Ἀποχριστιανισμοὶ τοῦ ὕστερου Νεοελληνισμοῦ

Τοῦ στὰ τελευταῖα του.

Α

Σεφέρης, 5-6-1932:

Είδα και μια παλιά εικόνα σε κάποια χαμηλοτάβανη αίθουσα· τη θαύμαζε πολύς λαός. Παράσταινε την ανάσταση του Λαζάρου. Δε θυμάμαι ούτε το Χριστό ούτε το Λάζαρο. Μόνο, σε μια γωνιά, την αηδία ζωγραφισμένη σ’ ένα πρόσωπο που κοίταζε το θαύμα σα να το μύριζε. Αγωνιζότανε να προστατέψει την ανάσα του μ’ ένα πελώριο πανί που του κρεμότανε από το κεφάλι. Αυτός ο κύριος της «Αναγέννησης» μ’ έμαθε να μην περιμένω πολλά πράματα από τη δευτέρα παρουσία …

Καὶ Σεφέρης, 29-9-1940:

Είμαι ελεεινά καυλωμένος, χρυσό, και δε σκέπτομαι τίποτε άλλο παρά πώς να σε γαμήσω ατέλειωτα μια ολόκληρη νύχτα.

ΓΙΩΡΓΟΣ

[ΥΓ.] Και μην ξεχνάς να γράφεις σωστά τη διεύθυνσή μου.

Καὶ πάλι Σεφέρης:

«Αν δεν έπεφτε η Πόλη μια φορά∙ αν δεν έπεφτε η Πόλη δυό φορές∙ αν είχε της ειρήνης τα δώρα, δεν θα γινότανε τάχα μια αναγέννηση του λόγου και στο Βυζάντιο;» (Πρόλογος για μια έκδοση των «Ωδών» στο «Δοκιμές Α΄ (1936-1947)», Αθήνα, Ίκαρος, 1999, σ. 186).

Νεοελληνισμοί: ξερὰ Γαμήσια καὶ τρέξιμο σαλιῶν μὲ τὶς Ἀναγεννήσεις.

Ὁ ὁμοφυλόφιλος καὶ κοσμοπολίτης Καβάφης, παρὰ τὸ ὅτι παρέμεινε ἀμετανόητα ὁμοφυλόφιλος, ὡστόσο ἔπαιρνε τὸ Χριστιανισμὸ στὰ σοβαρὰ καὶ τὸν πίστευε (καὶ τὴν Π. Διαθήκη) εἰλικρινὰ ὡς θεϊκό. Στὸ θέμα αὐτό, εἶναι χιλιάδες φορὲς ἀνώτερος καὶ αὐθεντικότερος ἀπὸ τὸν κοσμοπολίτη Σεφέρη, ποὺ ἀντιλαμβανόταν καὶ χρησιμοποιοῦσε ἐργαλειακὰ τὴ Ρωμιοσύνη καὶ τὴ θρησκεία / ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Ἀπὸ τοὺς μεσοπολεμικούς «κουρασμένους σκεπτικιστὲς» τύπου Σεφέρη μὲ ψευτοεθνικιστικὴ σάλτσα Νεόφυτου τοῦ Ἔγκλειστου προτιμᾶμε τοὺς αὐθεντικοὺς Δυτικοευρωπαίους μηδενιστὲς καὶ σκεπτικιστές, ἔχουν πιὸ ἐνδιαφέρουσα θεματολογία. «‘Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω, ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει’‘ Τόσες πληγὲς μόνο τὸ νόμπελ μπόρεσε νὰ τὶς γιατρέψει» – ὅπως ἔγραψε ὁ Χριστιανόπουλος. Ἂς μὴ μᾶς τὸν ἀναρτοῦν στὸ ΦΒ κατάμουτρα (τὸν Σεφέρη, τὴν ἄποψή του γιὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία)  ἐξεπίτηδες κατὰ τὴν ἡμέρα ποὺ οἱ χριστιανοὶ γιορτάζουν τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου: Ὁ Σεφέρης δὲν μᾶς λέει τίποτε, δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ, δὲν ἐπιβεβαιώνει τίποτε – παρὰ μόνο γιὰ ὅσους δὲν κατανοοῦν τὴ διαφορὰ μεταξὺ ἐργαλειακῆς καὶ μὴ ἐργαλειακῆς χρήσης τῆς θρησκείας.

