Μονοτονικὸ-Λατινικὴ γραφή

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους ἀπολογητικοὺς μύθους τῶν μονοτονιστῶν εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἡ ἀπόφανση τῶν πολυτονιστῶν ὅτι τὸ μονοτονικὸ ὁδηγεῖ (ὡς φυσικὴ συνέπεια, ὡς συνειρμός) στὴ λατινικὴ γραφὴ μέσῳ τῆς ἁπλοποίησης τῆς ὀρθογραφίας συνιστᾶ κινδυνολογία καὶ λογικὸ ἅλμα. Ἔτσι, ὁ Νίκος Σαραντάκος  γράφει:

Τριάντα χρόνια τώρα, οι περισσότεροι οπαδοί του πολυτονικού διατείνονται κινδυνολογώντας ότι το μονοτονικό είναι το πρώτο βήμα, ότι επίκειται η πλήρης κατάργηση των τόνων, η υιοθέτηση φωνη(μα)τικής ορθογραφίας, και μετά η υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου. Όμως, τριάντα χρόνια έχουν περάσει και το αφιλότιμο το μονοτονικό δεν έχει κάνει ρούπι, έχει μείνει σε αυτό το πρώτο βήμα…Δυστυχώς, ένα τέτοιο λογικό άλμα (και μάλιστα με αξιώσεις ολυμπιακού μεταλλίου) κάνει και ο καλός ποιητής Γιάννης Πατίλης, ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος και οπαδός του πολυτονικού, όταν, στα αποσπάσματα του βιβλίου του που παραθέτει ο Γιανναράς, υποστηρίζει ότι φυσική συνέπεια των αρχών του μονοτονικού είναι να γράφουμε «όλι ι άνθροπι ίνε ίδιι» -τόσο τυφλώνει η εμμονή έναν αξιόλογο πνευματικό άνθρωπο, που δεν τον αφήνει να δει ότι κανείς απολύτως δεν υποστηρίζει την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας

Προσέξτε τὴν γεμάτη ἀγωνία νὰ πείσει τοὺς ἀναγνῶστες του διαβεβαίωση τοῦ Ν.Σ. ὅτι κανεὶς δὲν ὑποστήριξε τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας.

Φυσικά, ὁ Ν.Σ. κάνει σὰν νὰ ἀγνοοῦσε ὅτι τὴν φωνητικὴ γραφὴ καὶ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ὑποστήριξαν οἱ προπολεμικοὶ ἀλλὰ καὶ μεταπολεμικοὶ ὁπαδοὶ τοῦ μονοτονικοῦ. Γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν γνωρίζει ὅτι οἱ ὁπαδοὶ τοῦ μονοτονικοῦ ἦταν καὶ ὁπαδοὶ τῆς κατάργησης τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας κι ἄρα, ὅτι, παρὰ τὰ ὅσα λέει ὁ ἴδιος, μονοτονικὸ καὶ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας-ἐκλατινισμὸς τῆς γραφῆς εἶναι ἀλληλένδετα ὡς γλωσσικὸ πρόγραμμα καὶ τρόπος ἀντιμετώπισης τῆς ἑλληνικῆς γραπτῆς γλώσσας. Τὸ γεγονὸς ὅτι «ἀκόμη ὣς τώρα δὲν εἰσήχθη ἡ λατινικὴ γραφὴ καὶ τὸ ἀτονικὸ σύστημα» εἶναι ἄλλου τύπου ζήτημα. Καὶ σ’ αὐτό, ἀκόμη, τὸν διορθώνει ο Γιάννης Πατίλης, γνωστοποιώντας του ὅτι τὰ παιδιὰ σχολικῆς ἡλικίας γράφουν γκρίκλις ὄχι μόνο στὰ κινητὰ ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Φυσικά, ὁ Ν.Σ. ἀγνοεῖ καὶ τὰ ἀτονικὰ τῶν τίτλων τῶν εἰδήσεων στὰ τηλεοπτικὰ κανάλια (κυρίως, ἰδιωτικά).

