Μονοθεϊσμός; Διάλογοι

μὲ ἰσλαμικὰ ἢ ἀναρχικὰ τρόλ – δὲν ξέρω τί ἀπὸ τὰ δύο.

Σὲ κάθε περίπτωση, μεταξὺ ἑτεροφρόνων μόνο δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα ἰσχύει. ὍΤΑΝ -δηλαδή, ποτέ– οἱ ἰσλαμιστὲς ἀποδεχτοῦν ὕπαρξη Χριστιανῶν, ἐκχριστιανισμοῦ καὶ ἐκκλησιῶν στὴν Ἀραβία, μόνο τότε θὰ εἶναι δίκαιο τὸ ἀντίστοιχο «δικαίωμα» γιὰ τὸ Ἰσλὰμ σὲ χριστιανικὲς χῶρες. Ὣς τότε, κάθε ἐπιχειρούμενος διάλογος μὲ Μουσουλμάνους (ἐπιχειρούμενος ἀπὸ αὐτούς) θυμίζει τὴν ἐγκαθίδρυση τοῦ ναζιστικοῦ καθεστῶτος μέσῳ δημοκρατικῶν διαδικασιῶν καὶ μέσῳ τῆς ἐκμετάλλευσης ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοσοσιαλιστὲς τῶν πολιτικῶν κ.ἄ. δικαιωμάτων ποὺ παρέχει ἡ Δημοκρατία σὲ ὅλους.

Συνεπῶς, ἕνας διάλογος μὲ ὅσους Μουσουλμάνους δὲν δέχονται τὴν παραπάνω δημοκρατικὴ ἀμοιβαιότητα συνιστᾶ νομιμοποίησή τους καὶ εἶναι κακός. Ὅπως δὲν συζητᾶμε στὰ σοβαρὰ μὲ ἐκπρόσωπους τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, ἔτσι καὶ τώρα. Κατὰ  τὰ ἄλλα, τὸ διασκεδάζω κι ἐγὼ πολύ, καὶ ἐπαναλαμβάνω τὴν ἔκκληση τοῦ Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ἔχω νὰ τοὺς πῶ ὅτι ἀφενὸς ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀναφορές στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεός. Καὶ ὅτι μόνο ἀμάθεια δείχνει ἡ ἄποψή τους ὅτι αὐτοί -ποὺ παριστάνουν ὅτι ἀγνοοῦν τὰ μισογυνικά, παιδοφιλικὰ καὶ αἱμοχαρὴ ἐδάφια τοῦ Κορανίου- «κατέχουν» (γνωρίζουν) καλύτερα ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς τὴν Κ. Διαθήκη ἢ τὸ ὅτι πιστεύουν πὼς παραχαράχθηκε / ἄλλαξε ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς τὸ κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης, ἐνῶ κάθε γνωστὸ ἀπόσπασμα τῶν βιβλίων τῆς Κ. Διαθήκης (πάπυροι ποὺ βρέθηκαν, ἀναφορὲς σὲ ἄλλους συγγραφεῖς κ.λπ.) δείχνει ὅτι διατηρήθηκε ἀναλλοίωτο.

