Ἡ ἀνεκτικότητα τῶν Διαφωτιστῶν

Παλιὸ ἀλλὰ ἐπίκαιρο. Ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι προστατεύουν ἐνίοτε βίαια τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ἀπὸ ὅσους διακηρύσσουν τὴν κατάργησή τουτὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ τὸ καταργήσουν (π.χ. Ναζί) μὲ τὸ νὰ ἀπαγορεύουν στοὺς ἐχθροὺς τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου τῆν δημόσια διατύπωση τῶν ἀπόψεών τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, οἱ προστάτες αὐτοὶ δὲν κατέκριναν ποτὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖ ὅπου πραγματώθηκαν οἱ δικές τους πολιτικὲς ἰδέες δὲν δόθηκε καμμία ἀπολύτως ἐλευθερία τοῦ λόγου. Δὲν κατέκριναν τὸ ἐμπειρικὸ γεγονὸς ὅτι στὶς χῶρες («τους») αὐτὲς συνέβη ἀκριβῶς ὅ,τι συνέβη στὶς χῶρες στὶς ὁποῖες ἐπικράτησαν ὅσοι προγραμματικὰ ἀρνοῦνταν τὴν ἀξία τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου ἢ τὴ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ νὰ τὴν καταργήσουν (π.χ. ναζιστικὴ Γερμανία).

Δηλαδή, οἱ ἄνθρωποι ποὺ περιφρουροῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της (οἱ ὁποῖοι ὄντως ἐνίοτε τὴν χρησιμοποιοῦν ὑποσκάπτοντάς την) ὄχι σπανίως εἶναι πρακτικὰ ὅμοιοι μὲ ἐκείνους ποὺ προγραμματικὰ ἀρνοῦνται τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Διὰ κομματικοῦ ἀντιπροσώπου, φυσικά, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ ἄλλα καθεστῶτα (π.χ. Ἀριστεροὶ ποὺ ζοῦν σὲ δυτικὲς δημοκρατίες ἀσκοῦντες δικαιώματα ὅπως αὐτὸ τῆς ἔκφρασης δημόσιας ἄποψης, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ὑφίστανται στὶς χῶρες «δικῶν τους» καθεστώτων).

Αὐτὸ εἶναι παράδοξο κι ὄχι πολιτικὰ ἐξηγήσιμο. Ἐξηγεῖται ἀλλιῶς: Ἂν δεῖ κανεὶς τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου ὄχι ὡς φιλοσοφικὸ περιεχόμενο (ὄχι ὡς κάτι ποὺ παρέχεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ προθέσεις καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν ἰδεῶν τοῦ καθενός) ἀλλὰ ὡς σύμβολο, ὡς πολεμικὸ λάβαρο-μπαϊράκι, ποὺ στρέφεται ἐναντίον τοῦ α καὶ τοῦ β. Ὡς πολιτικαντισμό. Ἀναφέρομαι αὐστηρὰ στὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καὶ ὄχι σὲ αὐτὴ καθαυτὴν τὴν ἔμπρακτη ἀπόπειρα κατάργησής του, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς καὶ δίκαια συνεπάγεται τὸ δικαίωμα -σὲ μιὰ δημοκρατικὴ πολιτεία- τῶν ὑπολοίπων νὰ ἀπαγορεύσουν -προφανῶς καὶ βίαια- τὴν πολιτικὴ δράση ὅποιου ἀποτολμᾶ τέτοια κατάργηση. (Υ.Γ.: Εἶναι ὑποχρέωση ἡ ἀπαγόρευση τῆς πολιτικῆς λειτουργίας κομμάτων ἢ δραστηριότητας κινημάτων τὰ ὁποῖα πρεσβεύουν ἀξίες γιὰ τὸ πολιτικὸ πλαίσιο-καθεστὼς ἄλλες ἀπὸ τὴν δημοκρατία (τακτικὲς καὶ ἐλεύθερες ἐκλογές, ἰσηγορία, ἐναλλαγὴ παρατάξεων στὴν ἐξουσία κ.λπ.), γιατὶ ἁπλὰ κάθε πολιτεία πρέπει νὰ αὐτοπροστατευθεῖ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὴ συνέχισή της. Ὡστόσο, ἡ δημοκρατία εἶναι ἕνα καθεστὼς «τραγικό», δὲν μπορεῖ νὰ συνεχιστεῖ ἂν οἱ πολίτες δὲν τὸ θέλουν.)

