶναι λάθος γιατὶ «οἱ κομμουνιστὲς ἦταν ἀντεθνικοί»: πράγμα μὲ τὸ ὁποῖο πάλι διαφωνῶ, (ἀφοῦ εἶναι ἁπλὰ ὀππορτουνιστές) ἐπειδὴ ἀκόμη κι ἂν ἦταν ἀντεθνικοὶ καὶ ὀππορτουνιστὲς δὲν δικαιολογεῖται μὲ τίποτε ἡ συνεργασία τῆς Χ / τῶν ΤΑ μὲ τὸν κατακτητῆ. Ἂν οἱ Δεξιοὶ ἐκεῖνοι ἦταν πατριῶτες καὶ ἀντικομμουνιστές, ἂς συνεργάζονταν μὲ τοὺς Ἄγγλους ἐπὶ Κατοχῆς, κι ὄχι μὲ τοὺς Γερμανούς.

Ἀκριβῶς καὶ ἀντίστοιχα, σήμερα, ἔχουμε μιὰ ἀντιπαράθεση μεταξὺ τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῶν φίλων της, καὶ τῶν ὑπολοίπων. Ἡ Ἀριστερὰ θέλει νὰ μεταβάλλει τὴν Ἑλλάδα σὲ ἰσλαμικὴ ἀποικία χάριν ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἐπαναστατικῶν σχεδίων. Σταγόνα-σταγόνα, θέμα-τὸ-θέμα, αὐτὸ κάνει. Μιὰ τὰ τζαμιά, μιὰ τὰ σχολεῖα, μιὰ οἱ ἔμφυλες ταυτότητες, μιὰ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο, συνεχῶς νέες προκλήσεις καὶ θέματα ἐκ τοῦ μηδενός. Ὅπως θὰ ἦταν λανθασμένο νὰ μὴν ταχθεῖς κατὰ τῶν συνεργατῶν τῶν κατακτητῶν τὸ 1941-1944 «γιὰ νὰ μὴν κάνεις Ἐμφύλιο», ἔτσι καὶ τώρα: Πρέπει νὰ πολεμήσεις καταρχὴν τὴν Ἀριστερά, ὡς πίστη καὶ ὡς πράξη/καθημερινότητα. Ὄχι ἀπὸ ἐμμονὴ οὔτε ἀπὸ ἰδεολογικὴ διαφωνία λ.χ. μὲ γενικολογίες καταρχήν σωστὲς (π.χ. τὴν κοινοκτημοσύνη τῶν μέσων παραγωγῆς). Ἀλλὰ γιατὶ ἡ Ἀριστερὰ  θέλει νὰ διαλύσει τὴν Ἑλλάδα, τώρα.

Ὅπως θὰ ἦταν λανθασμένο τὸ 1942-44 νὰ πολεμήσεις τὴν Ἀριστερὰ τῆς Κατοχῆς ἐπειδὴ «ἦταν πατριωτικὴ ἀπὸ ὀπορτουνισμό» (ποὺ ἦταν…ἀλλὰ δὲν εἶχε σημασία!) καὶ βλακῶδες νὰ μὴν πολεμήσεις τὰ ΤΑ καὶ τοὺς Χίτες ὅπως τοὺς Γερμανούς, ἔτσι καὶ τώρα εἶναι λανθασμένο νὰ μὴν πολεμᾶς τὴν Ἀριστερὰ ἐπειδὴ «καραδοκοῦν οἱ φασίστες» ἢ ὁ Παπάγος ἢ δὲν ξέρω ποιὸς ἄλλος Μπαμπούλας. Δὲν ὑπάρχει κάτι πιὸ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὲ ἐπίπεδο κοσμοαντίληψης καὶ τρόπου ζωῆς, σήμερα, ἀπὸ τὴν Ἀριστερά. Ἡ σημερινὴ πραγματικότητα εἶναι αὐτὴ τῆς κυριαρχίας τῶν Ἀριστερῶν κι ὄχι τῶν Ναζὶ ἢ τῶν Δοσιλόγων ἢ τῶν χουντικῶν. Ἂν ζούσαμε τὸ 1936 ἢ τὸ 1974, ἡ ἄποψή μου θὰ ἦταν ἀντίστροφη. Ἔτσι πιστεύω.