Ἔτσι, λοιπόν, συμπληρώνοντας τὰ περὶ τῆς Ἀνάστασης (τὴν ὁποία οἱ Μουσουλμάνοι ἐπίσης δὲν ἀποδέχονται, γιατὶ, προερχόμενοι πολιτισμικὰ ἀπὸ αἱμοχαρεῖς λαοὺς ποὺ ζοῦσαν ἀπὸ τὴ ληστεία καραβανιῶν, ἀδυνατοῦν  νὰ χωνέψουν πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας παντοδύναμος Θεὸς νὰ ἀποδέχεται νὰ ταπεινωθεῖ μέχρι σταύρωσης καὶ θανάτου, ἀντί -ὅπως ὁ Διάβολος- νὰ ἐκδηλώσει γιὰ λόγους ἐντυπωσιασμοῦ τὴ Δύναμή του), νά καὶ τὰ ἐδάφια τῆς Κ. Διαθήκης (τὴν ὁποία ἀποδέχονται ὡς θεόπνευστη οἱ Μουσουλμάνοι) ποὺ δείχνουν ὡς Θεὸ τὸν Ἰησοῦ: Ἀφοῦ τὰ ἰσλαμικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ 7ου αἰ. περὶ παραχάραξης τῶν κειμένων τῆς Κ. Διαθήκης καταρρίπτονται ἀπὸ κάθε ἔρευνα, καὶ σήμερα πλέον γελᾶνε καὶ οἱ πέτρες μὲ τέτοιες ἀθλιότητες (ποὺ μποροῦσε νὰ τὶς ὑποστηρίξει κανεὶς τὸν 7ο αἰ. μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε φιλολογικὴ κριτικὴ τοῦ κειμένου) τὰ ἐδάφια αὐτὰ κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἔγκυρα γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους -πού, δῆθεν, ἀποδέχονται ὡς θεϊκὰ τὰ Εὐαγγέλια.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ

Β’ 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ· 11 Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι Οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΙΔ’ 61 ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; 62 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. 63 ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; 64 ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ζ’

48 εἶπε δὲ αὐτῇ· Ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. 49 καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς· Τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; 50 εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ,

Α’ 1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.

Ε’, 18 διὰ τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ σάββατον, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ.

Η’, 24 εἶπον οὖν ὑμῖν ὅτι ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν· ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. 58 εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγὼ εἰμί.

Ι’, 30 ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν.

Κ’ 27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.

ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Β’ 8-9

Χριστόν· 9 ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς

Β’ ΠΕΤΡΟΥ

Α’ 1 Συμεὼν Πέτρος, δοῦλος καὶ ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῖς ἰσότιμον ἡμῖν λαχοῦσι πίστιν ἐν δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ·

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Γ’ 21 Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ’ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ.

Ε’ 13 καὶ πᾶν κτίσμα ὃ ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτω τῆς γῆς καὶ ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐστί, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα, ἤκουσα λέγοντας· Τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ τῷ ἀρνίῳ ἡ εὐλογία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

ΙΘ’ 13 καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον βεβαμμένον ἐν αἵματι, καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Στὸ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΣΤ’, 4 ἀναφέρεται: «Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστὶ», δηλαδή, «ὁ Κύριος ὁ Θεός μας εἶναι ΕΝΑΣ».

Ὑπάρχουν δύο λέξεις στὰ βιβλικὰ ἑβραϊκὰ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «ἕνας». Ἡ μιὰ εἶναι ἡ “echad”, ποὺ σημαίνει «ἕνας», «μόνο» καὶ «ἑνότητα τῶν ἐπὶ μέρους τμημάτων», ἐνῶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ “yadidh”, ποὺ σημαίνει «μοναδικότητα» ἢ «ἕνας στὸ εἶδος του», «μοναδικὸς ποὺ ἔχει τὴν Α ποιότητα». Στὸ παραπάνω ἐδάφιο, χρησιμοποιείται ἡ πρώτη ἑβραϊκὴ λέξη, ποὺ ἐπιτρέπει τὴν πολλαπλότητα ἐντὸς τῆς ἑνότητας. Παραδείγματα τῆς πρώτης αὐτῆς λέξης, echad:

ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 24 «..καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν (echad)».

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΑ’, 6 «καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν (echad) καὶ χεῖλος ἓν».

ΕΞΟΔΟΣ ΚΔ’, 3 «..ἀπεκρίθη δὲ πᾶς ὁ λαὸς φωνῇ μιᾷ (echad) λέγοντες».

ΕΞΟΔΟΣ ΚΣΤ’, 11 «καὶ ποιήσεις κρίκους χαλκοῦς πεντήκοντα. καὶ συνάψεις τοὺς κρίκους ἐκ τῶν ἀγκυλῶν, καὶ συνάψεις τὰς δέρρεις, καὶ ἔσται ἕν (echad)».

ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ Θ’, 2 «συνήλθωσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐκπολεμῆσαι ᾿Ιησοῦν καὶ ᾿Ισραὴλ ἅμα πάντες (echad)».

Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β’, 25 «καὶ συναθροίζονται οἱ υἱοὶ Βενιαμὶν οἱ ὀπίσω ᾿Αβεννὴρ καὶ ἐγενήθησαν εἰς συνάντησιν μίαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ κεφαλὴν βουνοῦ ἑνός (echad)».

Ἡ χρήσι τοῦ echad ὑποδηλώνει ἑνότητα ἐντὸς τῆς πολλαπλότητας. Ἄντρας καὶ γυναίκα εἶναι μιὰ γυναίκα ἀλλὰ καὶ πολλαπλότητα. Τὸ γένος εἶναι ἕνα, ἀλλὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο φυλές. Ὁ λαὸς ἀποκρίνεται μὲ πολλὲς φωνές, ἀλλὰ σὰν νὰ ἦταν ἕνας μὲ μία φωνή. Αὐτὴ ἡ ἴδια πολλαπλότητα ἐντὸς τῆς ἑνότητας ὑπάρχει καὶ στὸ ἐδάφιο τοῦ Δευτερονόμιου ποὺ λέει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἕνας, ἀφοῦ χρησιμοποιείται ἡ ἴδια λέξη.

Ἡ Π. Διαθήκη χρησιμοποιεῖ συνήθως γιὰ τὸν Γιαχβὲ τὴ λέξη Elohim, ποὺ εἶναι ὁ πληθυντικὸς τῆς λ. Eloah (= Θεός). Συνήθως, νομίζεται ἐσφαλμένα ὅτι τὸ Elohim εἶναι ὁ πληθυντικὸς τοῦ El. Ὁ πραγματικὸς πληθυντικὸς τοῦ El εἶναι Elim καὶ χρησιμοποιείται στὴν Π. Διαθήκη γιὰ τοὺς «θεοὺς» τῶν ἄλλων λαῶν, ἂν καὶ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὸ Elohim (π.χ. στὸ Α’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Ε’, 7) – μὲ σκοπὸ νὰ δείξει στὸν Ἰσραὴλ ὅτι γιὰ τοὺς ἄλλους λαοὺς ἡ θεότητα Δαγὼν ἦταν ὅπως γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες ὁ Ἐλοχίμ. Πάντως, γιὰ τὸν Γιαχβὲ ἡ Π. Διαθήκη χρησιμοποιεῖ πάντα ρήματα στὸν ἐνικό π.χ. «οἱ θεοὶ λέει αὐτά».

Ἔχει ὑποτεθεῖ ὅτι καὶ ἐκτὸς τῶν Ἑβραίων, ἄλλοι λαοὶ ἀποκαλοῦσαν τὸν ἕνα κάθε φορὰ θεό τους (ἀπὸ τοὺς πολλούς) σὰν νὰ ἦταν πολλοί. Αὐτὸ ὅμως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Π.Δ., δὲν συμβαίνει συνέχεια γιατὶ στὴν Π. Δ.  τὸ κύριο ὄνομα γιὰ τὸν Γιαχβὲ εἶναι στὴν συντριπτικὴ πλειονότητα (2.500 περίπου φορές) τὸ Elohim, ἐνῶ στὶς ἄλλες θρησκευτικὲς παραδόσεις ὁ πληθυντικὸς δὲν χρησιμοποιεῖται πάντα  – π.χ. γιὰ πέντε χρήσεις πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ γιὰ κάποιον θεὸ ἀντιστοιχοῦν εἴκοσι χρήσεις ἑνικοῦ. Ἁπλά, συναντᾶται περιοδικῶς, καὶ εἶναι «πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας». Λόγῳ τῆς μεγάλης συχνότητας χρήσης τοῦ Elohim, στὴν Π.Δ. ὁ πληθυντικὸς ποὺ ἡ λ. συνιστᾶ δὲν εἶναι «πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας».

