Παλιὸς καὶ νέος ἀνεικονισμός

Οἱ Ἄραβες καὶ οἱ Σημίτες, γενικά, φοβόντουσαν νὰ ἀπεικονίσουν ἀνθρώπινες μορφές. Αὐτὸ ἴσως προερχόταν ἀπὸ τὸ φόβο γιὰ τὴ μαγικὴ δύναμη τῆς εἰκόνας, στὴν ὁποία πίστευαν καὶ οἱ Ἑλληνορωμαῖοι. Ἁπλά, οἱ δεύτεροι θεωροῦσαν ὅτι εἶχαν βρεῖ τρόπους διαχείρισης τῆς μαγικῆς δύναμης. Ὄχι ὅτι οἱ πρῶτοι δὲν εἶχαν εἴδωλα καὶ δὲν ἀπεικόνιζαν ἀνθρώπους ποῦ καὶ ποῦ, βέβαια.

Ὁ σύγχρονος, δυτικὸς ἀνεικονισμός (τὸ ἀπρόσωπο τῶν μορφῶν σὲ μοδέρνους πίνακες) δὲν ὀφείλεται σὲ αὐτό. Ὀφείλεται σὲ μιὰ ὁρισμένη σιχασιὰ γιὰ τὸν (συν)ἄνθρωπο, στὴν ἀνάγκη νὰ μὴν μυρίζεις τὴν ἀνθρωπίλα. Στὴν ἀηδία.

Ἀνάμεσα σὲ αὐτὰ τὰ δυό, χρονικὰ ἀλλὰ καὶ ποιοτικά, ἡ ὑπερχιλιετὴς ἐκκλησιαστική μας τέχνη.

This entry was posted in τέχνη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s