Ἂς δοῦμε ὅμως ἀποσπάσματα κειμένων ποὺ δείχνουν ὅτι ὅσοι μιλοῦσαν γιὰ μονοτονικὸ στόχευαν στὴ λατινικὴ γραφὴ ἢ στὴν φωνητικὴ γραφή:

1929, Δημήτρης Γληνός, περ. «Νέος Δρόμος», τεῦχος Φεβρουαρίου:

«Ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ ὀρθογραφία δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθεῖ. Οἱ λύσεις εἶναι τρεῖς. 1) Νὰ καταργηθοῦν οἱ τόνοι καὶ τὰ πνέβματα (sic). Νὰ καταργηθοῦν τὰ διπλὰ σύμφωνα  ἀπὸ παντοῦ. 2) Νὰ εισαγάγουμε τὴν φωνητικὴ ὀρθογραφία. 3) Νὰ πάρουμε τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο. Τὴν τρίτη λύση τὴ θεωρούμε γιὰ τὴν καλύτερη, γιατὶ πρῶτα μᾶς εἰσάγει μορφικὰ στὴν οἰκογένεια τῶν ἐβρωπαϊκῶν (sic) λαῶν, ἔπειτα λύνει μὲ μιᾶς ὁλόκληρο τὸ ὀρθογραφικὸ πρόβλημα»

1930, Μ. Φιλήντας, περ. «Πρωτοπορία», τεῦχος Μαρτίου:

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72534

1944, Ρόζα Ἰμβριώτη, Κ. Δ. Σωτηρίου, Μ. Παπαμαῦρος, «Σχέδιο Λαϊκῆς Παιδείας» πρὸς τὴν Π.Ε.Ε.Α.:

  1. Τονικὴ ἁπλοποίηση μὲ τὴν παραδοχὴ τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος. Κατάργηση πνευμάτων καὶ διπλῶν γραμμάτων.
  2. Κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Ἔκδοση τῶν παλαιῶν βιβλίων μὲ τὴν νέα μορφή.

1976, Ἀπ. Κακλαμάνης, ὁμιλία στὴ Βουλή:

Ἐπιμένουμε στὴν…καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος, ἀλλὰ πιὸ πέρα καὶ μὲ ἄλλες ἁπλοποιήσεις, ὅπως ἡ κατάργηση τῶν διφθόγγων, τῶν διπλῶν συμφώνων κι ἄλλες ἐπίσης ἁπλοποιήσεις..

Διαχρονικά, λοιπόν, τὸ μονοτονικὸ ἔχει συσχετιστεῖ ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτές του μὲ τὴν φωνητικὴ γραφὴ καὶ τὴ λατινικὴ γραφή. Ἀναρωτιέμαι ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖ τὴν βεβαιότητά του ὁ Ν.Σ. ὅτι οἱ μονοτονιστὲς δὲν εἶχαν ποτὲ τέτοια σχέδια ὅπως τὸν ἐκλατινισμὸ τῆς γραφῆς. Ἀπὸ τὸν ἑαυτό του;

Τὸ θέμα ἔχει ἀπαντηθεῖ κι ἀπὸ ἄλλους. Ἁπλῶς νὰ τονίσω ὅτι κανεὶς μεγάλος λογοτέχνης καὶ ποιητὴς δὲν εἶχε γράψει στὸ μονοτονικὸ πρὶν ἀπὸ τὸ 1982. Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ ἀγώνα γιὰ τὸ μονοτονικὸ εἶναι ἡ ἱστορία κομματικῶν στελεχῶν κι «ἐπιστημόνων», ποὺ δὲν εἶχαν ζωντανὴ σχέση μὲ τὴ γλώσσα ὅπως ὁ Ἐλύτης, ὁ Βρεττάκος καὶ ἄλλοι. Τὸ μονοτονικὸ δηλαδή, εἶναι παιδὶ τοῦ κομματικοῦ σωλήνα, ἀφύσικο προϊὸν κι ὄχι ἀποτέλεσμα ἑνὸς μεγάλου λογοτεχνικοῦ νεοελληνικοῦ ρεύματος. Ἁπλά, ὅσοι κατεῖχαν τὴν ἐξουσία ἐπέβαλαν τὶς ἀπόψεις τους -δημοκρατικά, ἀλλὰ μὲ περιφρόνηση πρὸς ὅσους χειρίζονταν τὸ γραπτὸ λόγο καλύτερα. («Δημοκρατικά», σημαίνει λ.χ. καὶ ὅτι ἂν αὔριο ἡ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη κυβέρνηση ἀντικαταστήσει τὰ ἑλληνικὰ μὲ τὰ Σουαχίλι, δὲν θὰ ἔχει κάνει τίποτε μεμπτό).