Περιπτώσεις ὅπου ὁ «ἄγγελος Κυρίου» ἀποκαλεῖται Θεός:

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7 Εὗρε δὲ αὐτὴν ἄγγελος Κυρίου ἐπὶ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐπὶ τῆς πηγῆς ἐν τῇ ὁδῷ Σούρ. 8 καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου. ῎Αγαρ, παιδίσκη Σάρας, πόθεν ἔρχῃ καὶ ποῦ πορεύῃ; καὶ εἶπεν· ἀπὸ προσώπου Σάρας τῆς κυρίας μου ἐγὼ ἀποδιδράσκω. 10 καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου· πληθύνων πληθυνῶ τὸ σπέρμα σου, καὶ οὐκ ἀριθμηθήσεται ὑπὸ τοῦ πλήθους. 11 καί εἶπεν αὐτῇ ὁ ἄγγελος Κυρίου· ἰδού, σὺ ἐν γαστρί ἔχεις καὶ τέξῃ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ισμαήλ, ὅτι ἐπήκουσε Κύριος τῇ ταπεινώσει σου. 13 καὶ ἐκάλεσεν ῎Αγαρ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ λαλοῦντος πρὸς αὐτήν· σὺ ὁ Θεὸς ὁ ἐπιδών με, ὅτι εἶπε· καὶ γὰρ ἐνώπιον εἶδον ὀφθέντα μοι.

Ἔχουμε ἕνα πρόσωπο (τὸν ἄγγελο), ποὺ δρᾶ ὡς Θεός, καλεῖται Θεός, καὶ ὅμως ἀναφέρεται στὸν Θεὸ σὲ γ’ πρόσωπο. Φυσικά, δὲν ἰσχύει ἡ ραββινικὴ ἄποψη ὅτι ὁ ἄγγελος λέγεται Θεὸς ἐπειδὴ μιλᾶ ἐκ μέρους του Θεοῦ, διαφορετικὰ ὅλο καὶ κάποιος προφήτης τῆς Π. Δ.  θὰ ἀποκαλεῖτο ἀπὸ τὸ κείμενο Θεός.

Ἄλλες περιπτώσεις ὅπου ὁ «ἄγγελος τοῦ Θεοῦ» ἀποκαλεῖται Θεὸς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη:

ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΒ’ 11 καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν· ῾Αβραάμ, ῾Αβραάμ. ὁ δὲ εἶπεν· ἰδοὺ ἐγώ. 12 καὶ εἶπε· μὴ ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ τὸ παιδάριον μηδὲ ποιήσῃς αὐτῷ μηδέν· νῦν γὰρ ἔγνων, ὅτι φοβῇ σὺ τὸν Θεὸν καὶ οὐκ ἐφείσω τοῦ υἱοῦ σου τοῦ ἀγαπητοῦ δι᾿ ἐμέ

ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΑ’ 11 καὶ εἶπέ μοι ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ καθ᾿ ὕπνον· ᾿Ιακώβ· ἐγὼ δὲ εἶπα· τί ἐστι; 13 ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ὁ ὀφθείς σοι ἐν τόπῳ Θεοῦ

ΕΞΟΔΟΣ Γ’ 2 ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἐν πυρὶ φλογὸς ἐκ τοῦ βάτου… 4 .. ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων· Μωυσῆ, Μωυσῆ. 6 καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς τοῦ πατρός σου, Θεὸς ῾Αβραὰμ καὶ Θεὸς ᾿Ισαὰκ καὶ Θεὸς ᾿Ιακώβ.