Β

Τὸ διάβασα καὶ αὐτό:

Όταν ο Έλληνας μετά από μαρασμό δεσποτικών αιώνων τολμούσε να διακηρύξει πως θέλει να ζήσει αυτόνομος -να διαλέξει αυτός την τύχη του, να πάψει να ξεγελιέται, όπως κάθε σκλάβος, με το χρόνο, κρύβοντας τις επιθυμίες του-, … βρήκε ένα ποιητή [σημ.: τὸν Διονύσιο Σολωμό] έτοιμο να εγκαταλείψει τα βιβλικά οράματα … για να δοξάσει την πίστη εκείνων των νέων Ελλήνων που πίστευαν μονάχα στην ελευθερία,

Ὕμνος Εἰς τὴν Ἐλευθερίαν, λοιπόν, ἀποσπάσματα:

118.- Ἅ, γιατί δὲν ἔχω τώρα
τὴ φωνὴ τοῦ Μωυσῆ;
Μεγαλόφωνα τὴν ὥρα
ὀποῦ ἐσβιοῦντο οἱ μισητοί,

119.- τὸ Θεὸν εὐχαριστοῦσε
στοῦ πελάου τὴ λύσσα ἐμπρός,
καὶ τὰ λόγια ἠχολογοῦσε
ἀναρίθμητος λαός.

120.- Ἀκλουθάει τὴν ἁρμονία
ἡ ἀδελφή του Ἀαρῶν,
ἡ προφήτισσα Μαρία,
μ’ ἕνα τύμπανο τερπνὸν

155.- Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;

68.- Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι, καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά», καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη
«φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά».

69.- Λιονταρόψυχα ἐκτυπιοῦντο, πάντα ἐφώναζαν «φωτιά», καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο, πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».

73.- Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι, δὲν φυσᾶς τώρα ἐσὺ πλιο  στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι. φύσα, φύσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!

88.- Πῆγες εἰς τὸ Μεσολόγγι  τὴν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ, μέρα ποὺ ἄνθισαν οἱ λόγγοι  γιὰ τὸ τέκνο τοῦ Θεοῦ.

97.- Μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει  προχωρώντας ὁμιλεῖς: «Σήμερ’, ἄπιστοι, ἐγεννήθη, ναὶ τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής.

98.- Αὐτὸς λέγει, ἀφοκρασθεῖτε:  «Ἐγὼ εἲμ’ Ἄλφα, Ὠμέγα ἔγω. πέστε, ποὺ θ’ ἀποκρυφθεῖτε
ἐσεῖς ὅλοι, ἂν ὀργισθῶ;

113.- Καὶ ἐκεῖ ποὺ ‘ναι ἡ Ἁγία Σοφία, / μὲς στοὺς λόφους τοὺς ἑπτά, / ὅλα τ’ ἄψυχα κορμία, / βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114.- σωριασμένα νὰ τὰ σπρώξει /  ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ, κι ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τὰ μαζώξει  ὁ ἀδελφός του Φεγγαριοῦ.

115.- Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένει, κι ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ  μ’ ἀργὸ πάτημα ἂς πηγαίνει  μεταξύ τους καὶ ἂς μετρᾶ.

Τὸ ποίημα ποὺ ἀναφέρει ρήσεις τῆς Ἀποκάλυψης καὶ (ταύτιση τοῦ ποιητῆ μὲ) πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ ποὺ ἐνστερνίζεται τὴν παλαιοδιαθηκικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὡς «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», καὶ ἐμπεριέχει αὐτοσχέδιες «ὁμιλίες» τοῦ «λυτρωτῆ τοῦ Κόσμου» -αὐτὸ τὸ ποίημα, λοιπόν, ἰσχυρίζονται κάποιοι πὼς δείχνει ἕναν δημιουργὸ ποὺ προχώρησε στὴν «ἐγκατάλειψη τῶν βιβλικῶν ὁραμάτων» γιὰ χάρη τῆς νεοελληνικῆς Ἐλευθερίας!