Ἀντιμετωπίζεις τὸν ἐσωτερικὸ ἐχθρὸ καὶ συνεργάτη τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐχθροῦ, ποὺ διαλύει τὴ χώρα, ἀδιαφορώντας ἂν αὐτὸ χαρακτηριστεῖ  «Ἐμφύλιος» καὶ «διχαστικὴ συμπεριφορά». Ἀδιαφορώντας καὶ γιὰ τὰ κοινωνικὰ ἢ ἐθνικὰ παράσημα ποὺ ἔχει μαζέψει παλιότερα. Δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία λ.χ. ἡ ἄποψη ὅσων σήμερα  (ἱστορικῶν, νεοφιλελεύθερων κ.λπ.) ἀποκαλοῦν «Ἐμφύλιο» τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ΕΑΜ κατὰ  τῶν ΤΑ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀπελευθέρωση, καὶ ὁρίζουν χρονικὰ τὸν Ἐμφύλιο ἀπὸ τὸ 1943 ὣς τὸ 1949. Αὐτοὶ ὅλοι ἁπλῶς δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ πρωτεῖο ἢ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἔθνους, καὶ τὸ μόνο ποὺ βλέπουν εἶναι Κόκκινους καὶ Λευκούς. Ἐγὼ βλέπω μόνο ποιοὶ πολεμοῦσαν τὸν κατακτητὴ καὶ ποιοὶ ὄχι -ἔχω ἀχρωματοψία καὶ καλὰ κάνω. Ὅπως καὶ σήμερα: Ποιοὶ θέλουν νὰ ξεμπερδεύουν μὲ τοὺς Ἕλληνες; Δὲν ἔχει σημασία τὸ Γαλανὸ ἢ ΜαυροΡὸζ χρῶμα -χωρὶς νὰ συμπαθῶ, φυσικά, τοὺς Ναζί καὶ χουντικούς, κάθε ἄλλο, ἀφοῦ ἀκόμη κι ἕνας μὴ δημοκράτης κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ πολεμᾶ ὅσους ἀπέσυραν τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο ἢ ὅσους συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Γερμανούς. Χώρια, βέβαια, ποὺ καὶ λόγῳ τῆς κοσμοθεωρίας μόνο θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀντιπαθεῖ κάθε φιλήσυχος ἄνθρωπος.

Τί νὰ κάνουμε, ὅποιος ἀρνεῖται τὰ σύνορα ἢ τὴν ὕπαρξη ἰδιαίτερης ταυτότητας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδας ὅπως τὴν ξέραμε ὅλοι. Χώρια ποὺ τὸ λέει περήφανα ἢ τὸ ἐκλογικεύει. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση δὲν εἶναι φιλο-διχαστική. Εἶναι συμπέρασμα ποὺ προφανῶς ἀληθεύει.