Αὐτὰ ὅλα δὲν σημαίνουν ἕναν πολιτικὸ σχετικισμό. Πῶς μποροῦν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν τὰ τεχνάσματα ὅσων χρησιμοποιοῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου μὲ σκοπὸ τὴν κατάργησή της ἢ ὅσων ἤδη δημόσια ἐπαγγέλονται τὴν κατάργησή της; Ὅσο λιγότερο κάποιος ἔχει ἀπαγορεύσει στὶς χῶρες μὲ «δικά του» καθεστῶτα τὸ δικαίωμα τῆς διαφορετικῆς γνώμης, τόσο περισσότερο δικαιοῦται νὰ «περιφρουρεῖ» τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ νὰ τὸ ἀρνεῖται ἀκόμη καὶ βίαια στοὺς ἐχθρούς της. Καὶ ἀντίστροφα. Ἡ προστασία, λοιπόν, τοῦ δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου πρέπει νὰ ἀκολουθεῖ τὴν ἀστυνομικίστικη ἀριστερή λογική: Δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀσκεῖ ὅποιος ὑποστηρίζει καὶ ἐξιδανικεύει τὴν ἀνελευθερία διάφορων καθεστώτων ἢ ὅποιος ἀποσιωπᾶ τὰ ἀντίστοιχα ἐγκλήματα.

Φασισμὸς καὶ Ἀριστερὰ διαφέρουν μόνο στὰ λάβαρα, ὡς πρὸς τὸ ζήτημα αὐτό. Οἱ μὲν θὰ σφάξουν γιὰ χάρη τοῦ Ἡγέτη καὶ τῆς σοφίας του (καὶ τῆς συνεπαγόμενης Σκλαβιᾶς), ἐνῶ οἱ δεύτεροι ὄχι ἁπλῶς ἔχουν ἐπίσης Ἡγέτη (ἐνῶ κατὰ τὰ ἄλλα ἀρνοῦνται τὸν ἱστορικὸ ρόλο τοῦ Ἀτόμου ἔναντι τῆς «Κοινωνίας»), ἀλλὰ θὰ σφάξουν γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἀθρωπότητας. Κι ἄλλες φορές, ἔχω πεῖ ὅτι ἡ ἐμπειρικὴ αὐτὴ ἀπόφανση δὲν καθιστᾶ τοὺς Φασίστες* καλύτερους (ἔναντι τῶν Ἀριστερῶν ἢ γενικά) οὔτε ἠθικὰ / πολιτικὰ ἀνεκτούς. Ἀλλὰ οὔτε καὶ δικαιολογεῖ τὴν ἀγαπημένη ἀριστερὴ ἀντεπιχειρηματολογία περὶ «δύο ἄκρων». Ἔχω ὑπόψη μου τὴν Λούξεμπουργκ, κι ἔτσι δὲν μὲ ἀφορᾶ ἡ, οὔτως ἢ ἄλλως ἀποπροσανατολιστική, ἀντεπιχειρηματολογία αὐτή. Σήμερα, ὅμως, δὲν ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς ἀθωότητας τῆς Λούξεμπουργκ.

* «Φασίστες», ἕνας ὅρος λάστιχο. Ἐννοῶ τούς: ἐθνικοσοσιαλιστές, φασίστες τύπου Μουσολίνι, φρανκιστές, μεταξικούς, καὶ τοὺς τοτινοὺς συνεργάτες τους (ΤΑ, Χ κ.λπ.) ἢ τωρινοὺς θαυμαστές τους, κι ὄχι γενικὰ τοὺς ἀκροδεξιούς (π.χ. βασιλόφρονες, χουντικούς).

Ἂς δοῦμε ὅμως τοὺς διδασκάλους τῆς Ἀριστερᾶς (τουλάχιστον):

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72580

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72581

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b72582

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Ἡ ἀνεκτικότητα τῶν Διαφωτιστῶν

  1. Ο/Η Γιανασμίδης Γαβριήλ λέει:

    Χαίρε. Από που τα κείμενα;

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Γιανασμίδης Γαβριήλ λέει:

    Ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s