Γειά σου, ρέ, ἀριστερὴ Αὐγούλα, μὲ τὸ μαγικό σου ραβδάκι. Ὅλους τοὺς κάνεις ὁμόφρονές σου: Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ Βίβλος, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ἐλευθερία ποὺ  εἶναι τὸ ἐνάντιο ἢ τὸ ἄσχετο μαζί της νέο ἰδανικό. (κι ἂς βάζει πλάι πλάι ὁ Σολωμός τὴν Ἐλευθερία μὲ τὴ Θρησκεία· κι ἂς ἐξυμνεῖ τὴν προσχώρηση στὸν μοναχισμό). Μαζί, ἡ καταγγελία τοῦ «μικροαστοῦ» καὶ τοῦ «τάχα φιλελεύθερου» (ἀλλὰ ὄχι καὶ τοῦ Ἀριστεροῦ -θὰ δυσαρεστοῦνταν οἱ ἀναγνῶστες τῆς Αὐγῆς).

Ἄλλο ἂν ἡ Αὐγούλα κατόπιν θὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὴν μὴ ἀριστερὴ ἐξύμνηση τῆς σολωμικῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ (ἀποκομμένου ἀπὸ «Ρωμιοὺς» καὶ «Μεσαίωνες») «Νεοελληνισμοῦ» κοροϊδεύοντας έμπρακτα τὸν κάθε ἕνα ἔντιμο ὑποστηρικτὴ τοῦ Δ. Σολωμού (ὁ ὁποῖος θὰ ἀργήσει νὰ τὸ καταλάβει βέβαια), οὕτως ὥστε νὰ δικαιολογήσει «σολωμικὰ» -δι’ ἀναγωγῆς στὴν «Ἐλευθερία»- τὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδας ἤ τὶς ἀναφορὲς στὴν ἐμφάνιση τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸ 1821.

Λευτεριά, Λευτεριά, θὰ σ’ ἀγοράσουν  ἔμποροι καὶ κονσόρτσια – Λοιπόν.

Καί, βέβαια:

δίκαια ο Ύμνος που συνέθεσε αυτός ο ποιητής που διάλεξε να είναι Έλληνας, ονομάστηκε «πρώτος γνήσιος καρπός της Ελληνικής φαντασίας, ύστερ’ από είκοσι αιώνες του μαρασμού της».

Λὲς καὶ ὁ Λουκιανός (2ος μ.Χ.) καὶ τὰ ταξίδια του στὸ Φεγγάρι ἢ τὸν Ἅδη ἐμφανίστηκαν πρὸ τοῦ διαστήματος τῶν εἴκοσι αὐτῶν αἰώνων «μαρασμοῦ». Ἂς μὴν κάνω λόγο γιὰ τὴν ἄγνοια τοῦ ζητήματος τῆς μίμησης καὶ τῆς φαντασίας στὸ Βυζάντιο, καὶ τὴν δίχως βάσιμη δικαιολογία ἀπαίτηση ἡ Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ τὸ Βυζάντιο νὰ κρίνονται μὲ κριτήρια μοντέρνα ἢ προβυζαντινά. Οἱ Βυζαντινοὶ ἦταν -πέρα ἀπὸ τὴν ὑπέροχη ὑμνογραφία ἢ τὴν ἐξίσου ἐντυπωσιακὴ ἱστοριογραφία τους- ρήτορες. Αὐτὸ πάει νὰ πεῖ: εἶχαν ἀφήσει πίσω τους κάθε φιλόσοφο καὶ ποιητή, καὶ γνώριζαν πολὺ καλὰ τὰ ὅρια τῆς λογικῆς ὅσο καὶ τῆς γλώσσας. Δὲν θὰ τοὺς κατηγορήσουμε ὡς «στείρους ἐξ ἀπόψεως φαντασίας» ἐπειδὴ γνώριζαν αὐτὸ ποὺ οἱ μοντέρνοι θέλουμε νὰ ἀγνοοῦμε. Λὲς καὶ πρέπει νὰ ἀπολογηθοῦν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἕνας Πλωτίνος γιὰ τὴν περὶ φαντασίας γνώμη τους στὸν μικρούτσικο Νεοελληνισμό, αὐτὸν τὸν περιορισμένο μεταξὺ τῆς καμμένης Σμύρνης-Πλάκας-Ἐξαχρείων-Κολωνακίου-Δύσης (χωρὶς Ἀρχαιότητα καὶ Ρωμανία-Μ. Ἰδέα). Εἰδικά, ὅταν οἱ μεγαλύτεροι ποιητὲς τοῦ Νεοελληνισμοῦ ἐπηρεάστηκαν ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ ποίηση (Ἐλύτης) καὶ τοὺς Πατέρες (Καβάφης). Τί ἀναίδεια ποὺ θὰ ἦταν!