Σίγουρα, ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ θέλουν νὰ θυμίζουν τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ γνωστά. Δεξιοί, μὴ «φίλοι τῶν ΤΑ», «δημοκράτες». Ἀλλὰ ὅ,τι κι ἂν σήμαιναν αὐτά, καὶ γιὰ ὅσους σήμαιναν κάτι, εἶναι Τίποτα συγκρινόμενα μὲ ὅ,τι κάνει σήμερα ἡ Ἀριστερά. Ἡ συντηρητικὴ δεξιὰ ἐμμονὴ μὲ τὴν Ἀριστερὰ τοῦ 1946-49 μὲ δεδομένο αὐτὸ ποὺ κάνει μετὰ τὸ ’90 ἡ Ἀριστερὰ εἶναι χάσιμο δυνάμεων καὶ χρόνου. Ἡ ἐμφυλιοπολεμικὴ αὐτὴ στάση δὲν μοῦ ἀρέσει γιατὶ εἶναι καὶ λανθασμένη καὶ ἐκτὸς χρόνου. Ἄλλοι, προερχόμενοι ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ διστάζουν νὰ τὴν ἀποκηρύξουν μιὰ γιὰ πάντα, νὰ τὴν ἀναθεματίσουν -γιατὶ λυποῦνται μὴ χαθοῦν τὰ δημοκρατικά, κοινωνικὰ κ.ἄ. δικαιώματα-, λὲς καὶ ἐξαρτᾶται εἰδικὰ ἀπὸ τὴ δική τους στάση (καταδίκη ἢ μὴ τῆς Ἀριστερᾶς) ἡ ἀπώλεια τῶν δικαιωμάτων, ἢ λὲς καὶ οἱ Ναζὶ θὰ μποροῦσαν νὰ κυριαρχήσουν ποτὲ ἐὰν δὲν τοὺς τὸ ἐπιτρέψει ὁ «ξένος παράγοντας» (βλ. Οὐκρανία). Εἶναι μιὰ συναισθηματικὴ στάση, ποὺ ἀντιλαμβάνομαι μέχρι ἕνα σημεῖο μόνο. Κανεὶς δὲν προδίδει τὴ μητέρα του. Ὅταν ὅμως χαθεῖ ἡ χώρα, δὲν θὰ ὑπάρχουν δικαιώματα στὸ Χαλιφάτο καὶ στὸ Μπάχαλο. Τὰ δικαιώματα θὰ τὰ ξαναβροῦμε, ὄχι τὴ χώρα. Μακάρι, βέβαια, νὰ μὴν χαθοῦν οὔτε αὐτά. Οὔτε κατάλαβα ποτὲ γιατὶ πρέπει νὰ ὑπερασπίζεσαι τὸ λάβαρο τῆς Ἀριστερᾶς ἐπειδὴ συμφωνεῖς μὲ μιὰ α ἢ β βαθμοῦ κοινοκτημοσύνη-ἔλεγχο τῶν μέσων παραγωγῆς καὶ μὲ τὴν ἰσηγορία-πολιτικὴ ἐλευθερία. Ὅ,τι γιὰ κάποιους εἶναι ταυτόσημο, γιὰ ἄλλους δὲν εἶναι.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἀρχαιολάτρης ὑψώνει τὸ χέρι του κατὰ αὐτοῦ ποὺ θεωρῶ ἱερότερο γιὰ νὰ πάρει τὴν ἐκδίκηση γιὰ τὸν Ἰουλιανό (εἰδικά, τὸν καιρὸ τῆς Κρίσης), ἢ ὅταν ἡ διάβρωση ποὺ ἔχουν πετύχει οἱ ἀστικοὶ μύθοι τοῦ ἀρχαιολάτρη ἔχει χαλάσει καὶ τὰ καλύτερα μυαλά, δὲν θὰ κάτσω νὰ λογαριάσω τὸν Παρθενώνα καὶ τὰ μάρμαρά του καὶ τὴν ἐθνικὴ ὁμοψυχία ὑπὲρ ἑνὸς ψέματος (ὅτι «ὁ Παρθενώνας συμβόλιζε κάτι σπουδαῖο γιὰ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο, κλασσικὸ ἢ μετακλασσικό»). Ἐθνικὸ τὸ ἀληθές, δὲν φωνάζανε ἐπὶ τόσες δεκαετίες κάποιοι; Οὔτε θὰ ἐκλάβω ὡς δημοκρατία ὅ,τι ἀποκαλεῖ δημοκρατία ὅποιος (θὰ) τουφέκιζε τοὺς διαφωνοῦντες (ἂν εἶχε τὴ δυνατότητα).

