«σὲξ καὶ ἐφηβεία»

Ἕνα κείμενο μὲ πολλὰ σχόλια ἀπὸ κάτω. Ἐπιλογή:

Θα έλεγα ότι δύο πράγματα κυριαρχούν στη φαντασία του σημερινού έφηβου: το σεξ, σε όλες τις μορφές του, και ο θάνατος. Ο θάνατος προβάλλεται με ιστορίες τρόμου και περιπέτειες τεράτων (βρικολάκων, λυκανθρώπων, ζωντανών-νεκρών), συχνά ανακατεμένες με γοητευτικό νεανικό ερωτικό στοιχείο, ενώ για τους προέφηβους υπάρχουν και αντίστοιχα κινούμενα σχέδια με πλήρες σετ διαφημιστικών προϊόντων για το σχολείο, παιχνιδιών κ.λ.π. Εννοείται ότι στα παιχνίδια υπολογιστών κυριαρχούν οι εφιαλτικοί κόσμοι, γεμάτοι βία, τρόμο, τέρατα και θάνατο.

Αναρωτιέμαι αν τα δύο αυτά στοιχεία –σεξ και θάνατος– έχουν γεμίσει τόσο την εφηβική φαντασία και ψυχή συμπτωματικά ή αν συνδέονται μεταξύ τους. Θα υποθέσω μια σύνδεση: ο έφηβος καλείται να εξορκίσει το θάνατο κάνοντας σεξ, όμως αυτό το σεξ (που είναι καθαρά εμπορικό και φτηνό και δεν περιέχει αγάπη, από το φόβο της προδοσίας) οδηγεί σε ένα νέο συναίσθημα κενού, άρα θανάτου. Ακολουθεί νέα καταφυγή στο σεξ κ.ο.κ

η ψαλίδα ανάμεσα στην αφύπνιση της σεξουαλικής επιθυμίας και στην θεωρούμενη ως κατάλληλη ηλικία γάμου έχει ανοίξει εκπληκτικά, προκαλώντας μια επιδημία ελεύθερων σεξουαλικών σχέσεων, που αρχίζουν στα σχολικά χρόνια και εκδηλώνονται στα διαλείμματα των μαθημάτων, στις βόλτες, στις νυχτερινές εξόδους για διασκέδαση και γενικά παντού.

Ο νέος θεωρείται ανώριμος να παντρευτεί, αλλά «ώριμος» για να ζήσει ολοκληρωμένες σεξουαλικές εμπειρίες, προσέχοντας μάλιστα, όχι μόνο να μη μείνει έγκυος η κοπέλα (κι αυτό, όχι για άλλο λόγο, παρά για να μη λοξοδρομήσει από την κατευθυνόμενη εγωκεντρική ζωή, για την οποία την αναθρέφουν), αλλά και να μην αγαπήσει πραγματικά, ολοκληρωτικά και ανιδιοτελώς και «πληγωθεί»…

Γενικά, ἡ κριτικὴ εἶναι πάντα σωστή, καλόβουλη ἢ κακόβουλη. «Κανόνας» τῆς ἀποδόμησης εἶναι νὰ καταδεικνύεις τὶς ἀντιφάσεις καὶ τὰ ἀδιέξοδα τοῦ ἀντιπάλου -ὁ ὁποῖος κάνει τὸ ἴδιο, καὶ ἔχει ἐπίσης δίκαιο. Ὄχι γιατὶ ὁ ἀντίπαλος κι ἐσὺ ἔχετε τάση νὰ γκρεμίζετε, ἀλλὰ γιατὶ βλέπει καθένας καλύτερα τὰ προβλήματα ἐξ ἀποστάσεως. Γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀλλιῶς, ὅ,τι καὶ νὰ κάνει κανεὶς θὰ τὸ μετανοιώσει -κι ἀλίμονο ἂν δὲν τὸ μετανοιώσει, ὄχι ἐξαιτίας ἀστάθειας χαρακτήρα, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ φανταστεῖ τὸν ἑαυτό του ἀλλιῶς.