Μὲ δυὸ λέξεις: Δὲν εἶναι ἡ «ἀπουσία φαντασίας» αὐτὴ διὰ τῆς ὁποίας καταδικάζεται τὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: Εἶναι ἡ μακροβιότητά του παρὰ τὴν ἀπουσία «φαντασίας» καὶ «λογοτεχνῶν / συγγραφέων» αὐτὸ ποὺ τὸ καθιστᾶ ὑπόδειγμα Πολιτείας γιὰ τοὺς τωρινούς Ἕλληνες. Ἔμπρακτα ἀποδείχθηκε ἀνώτερο, γιατὶ ἔζησε περισσότερο. Ἡ «φαντασία» καὶ τὰ σαλόνια τῶν συγγραφέων, ὡς κριτήρια, μᾶς μάραναν..

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα. -Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί· χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί, λοιπόν.

Γ

Τὶς προάλλες ἔγραφα γιὰ τὸν ὕστερο νεοελληνικὸ ἐμφύλιο πόλεμο ὅλων κατὰ ὅλων, στὸν ὁποῖο ἀφοῦ αὐτοί (ἀρχαιοκεντρικοί, «νεοελληνικοί», ἀριστεροάθεοι) ἄνοιξαν τὴν πόρτα τοῦ φρενοκομείου εἶναι ὑποχρεωτικὸ νὰ τὴν διαβοῦμε καὶ νὰ μποῦμε (ὅπως ἔλεγε ὁ Γ. Παπανδρέου τὸ ’60 γιὰ τὴν ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας).

Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν συμπαθῶ, γιὰ τὸν ἀγώνα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει γιὰ τὴν προβολὴ τῆς Παράδοσης. Τώρα βλέπω νὰ γράφει αύτό:

Μελίκης θρησκεῖες

Ἂς μὴν πιστεύει ὅποιος δὲν θέλει, ἢ ἂς πιστεύει μόνο ἀπὸ λόγους διαχρονικῆς συνήθειας («ἀρνὶ τὸ Πάσχα»), ἂς μὴν τὸ χοντραίνει ὅμως διακηρύσσοντας ὅτι ὑπάρχει κάποιο κοινὰ συμφωνημένο Καλὸ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. (αὐτὸ τὸ σύμβολο μὲ τὴν πεντάλφα, ποιὰ θρησκεία συμβολίζει ἄραγε; ρωτάω!)