Ἐπίσης, τὸ μονοτονικὸ ὄντας ἀφύσικο προϊὸν κομματικῶν ἀντιλήψεων κι ὁδηγιῶν δὲν συνιστᾶ κάποια σοβαρὴ μεταρρύθμιση. Ἀκόμη καὶ πρὸ τῆς θέσπισής του κανεὶς δὲν ἤξερε ἂν μονοτονικὸ σήμαινε «ἕνα τόνο σὲ κάθε λέξη» ἢ «τόνο σὲ ὅσες λέξεις εἶναι δισύλλαβες καὶ πάνω» ἢ «τόνο παντοῦ ὅπου προηγουμένως ὑπῆρχε πνεῦμα ἢ ὀξεία-περισπωμένη». Κι αὐτὸ συνέβη ἀκριβῶς διότι δὲν προϋπῆρχε ἕνα λογοτεχνικὸ κίνημα ποὺ ἤδη χρησιμοποιοῦσε τὸ μονοτονικὸ καὶ εἶχε στέρεη δεδομένη ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι μονοτονικό. Αὐτὰ ὅλα τὰ ζητήματα ἀποφασίστηκαν καὶ θεσπίστηκαν τὴν τελευταία στιγμή, ὡς δουλειὰ τοῦ ποδαριοῦ.

Τέλος, ἀξίζει νὰ τονιστεῖ ὅτι οἱ λαοὶ στοὺς ὁποίους ἐφαρμόστηκε ὁ κομμουνισμὸς -Ρῶσοι, Κινέζοι- δὲν κατάργησαν τὴν ὀρθογραφία τους (ἡ ὁποία ἦταν ἀπείρως δυσκολότερη γιὰ τὰ λαϊκὰ στρώματα ἀπὸ ὅ,τι οἱ δασεῖες καὶ οἱ περισπωμένες ἦταν γιὰ τὰ νεοελληνικὰ λαϊκὰ στρώματα), ἡ ἀλλαγὴ τῆς ὁποίας π.χ. σὲ λατινικὴ γραφὴ διόλου δὲν θὰ προκαλοῦσε δυσκολίες κατανόησης. Οἱ «προοδευτικὲς» ἡγεσίες τῶν λαῶν αὐτῶν ἀδιαφόρησαν τελείως γιὰ τὶς  συμβουλὲς τῶν δυτικῶν γλωσσολόγων γιὰ τὴ γραπτὴ γλώσσα ὡς πεδίο πάλης Συντηρητισμοῦ-Προόδου, καὶ διατήρησαν τὰ ἰδεογράμματα καὶ τὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο (τὸ ὁποῖο ἐπίσης τοὺς «ἀποκόβει ἀπὸ τοὺς ἐΒρωπαϊκοὺς λαούς» -εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τότε ὅταν οἱ Ἀριστεροὶ μιλᾶνε γιὰ «Εὐρώπη» ἐννοοῦν ἀποκλειστικὰ τὴ Δύση). Μόνο λαοὶ ἀποικιοκρατούμενοι πνευματικὰ ὅπως οἱ Νεοέλληνες, καὶ εἰδικὰ οἱ Ἀριστεροί, ἐνέδωσαν στὴν «τελευταία λέξη τῆς μόδας», στὴν τυχάρπαστη θεωρία γιὰ ταξικότητα τῆς γλώσσας.

(πηγή γιὰ τὰ κείμενα)

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, Ρωσία, γλώσσα and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Μονοτονικὸ-Λατινικὴ γραφή

  1. Ενδιαφέρον (και μόνο για ιστορικούς λόγους) έχει το ελληνο-σοβιετικό πείραμα του Μεσοπολέμου:

    https://kars1918.wordpress.com/2016/03/08/soviet-orthography-of-greek/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s