Ἔτσι, λοιπόν, κατανοῶ ἀπόλυτα ὅτι ὅ,τι γιὰ μένα εἶναι διάσωση καὶ συντήρηση τῆς παλιᾶς ἐκείνης ἑνότητας, καὶ πόλεμος κατὰ ὅσων τὴν ἀπειλοῦν, γιὰ ἄλλους μπορεῖ νὰ εἶναι φρικτὸς διχασμός. Ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ εἶναι φιλοσοφίες καὶ δὲν σταθμίζονται μαθηματικῶς ἀλλὰ μὲ ἀρκετὴ δόση ἀοριστίας, ἀναρωτιέμαι κατὰ πόσο αὐτοὶ ποὺ θὰ κρίνουν διχαστικὴ τὴν τοποθέτησή μου (ὅσοι τὴν κρίνουν) δὲν εἶχαν συμμετάσχει στὴν διάλυση τῆς ἁρμονίας-ἑνότητας ποὺ ἀναφέρω στὴν ἀρχὴ τῆς ἀνάρτησης. Ἐκτὸς κι ἂν διαφωνοῦμε ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Ἐνδέχεται, στὴν πορεία, νὰ ἀναρωτηθεῖ κανεὶς ἂν ἔχουμε ἐμφύλιο πόλεμο ἢ σκέτο πόλεμο. Γιὰ ὅσους δὲν ἀναγνωρίζουν ὅτι ὑπάρχει ἑλληνικὴ ταυτότητα (ἀντικομμουνιστές, Ἀριστεροί), εἶναι σκέτος πόλεμος. Ἐπιπλέον, οἱ ἑλληνικοὶ ἐμφύλιοι ἀπὸ τὸν Πελοποννησιακὸ κ.ἑ. εἶναι μεταξὺ ἰσοδύναμων. Δηλαδή, εἶναι ἐξαιρετικὰ μακρόχρονοι ἢ καταστροφικοί. Βέβαια, ξέρουμε ὅτι ἕνας πόλεμος ὅλων κατὰ ὅλων μετασχηματίζεται σύντομα μὲ τὴ σύναψη συμμαχιῶν σὲ πόλεμο 2-3 μερίδων.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ἐμφύλιος ἢ Ὅλοι ἐναντίον Ὅλων.

  1. Ο/Η Μανώλης λέει:

    Καλημέρα,

    θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένας πόλεμος. Η μεγάλη πλειοψηφία αδιαφορεί και προσπαθεί να την κουτσοβγάλει. Και από εκεί και πέρα, κυριαρχούν επικοινωνιακά, μειονότητες (ΧΑυγίτες και Αντιφά), που ελλείψει σοβαρού κράτους, παίζουν τη δική τους μπάλα. Οι δε Σώρες είναι και αυτοί στο ίδιο φράκταλ κοινωνικό πλαίσιο. Τώρα, τι να σου πω, εάν θέλεις να ξεκινήσεις τον Πόλεμο, μαζί σου, αλλά έχω και μέση, και πλέον καταρράκτη….

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Χά, χά! Δὲν θὰ τὸν ξεκινήσω, κι ἐγὼ εἶμαι χρόνια ἀγύμναστος. Ἀλλὰ ὄχι σπάνια, δραστήριες μειονότητες ἔφεραν τὰ πάνω κάτω (μὲ τὸν δικό τους πόλεμο, εἴτε τὸν θεωροῦσαν ἐμφύλιο εἴτε ἐθνικό), ὅταν τοὺς τὸ ἐπέτρεψαν οἱ περιστάσεις κι ἡ ἀδυναμία τῶν ἄλλων. Ὑπάρχει μιὰ ἀδύναμη πλειονότητα καὶ ἰσοδύναμες μειονότητες, ποὺ θὰ τὴν πήγαιναν ἐκεῖ ποὺ ἤθελαν ἐὰν δὲν ἦταν ἰσοδύναμες (κι ἄρα κοντὰ στὸν ἢ ἤδη σὲ ἐμφύλιο)

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s