Ἀπορῶ, τί ἀνακατεύεται μὲ τέτοια ζητήματα; Ἔχει διαβάσει ποτέ του τὸ Κοράνι, καὶ γι’ αὐτὸ διαβεβαιώνει ὅτι ὁ καλὸς (ὡς) Μουσουλμάνος κάνει τὰ ἴδια πράγματα μὲ τὸν καλὸ (ὡς) Χριστιανό; Νομίζει ὅτι ὑπάρχει μία καὶ μοναδικὴ ἀντίληψη περὶ Καλοσύνης καὶ Καλοῦ σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἁπλῶς ἐπειδὴ τὸ ἐπίθετο «καλὸς» εἶναι μία, μόνη, λέξη;; Γιὰ τὸ Κοράνι, καλὸς εἶναι ὅποιος κυνηγᾶ τοὺς ἄπιστους ὥσπου αὐτοὶ ἢ νὰ πληρώσουν χαράτσι ὑποταγῆς στὴν κρατικὴ Κοινότητα (Χαλιφάτο) τοῦ Ἰσλὰμ ἢ νὰ φονευθοῦν ἢ νὰ ἐξισλαμισθοῦν. Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ «κοινὴ ἀντίληψη περὶ Καλοῦ», ποὺ δῆθεν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι; Ποῦ φανερωνεται καὶ ποῦ κατοικεῖ αὐτή, τέλος πάντων; Στὰ μυαλὰ τῶν ἄθρησκων; τῶν θρησκευτικὰ ἀδιάφορων; τῶν ἄθεων; Στὸ φεγγάρι ποὺ κάνει βόλτα στῆς ἀγάπης μου τὴν πόρτα;

Κάνε τὸ καλὸ χωρὶς Θεό, μοῦ ἔλεγε ἕνας στρατευμένος ἄθεος – ποὺ σημαίνει καί τὸ ἀντιστροφό του: Κάνε τὸ Κακὸ χωρὶς Διάβολο.

Ἄσε μας. Προτιμᾶμε τὴ μωρία μας.

Δ

Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν, βουρλιζόμενη καὶ γρυλίζοντας ἀπὸ μνησικακία γιὰ τὸν πρὸ μισοῦ αἰώνα χωροφύλακα καὶ τὸν παπὰ τοῦ χωριοῦ της, μᾶς ἀνήγγειλε τὶς προάλλες ὅτι ἔρχεται τὸ Πάσχα. Ὄχι μὲ τὴν συνήθη ἀνακοίνωση ὅτι βρέθηκε τὸ πιστοποιητικὸ γάμου τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ἢ ἡ ὑπεύθυνη δήλωσή του ὅτι δὲν εἶναι θεός. Ἀλλὰ προσφέροντάς μας ἕνα βιβλίο ποὺ ὅλοι δὲν πρέπει νὰ χάσουμε, καὶ δὲν πρέπει νὰ λείπει ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη μας: Σεξουαλικότητα καὶ Χριστιανισμὸς τοῦ Κάρλ Χάιντς Ντέσνερ. Ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ κατὰ τὴν Ἐφ.Συν. «Σπούδασε νομικά, θεολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία και ιστορία» (ὅλα αὐτά, μαζί) ἐνῶ κατὰ τὸ βιογραφικὸ ποὺ συνέταξαν οἱ φίλοι του μέσα σὲ 5 μόλις χρόνια σπούδασε κι ἔμαθε (κρατηθεῖτε) Δίκαιο, Θεολογία, Φιλοσοφία, Ψυχολογία, Γερμανικὴ Λογοτεχνία, καὶ Ἱστορία. Νά: «Deschner attended lectures on Law, Theology, Philosophy and Psychology during 1946/47 at the Philosophical-Theological College in Bamberg. From 1947 to 1951 at the University of Würzburg he studied Contemporary German Literature, Philosophy and History and graduated in 1951 with a doctoral dissertation entitled Lenau’s Lyrics As an Expression of Metaphysical Despair«. Ἕνα τέτοιο τέρας μόρφωσης πῶς νὰ μὴν ἔγραψε τέρατα περὶ Χριστιανισμοῦ; Ἀφοῦ εἶχε ἐποπτεία σὲ ὅλα. Ἡ ἀπάτη συνίσταται στὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ὁ Ντ. σπούδασε μόνο (γερμανική) φιλολογία, ἡ Ἐφ. Συν. παρουσιάζει τὰ σὲ διάστημα ἑνὸς ἔτους 1-2 σεμινάρια (δικαίου, θεολογίας κ.λπ.) ὡς «σπουδές» (δικαίου, θεολογίας κ.λπ.): Ὁ Ντέσνερ σὲ 5 χρόνια «σπούδασε» καὶ Φιλολογία καὶ Ἱστορία καὶ Φιλοσοφία, ἐνῶ στὰ ἑλληνικὰ ΑΕΙ χρειάζονται 4 χρόνια μόνο γιὰ μιὰ γενικὴ ἰδέα καὶ γνώση περὶ τῆς Ἱστορίας, 5 χρόνια μόνο γιὰ τὴ Νομική, καὶ 4 χρόνια μόνο γιὰ τὴ Φιλοσοφία. Μεγάλο μυαλὸ αὐτὸς ὁ Ντέσνερ, σὲ 5 χρόνια ἔμαθε ὅ,τι οἱ Ἕλληνες σὲ 13. Καταλαβαίνει καθένας πολὺ καλὰ ὅτι οἱ ἀριστεροὶ τῆς Ἐφημερίδας τοῦ ΙΟΥ ἀνακήρυξαν καὶ μᾶς παρουσιάζουν ὡς «Μεγάλο Ἐρευνητὴ» ἕναν ποὺ ἔκανε πασαλείμματα, σὰν κάτι νεοπαγανιστὲς ποὺ διάβασαν ὅλη τὴν ἀρχαία γραμματεία σὲ δύο χρόνια.