Ἕνας παλιὸς φίλος ἔλεγε ὅτι καταλάβαινε τὴν ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ τῶν πρώτων αἰώνων ὡς ἀντίδραση στὸ μπούχτισμα τῶν «ρωμαϊκῶν ὀργίων». Καὶ σωστὴ καὶ λάθος ἡ ὀπτική του. Καταρχάς, ἡ ἀσκητικὴ ἠθικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔχει ὀντολογικὴ βάση («νὰ γίνουμε σὰν ἄγγελοι», «νὰ ὑπερβοῦμε τὴ Φύση») κι ὄχι ἠθική. Κι ἄλλοι, μὴ Χριστιανοί, εἶχαν παρόμοιες ἀσκητικὲς τάσεις, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν τίποτε. Πάντως, δὲν προχώρησε τὴ σκέψη του: ἂν ἦταν ἔτσι στὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ σήμερα συμβαίνει τὸ ἴδιο: Ἕνα μπούκωμα μὲ σὲξ στανικῶς, ποὺ ὡστόσο δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη μπούχτισμα. Οὔτε εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ γίνει συνείδηση τὸ μπούχτισμα. Μιὰ καινούργια δύναμη -τὸ Ἰσλάμ- ποὺ αὐτοδιαφημίζεται ὡς ἐνσάρκωση τῆς σεμνότητας (μαντῆλες κ.λπ.), στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ ἀπόλυτη σαρκολατρεία, ἁπλὰ σαρκολατρεία μόνο γιὰ χάρη τῶν ἀντρῶν καὶ εἰς βάρος γυναικῶν ἢ καὶ τῶν παιδιῶν (καὶ τῶν δύο φύλων) κι ὄχι ἐλεύθερα γιὰ ὅλους. Οἱ δυὸ κυρίαρχες προτάσεις εἶναι «σαρκολατρεία γιὰ ὅλους» (Δύση) ἢ «σαρκολατρεία γιὰ τὰ ἀρσενικά» (Ἰσλάμ). Ἐπειδὴ ἡ σαρκολατρεία γιὰ ὅλους ὁδηγεῖ σὲ χαμηλὴ γεννητικότητα, ἄρα σὲ ἐξάλειψη ἑνὸς εἴδους, ἡ Φύση ποὺ ἀπεχθάνεται τὸ κενὸ ἔχει πάρει τὸ δρόμο της.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ Χριστιανοὶ μοιάζουν μὲ τοὺς ἐθνικοὺς τοῦ 3ου-4ου αἰ., ἀφοῦ δὲν παντρεύονται καὶ δὲν κάνουν παιδιὰ εἴτε γιὰ λόγους ἀφομοίωσής τους στὴ Δύση (δουλειά, καριέρα κ.λπ.), κι αὐτὸ γίνεται ἢ συντηρητικά (ὀργανωσιακά) ἢ ἀριστερά (νεορθόδοξα) ἢ… «πατερικά» (κοσμοκαλογερικά, καὶ καλά)· εἴτε ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν βρίσκουν κανέναν ὅμοιό τους νὰ ἀναπαραχθοῦν (βιολογικὰ-πολιτισμικά, ἐννοῶ): Δὲν ὑπάρχει ἕνας Χριστιανὸς νὰ μοῦ κόψει τὸ κεφάλι νὰ τὸν νυμφευθῶ; Μιὰ ἁπλὴ ἔρευνα μεταξὺ τῶν «ὀργανωσιακῶν» (δηλ. τοῦ κατηχητικοῦ) Χριστιανῶν θὰ ἔδειχνε ὅτι, ἐπειδὴ ἡ «ὀργανωσιακὴ» δεξαμενὴ ὑποψήφιων συζύγων ἔχει γίνει ρηχή, κι ὅλο καὶ λιγότεροι παντρεύονται ἀναμεταξύ τους, τὸ ἀναμενόμενο ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ σὲ λίγες δεκαετίες ἐξαφάνισή τους -ἀφοῦ δὲν ἀναπαράγονται πολιτισμικά, ὅπως π.χ. οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἀναρχικοί (ποὺ «παρασιτοῦν» ἐπὶ τῶν «νοικοκυραίων» προσηλυτίζοντας τὰ παιδιὰ τῶν τελευταίων), μὲ νέα μέλη. Τὰ νεορθόδοξα παλληκάρια καὶ οἱ «δεσποινίδες» τοῦ κατηχητικοῦ οὔτε κατὰ διάνοια θὰ παντρεύονταν μὴ Χριστιανό (π.χ. βαπτισμένο ἀλλὰ ἀδιάφορο-ἐχθρικό) προκειμένου νὰ τὸν προσηλυτίσουν, ὅπως προσηλύτιζαν στὸν Χριστιανισμὸ τοὺς ἄντρες τους οἱ πρωτοχριστιανές. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἀναζήτηση τῆς Τέλειας Γυναίκας, ποὺ τὴν βρήκαμε ἀλλὰ δὲν τὴν παντρευτήκαμε γιατὶ κι αὐτὴ ἔψαχνε τὸν τέλειο ἄντρα. Ἀποτέλεσμα: ἡ αἴσθησή τους ὅτι ἐπειγόντως χρειάζεται ἢ θὰ γίνει τὸ παγκόσμιο θαῦμα -ὅπως ἄλλοι προσδοκοῦν τὴν υἱοθέτηση τῆς Δραχμῆς καὶ τὴ διαγραφὴ τοῦ χρέους- ἔχει «βαρέσει κόκκινο» (π.χ. προσηλυτισμὸς / ἐξαφάνιση τοῦ Ἰσλὰμ ἢ τῆς Δύσης). Σὲ στιγμὲς μηδενισμοῦ ρωτᾶν: Πότε θὰ τελειώσει αὐτὴ ἡ φάρσα; / θὰ πουλήσω ἀκριβὰ τὸ τομάρι μου στοὺς τζιχαντιστές / (ἀντίθετα:) θὰ ἁγιάσω ἀποκεφαλιζόμενος· τί καλά*. Μιλᾶμε, βέβαια, γιὰ τὴ χώρα ὅπου οἱ πολύτεκνοι Χριστιανοὶ χαρακτηρίζονται ἀνεύθυνοι σαρκολάτρες («νὰ ἀλλάξει θρησκεία» πρότεινε κάποιος γιὰ ἕναν πολύτεκνο), γιὰ μιὰ χώρα ἡ ὁποία ἔχει ἕναν ἀπὸ τοὺς 10-15 πιὸ χαμηλοὺς δεῖκτες γεννητικότητας παγκοσμίως.