ΨΑΛΜΟΣ ΡΘ’ (ΡΙ’) 1 ΕΙΠΕΝ ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· 3 ἐκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου

Ὁ πληθυντικὸς στὴ Γένεση εἶναι ἐνδεικτικός, καὶ δὲν εἶναι πληθυντικὸς μεγαλοπρέπειας:

ΓΕΝΕΣΙΣ Α’, 26 «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν….»

ΓΕΝΕΣΙΣ Γ’, 22 «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν·…»

Ἂν ὑποτεθεῖ πὼς ὁ Θεὸς ὅταν λέει «εἷς ἐξ ἡμῶν» ἐννοεῖ τὸν ἑαυτό του μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, τότε πῶς ἡ Π.Δ. λέει ὅτι δὲν ὑπάρχει ὅμοιος πρὸς τὸν Θεό, σὲ τίποτε;

Α’ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ, ΙΖ’, 20 Κύριε, οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι, καὶ οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ κατὰ πάντα, ὅσα ἠκούσαμεν ἐν ὠσὶν ἡμῶν.

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΑ’, 7 «δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν,…»

ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ’ 1 ὤφθη δὲ αὐτῷ [στον Αβραάμ] ὁ Θεὸς πρὸς τῇ δρυΐ τῇ Μαμβρῇ, καθημένου αὐτοῦ [Αβραάμ] ἐπὶ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ μεσημβρίας. 2 ἀναβλέψας δέ [ο Αβραάμ] τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ εἶδε, καὶ ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες εἱστήκεισαν ἐπάνω αὐτοῦ· καὶ ἰδὼν προσέδραμεν εἰς συνάντησιν αὐτοῖς ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν. 3 καὶ εἶπε· κύριε, εἰ ἄρα εὗρον χάριν ἐναντίον σου, μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου·

Ἐνῶ εἶναι τρεῖς οἱ ἄνδρες, ὁ Ἀβραὰμ τοὺς προσφωνεί σὰν νὰ ἦταν ἕνας (κύριε), ἐνῶ οἱ τρεῖς ἄνδρες εἶναι ἐμφάνιση (ὤφθη) ἑνὸς Θεοῦ.

Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν ἀποκλείει τὴν ὕπαρξη πολλαπλότητας μέσα στὴν ἑνότητα τοῦ Ἑνὸς Θεοῦ. Ἁπλά, οἱ Σαρακηνοὶ ὡς πολιτισμὸς-λαὸς χωρὶς καμμία φιλοσοφικὴ παιδεία (ὅλα τὰ δικά τους εἶναι κλεμμένα-κακοχωνεμένα ἀπὸ τοὺς Πέρσες καὶ Βυζαντινούς) ἀλλὰ καὶ χωρὶς καμμία βαθιὰ γνώση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, νομίζουν ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἐκ τῶν προτέρων ἀπορρίπτει τὴν ὕπαρξη τῆς χριστιανικῆς Ἁγίας Τριάδας ἢ ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν θεωρεῖται Θεὸς ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς Κ. Διαθήκης.

Ἕνας τόσο ἀπολίτιστος πολιτισμὸς-λαὸς ἦταν φυσιολογικὸ νὰ νομίζει -ἀναποδογυρίζοντας τὴν προφανὴ ἱεράρχηση τῶν ἐθνῶν- ὅτι εἶναι ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ (γιὰ νὰ ξεπεράσει τὸ ἀπέραντο κόμπλεξ του, ζώντας δίπλα σὲ πολιτισμένους λαούς μὲ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν, Πέρσες, Ἑβραίους, Αἰγύπτιους, Ἕλληνες), ὅτι τὰ ἀραβικὰ εἶναι ἡ γλώσσα τοῦ Θεοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ ἦταν ἀναμενόμενο νὰ πιστέψει στὸν Μωάμεθ, σὲ ὅ,τι αὐτὸς μόνος του «εἶδε», δίχως μάρτυρες, στὸν ὕπνο του.

Advertisements
This entry was posted in Εβραίοι, Ισλάμ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s