Ἕνα παράδειγμα τῆς ἐποπτείας αὐτῆς, στὸν τομέα τῆς Ἱστορίας: Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅλοι οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἰουλιανοῦ εἴτε Ἐθνικοὶ εἴτε Χριστιανοὶ πίστευαν ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς ἠρέσκετο στὴν παρουσία κολάκων τριγύρω του. Ὁ Λιβάνιος τὸ λέει (Λόγος περὶ τῆς ἑαυτοῦ τύχης, 121), ὁ -ἐθνικός- Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος τὸ λέει (Res Gestae, XXV, 4, 18), ὁ -ἐπίσης, Ἐθνικός- Εὐνάπιος τὸ λέει (Βίοι Φιλοσόφων καὶ Σοφιστῶν, Μάξιμος 4, 9). Γιὰ ὄχλο καὶ κόλακες κάνουν λόγο. Τὸ λέει, κάτι ἀντίστοιχο, κι ὁ Χριστιανὸς Γρηγόριος Ναζιανζηνός, κάπου: Τί τὸ ἤθελε καὶ τὸ εἶπε; Τὸ Τέρας (τῆς μόρφωσης), ὁ Ντέσνερ, «προκλητικὰ ἀλλὰ τεκμηριωμένα» ἀπάντησε (στὸ Ἡ ἐγκληματικὴ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ, τ. 1, σ. 767): «Ὁ ἐπίσκοπος [ὁ Γρηγόριος] ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς εἶχε κάνει ἐμπιστούς του ‘ἀνθρώπους τοῦ δρόμου καὶ τοῦ ὑποκόσμου’ (χωρὶς νὰ ἀναφέρει βέβαια κανένα ὄνομα)». Κανένα ὄνομα, φυσικά, δὲν ἀναφέρουν οὔτε ὁ Λιβάνιος, οὔτε ὁ Εὐνάπιος οὔτε ὁ Ἀμμιανός -θὰ ἦταν ὡστόσο δεῖγμα βλακείας νὰ μὴ δεχτοῦμε τὴ μαρτυρία τους ἁπλῶς ἐπειδὴ δὲν ἔδωσαν ὀνόματα ἀνθρώπων τοῦ ὄχλου. Ἀλλὰ -θὰ μοῦ πεῖτε- ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ νὰ γνώριζε τὸν Λιβάνιο καὶ τὸν Ἀμμιανὸ ὁ ἀμόρφωτος αὐτός, ὥστε νὰ τοὺς κατηγορήσει καὶ αὐτούς (ὡς συκοφάντες)· ὁ ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου τὴν Ἐγκληματικὴ Ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔμμεσα συστήνει ἡ Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν; Μήπως τοὺς ἔμαθε μέσα ἀπὸ τὰ σεμινάρια Περὶ Παντὸς Ἐπιστητοῦ τὰ ὁποῖα παρακολούθησε;