Πρέπει νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἂν οἱ Χριστιανοὶ νίκησαν τὴ Ρώμη αὐτὸ συνέβη ἀκριβῶς γιατὶ περιφρόνησαν καὶ ἀπαξίωσαν τὸ πιὸ μεγάλο της ὅπλο, τὸ θάνατο, τὴν ἀπειλὴ γιὰ θάνατο. Ἔμμεσα (μὴ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας) καὶ ἄμεσα (περιφρόνηση τῆς δικῆς τους ζωῆς). Ἑπομένως, τὰ γιατρικὰ εἶναι γνωστά: περιφρόνηση τῆς κανονικότητας ὅπως αὐτὴ ἔχει τώρα (στὸ βαθμὸ ποὺ εἶναι ἀ(ντι)χριστιανική) μὲ ὁποιοδήποτε κόστος. Ἀλλιῶς, νὰ περάσει ὁ ἑπόμενος ἀναρχοχριστιανὸς καὶ ὀργανωσιακὸς γιὰ ὠντισιόν. Καί, γιὰ νὰ μὴν ἐξιδανικεύουμε τὴν πρωτοχριστιανικὴ ἐποχή, κι ἐκεῖ ὑπῆρχαν ἀποστάτες, ὅμως τὸν τόνο ἔδιναν οἱ «περιφρονητές».

Πρὸς τὸ παρόν, ἀπολαμβάνουμε τὴν ἀνικανότητα τῶν ὁπαδῶν τῆς Ἀπελευθέρωσης τοῦ Ἀθρώπου νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι οἱ «ἀνάγκες» δὲν εἶναι παρὰ μιμητικὴ ἐπιθυμία.

* Υ.Γ. ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ Χριστιανισμοῦ: Ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν τύχη τῆς κοινότητας ἀφοῦ «τὸ πολὺ-πολὺ νὰ μαρτυρήσουμε, καὶ κατόπιν θὰ ἁγιάσουμε». Χτίζουμε τὴν ἰδιωτικὴ ἐπουράνια Καριέρα μας μὲ τὰ κόκκαλα καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν ὁμόθρησκών μας.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to «σὲξ καὶ ἐφηβεία»

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ὀρθότατα τὸ θέτετε τὸ ζήτημα, γιὰ πολλοστὴ φορά,
    εἰδικὰ σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τοὺς μίζερους -ἀλλὰ καὶ ψευδαγγελικῆς προδιαθέσεως- «χριστιανοὺς» ἄρρενες ἡλικίας 25 ἕως 40 ἐτῶν (καλογερικῶν, νεορθοδόξεων μὰ καὶ ὀργανωσιακῶν καταβολῶν – οἱ τελευταῖοι, πάντως, σὲ καλύτερη μοῖρα ἀπ᾽ τοὺς ἄλλους δύο …) :

    Ὁλοένα «ψάχνονται», ὁλοένα «προβληματίζονται», ὁλοένα «ἀσκητεύουν» κτὅ.

