«Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν, τοὺς τρεῖς στέψωμεν»

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ (668-685) στὴν ἀρχὴ τῆς βασιλείας του κι ἀφότου εἶχε ἐξοντώσει ἕναν σφετεριστή, ἔμαθε ὅτι ὁ στρατὸς τοῦ θέματος τοῦ Ἀνατολικοῦ στασίασε, ἔφτασε ὣς τὴ Χρυσούπολη καὶ ἤθελε νὰ ἀναγορευτοῦν συναυτοκράτορες τὰ ἀδέρφια του, Τιβέριος καὶ Ἡράκλειος. «Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν· τοὺς τρεῖς στέψωμεν», ἦταν ἡ δικαιολογία τους. Πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη καὶ τελευταία ἀπόπειρα νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ ἐπαναστάτες κατὰ τοῦ νόμιμου βασιλιᾶ ἡ τριαδικότητα τοῦ χριστιανικοῦ Θεοῦ ὡς πρότυπο πολιτικῆς διακυβέρνησης. Κι ἄλλες φορές, ὅπως ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο ἢ τὸν Μέγα Θεοδόσιο, ἡ Αὐτοκρατορία χωρίστηκε σὲ μερίδια τόσα ὅσα οἱ γιοί τους, ἀλλὰ χωρὶς θεολογικὴ δικαιολογία. Βέβαια, τὸν 7ο αἰ. δὲν μποροῦσε νὰ τεθεῖ θέμα χωρισμοῦ μιᾶς ἤδη ἀκρωτηριασμένης Αὐτοκρατορίας (εἶχαν χαθεῖ ἡ Αἴγυπτος καὶ ἡ Διοίκηση Ἀνατολῆς) σὲ τρία μέρη, ὁπότε θὰ κυβερνοῦσε μιᾶς μορφῆς Τριανδρία -μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κάποιος ὅτι ζητοῦσαν οἱ στασιαστές.

Ὅπως καὶ νά ‘χει, ὁ καλὸς Κωνσταντίνος Δ’ ἔκαμε ὅτι δέχεται τὸ αἴτημα τῶν στασιαστῶν τοῦ στρατεύματος. Τοὺς κάλεσε μάλιστα –τοὺς ἡγέτες τῆς ἀνταρσίας– νὰ ἔρθουν στὴν Κωνσταντινούπολη ὥστε νὰ γίνει συμβούλιο μὲ τὴν Σύγκλητο γιὰ τὸν τρόπο πραγματοποίησης τῆς πρότασής τους. Μόλις, βέβαια, οἱ ἡγέτες τῶν στασιαστῶν εἰσῆλθαν στὴν Πόλη, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο, καὶ ἀνασκολοπίστηκαν. Γιὰ νὰ λήξει τὸ ζήτημα, ὁ Κωνσταντίνος πρόσταξε νὰ κοποῦν οἱ μύτες τῶν ἀδελφῶν του, διότι «ἐταράχθη». Δὲν μᾶς λέει ὁ Θεοφάνης τὸ ρόλο τῶν ἀδελφῶν του. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι προηγουμένως ὁ Θεοφάνης ἀναφέρει πὼς ὁ Κωνσταντίνος βασίλευε μαζὶ μὲ τὰ ἀδέρφια του χωρὶς αὐτὰ νὰ ἔχουν στεφθεῖ, πράγμα ἐξίσου περίεργο. Ὁ Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, γιὰ παράδειγμα, εἶχε νόμιμο συμβασιλιὰ τὸν ἀδελφό του.

Πάντως, ἕνα περίεργο δημοκρατικό-θεοκρατικὸ ἐγχείρημα στὴ Ρωμανία μας ἀπέτυχε.

Θεοφάνης Εἰς Τριάδαν πιστεύομεν

Τὰ ὡραῖα μεσαιωνικὰ ἑλληνικὰ τοῦ Θεοφάνη -ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα, φυσικά.

 

σάρωση2632

Ὁ Κωνσταντίνος Δ’ δίνει στὸν ἐπίσκοπο Ραβέννας κύλινδρο μὲ τὰ προνόμια. Δεξιά του τὰ ἀδέρφια του. Τέρμα δεξιά τοῦ Κωνσταντίνου (ἀριστερά, ὅπως βλέπουμε τὴν εἰκόνα), ὁ γιός του, Ἰουστινιανὸς Β’ (κρατᾶ ὁμοίωμα ἐκκλησίας), παιδὶ ἀκόμα, ποὺ κάποτε ἔπαθε αὐτὸ ποὺ ἔκανε στοὺς θείους του ὁ πατέρας του.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, ιστορία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s