Γράφει ἡ Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν ὅτι στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Κ.Χ. Ντ. ἐπιτίθεται «στην αγαμία των κληρικών, στον μισογυνισμό της Εκκλησίας, στη στάση της απέναντι στον γάμο και τη σεξουαλικότητα γενικότερα, καθώς και στους αγώνες της κατά της έκτρωσης«. Μέσα στὴν ἰδεολογικὴ ἐκσπερμάτωσή του κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἔγραφε τὸ σχετικὸ ἄρθρο-παρουσίαση, ὁ συντάκτης τῆς Ἐφ. Συν. «ξέχασε» ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει θεσπίσει τὴν ἀγαμία τῶν κληρικῶν, ἀλλὰ μόνο ἡ Καθολική. Γιὰ τὸν ἔξυπνο ἀρθρογράφο, ὅμως, τί πᾶ νὰ πεῖ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Καθολική, ὅλες ἴδιες εἶναι, εἶναι ὅλες «Ἐκκλησία» -κι ὅποιος διαφωνεῖ εἶναι φασίστας. Νὰ μὴν ξεχάσω: Καὶ ὁ μὴ χριστιανὸς Ἱπποκράτης «ἀγωνίστηκε», ὅπως καὶ ἡ Ἐκκλησία, κατὰ τῆς ἔκτρωσης.

Καλὸ Πάσχα, λοιπόν, μὲ λιγότερο βούρλισμα. Δυὸ βδομάδες εἶναι μόνο.

~.~.~

Ὕστερος Νεοελληνισμὸς εἶναι. Πάνω-Κάτω ἡ Πατησίων καὶ Μύκονος-Μπουζούκι-Ἐξάρχεια, Μάρμαρα τοῦ Παρθενώνα καὶ Ἀριστερά-Τρίκούπης-Βενιζελισμός-Παλαιοημερολογιτισμός-Ψεκαγανακτισμένοι, καὶ Ντουντοῦκες-Τηλεόραση-Καλοκαιρινὲς Διακοπές. Θὰ περάσει κε αφτό. Σύντομα πολύ, ὅπως φαίνεται. Ἀπὸ τὴν παρελθούσα δεκαετία τοῦ ’30 ὣς τὴν ἐρχόμενη δεκαετία τοῦ ’30, ποῦ θὰ πάει, θὰ αὐτοκαταστραφεῖ, ὅπως εἶχε βάλει στόχο. Ὁ Ὕστερος αὐτὸς Νεοελληνισμός, ὁ ἀχριστιανικός, εἶναι καταδικασμένος νὰ ἀποτύχει.

Μακάρι τὸ ἑπόμενο, τὸ μετὰ τὴν Ὕστερη Νεοελληνικότητα, νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ὑπῆρχε πρὸ τοῦ εὐνουχισμένου «Νεοελληνισμοῦ», ὁ ὁποῖος ἀπωθεῖ τὴ συνέχεια-ταυτότητα μὲ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὸ Βυζάντιο καὶ -κυρίως- ἀντιτίθεται στὴν πολιτισμικὴ-ἰδεολογικὴ ἀνάγκη γιὰ διαρκὴ-περιοδικὴ ἐπιστροφὴ σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐποχές. Καί -μακάρι- ἕνα ἀντίστοιχο Κράτος. Ἑλληνικό. Θὰ ἔχει, βέβαια, καὶ λογοτεχνικὰ περιοδικά, καὶ μάσκες τράγων, καὶ ξερὸ σέξ -μὴν τυχὸν χάσετε. Ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ ὁ θεός του.

Advertisements
This entry was posted in 1821, παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s