    Μιλᾶμε γιὰ ἐντελῶς ἐκφυλισμένη φάρα,
    ξεσποριασμένη,
    ἀνίκανη τόσο γιὰ τὸ καλὸ ὅσο καὶ γιὰ τὸ κακό.
    Ἐξυπακούεται, ὅτι εἶναι διπλᾶ ἀξιοκατάκριτοι γι᾽ αὐτή τους τὴν στάση ἐν σχέσει καὶ πρὸς τοὺς «κοσμικοὺς» καὶ πρὸς τοὺς ἀριστερῶν/»ἐναλλακτικῶν» καταβολῶν συνομηλίκους τους.
    Κι αὐτὰ τὰ λέω ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία, ἀπὸ (ἀρκετὲς) ἀποτυχημένες προσπάθειες ἐκ μέρους μου γιὰ προξενειὸ τέτοιων ψοφιμιῶν μὲ κοπέλλες «σὰν τὰ κρύα τὰ νερά», ἰσορροπημένες, ἐμφανίσιμες καὶ μὲ βιταλισμὸ (τὸ ἀντίστροφο πρόβλημα, ἀπ᾽ τὴν πλευρὰ τῶν «χριστιανικῶν» κοριτσιῶν, πολὺ λιγώτερο, ἄν κι ὄχι ἀμελητέο κι αὐτό …)

    Συνεπῶς, ἡ ποσοστιαία καὶ ποσοτικὴ συρρίκνωση τοῦ γένους τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2017 μ. Χ. φαντάζει μονόδρομος, παρὰ τὶς φιλότιμες προσπάθειες τῶν πολυτέκνων γονιῶν [ποὺ ἡ γέννηση κι ἡ ἀνατροφὴ τριῶν παιδιῶν ἀπὸ πλευρᾶς τους ἰσοδυναμεῖ μὲ μιὰ μοναχικὴ κουρὰ σύμφωνα μὲ τὴν γνωστὴ καὶ καίρια διατύπωση τοῦ ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου (γιὰ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε …)].

    Ἀφῆστε τὶς Πεντηκοστιανὲς Ρουμάνες καὶ Νηγηριανὲς νὰ γεννοῦν σὰν τὶς κουνέλες
    (συνειδητὰ δὲν βάζω στὸν λογαριασμὸ τοὺς ξεθυμασμένους πιὰ Ἀλβανοὺς)
    κι ἀπὸ κοντὰ τὶς ἐπήλυδες Μουσουλμάνες,
    ν᾽ ἀντικαθιστοῦν τὸν πληθυσμὸ μὲ ταχεῖς ρυθμοὺς
    κι ἔπειτα,
    σὰν καλοί, καλοζωϊσμένοι ραγιάδες ποὺ εἶσθε,
    πιάστε νὰ παρακαλᾶτε τὸν Θεὸ τῆς Ἑλλάδος «ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ»
    εἴτε νὰ σᾶς σώση θαυματουργικὰ
    εἴτε -σὲ μιὰ παράκρουση ἐνθουσιαστικότητας-
    νὰ σᾶς ἐνδυναμώση (!) στὸ ὑπὲρ πίστεως μαρτύριο
    (λὲς καὶ ἴσιος δρόμος δὲν ὑπῆρχε …).

    Ἀλλά, εἴπαμε :
    «Τοῦ ραγιᾶ, ἡ γνώση τοῦ ἔρχεται στὰ στερνά» λέει μιὰ τούρκικη παροιμία
    κι ὁ Ἀριστοτέλης (ἄν τὸ θυμᾶμαι καλὰ) συμπληρώνει ὅτι
    τὸ «φύσει δοῦλον» εἶναι ἴδιον
    ὅσων ἀδυνατοῦν νὰ στοχασθοῦν τὴν κατάστασή τους μὲ τρόπο ξάστερο, ὀρθολογικὸ κι ἐλεύθερο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s