νίκη Ἐρντογάν

Δυὸ καλὲς ἀναλύσεις ἀπὸ τὸν Κ. Κουτσουρέλη.

1.

Από την εποχή του Κύρου, αν όχι ήδη από εκείνη των Χετταίων, ανεξαρτήτως του πώς λέγονταν οι λαοί που την κατοικούσαν, η Μικρά Ασία πολιτικά ήταν πάντοτε διχασμένη. Στραμμένα προς τη Δύση και την Ευρώπη οικονομικά και πολιτισμικά τα παράλια, ιδίως του Αιγαίου και της Προποντίδας· κομμάτι της Μέσης Ανατολής από τα πλέον συντηρητικά και εσωστρεφή τα ενδότερα. Από τα δυτικά παράλια εκπορευόταν πάντα η αλλαγή: η ιωνική φιλοσοφία και επιστήμη, το εμπορικό πνεύμα, τα εθνικά και εργατικά κινήματα. Από την Ανατολία ερχόταν η αντίδραση: οι παυλικιανοί, οι εικονομάχοι, οι νεοθωμανοί. Ως αυτοτελές, ενιαίο κράτος η Μικρά Ασία δεν κυβερνήθηκε ποτέ παρά μόνο μετά το 1922. Προηγουμένως ήταν κατακερματισμένη μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων, ή, συνηθέστερα, τμήμα μιας Αυτοκρατορίας: περσικής, μακεδονικής, ρωμαιοελληνικής, τουρκικής.

Η καταγωγή και τα φυλετικά γνωρίσματα δεν δηλώνουν πάντοτε κάποια νομοτέλεια, εδώ όμως εικονογραφούν απολύτως τον διχασμό. Θεσσαλονικέας, ξανθός και γαλανομάτης ο δυτικόφιλος και κοσμικός Κεμάλ, από τον προσκαυκάσιο Πόντο ο νεοϊσλαμιστής και νεοθωμανός Ερντογάν με χαρακτηριστικό κεντρασιατικό πρόσωπο και μάτια.

Η διχοστασία των περιοχών που καταλαμβάνει σήμερα η Τουρκία δεν είναι λοιπόν τωρινή υπόθεση. Προηγήθηκε του τουρκικού κράτους και θα επιβιώσει εκείνου όταν μια μέρα εκλείψει. Αυτή τη στιγμή, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι στην παμπάλαια αυτή διελκυστίνδα οι δυτικοστρεφείς δυνάμεις της χώρας φθίνουν. Όχι μόνο επειδή ο κεμαλισμός που τις ένωνε πολιτικά ηττάται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια αλλά και επειδή κακώς αθροίζονται στο ποσοστό του Όχι οι ψήφοι των Κούρδων. Οι Κούρδοι μόνο συγκυριακά συμμαχούν με τους κεμαλικούς κατά του Ερντογάν, δικός τους σκοπός είναι η εθνική αυτοδιάθεση και προκειμένου να τον προωθήσουν θα αλλάξουν συμμαχίες όσες φορές απαιτηθεί. Επί κραταιού κεμαλισμού άλλωστε ήταν τμήμα του συνασπισμού που έφερε το AKP στην εξουσία ενώ ακόμη και σήμερα πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να το υποστηρίζουν.

Το πιο δυσοίωνο όμως είναι ότι οι φιλοδυτικές, εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της Τουρκίας φθίνουν δημογραφικά. (Η ευημερία, το ξέρουμε και από τα δικά μας, έχει αυτό το τίμημα…) Σύντομα θα είναι μειονότητα και στις μεγάλες πόλεις της χώρας, όπου ήδη οι επήλυδες από την Ανατολία δίνουν τον τόνο. (Ο Ερντογάν άλλωστε από την Πόλη ξεκίνησε). Ήδη η ιστορία των πόλεων της αρχαίας Ιωνίας και Αιολίας δείχνει ότι χωρίς βοήθεια εκ των έξω, οι δυνάμεις αυτές πάντοτε υποτάσσονταν στον σατραπισμό της Ανατολής. Συνήθως οι αριθμοί καταπίνουν την ποιοτική υπεροχή.

Το βεβιασμένο, ερασιτεχνικό πραξικόπημα του καλοκαιριού μάλλον από αυτήν την αγωνία εκπορεύθηκε: από τη συνειδητοποίηση ότι η κλεψύδρα αδειάζει.

2.

Με καταμετρημένο το 98,20% των ψήφων, αντίθετα με αυτά που μεταδίδουν τα δυτικά μέσα, ο Ερντογάν κερδίζει καθαρά το δημοψήφισμα αφού προηγείται με 1.250.000 ψήφους διαφορά. Το αποτέλεσμα είναι θετικό για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Η γείτων επιστρέφει εκεί που ιστορικά ανήκει: στη Μέση Ανατολή και τον δεσποτικό μεσαίωνα του μωαμεθανικού κόσμου. Θέλουμε δεν θέλουμε, τώρα έχουμε την επιλογή: είτε θα αφυπνιστούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και θα δούμε την πραγματικότητα, είτε θα της επιτρέψουμε εθελουσίως να μας καταπιεί. Οι δικαιολογίες, οι ουτοπίες, οι ονειροφαντασιές τελείωσαν.

Φυσικά, ἡ ἀσιατικὴ Τουρκία δὲν συνίσταται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ μεσοβυζαντινὴ Μικρὰ Ἀσία, γιὰ παράδειγμα, τελείωνε ἀνατολικὰ τῆς Καισάρειας. Ἐκεῖ βρίσκονταν οἱ Παυλικιανοὶ κι ἐκεῖ ἐπὶ αἰῶνες πολεμοῦσαν Ἄραβες καὶ Ρωμαῖοι. Ἡ τουρκικὴ Ἀνατολία εἶναι κάτι μεγαλύτερο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ρωμανία δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ ἐλέγξει καὶ τὸ σημερινὸ τουρκικὸ Κουρδιστὰν καὶ τὴν Ἰωνία (παρὰ μόνο γιὰ λίγο). Ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ μιὰ τεχνητὴ συγκόλληση, ἀφοῦ οἱ Κοῦρδοι ποτὲ δὲν θεωρήθηκαν λαὸς τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπως οἱ Παυλικιανοί. Ἐπίσης ἀληθεύει ἡ παρατήρηση τοῦ Κ.Κ. ὅτι ἡ δυτικὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ μόνη της εἶναι πάντα ἀνήμπορη μπροστὰ στὸ κάθε εἴδους «ἑνιαῖο πράγμα» τῆς βαθιᾶς Μ. Ἀσίας (Καππαδοκία). Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὴν ἀνατολικὴ καὶ κεντρικὴ Μ. Ἀσία, ἡ τύχη τῶν βυζαντινῶν παραλίων ἦταν σχεδόν προαποφασισμένη.

Ἐπίσης, ἡ ταύτιση τῶν Εικονομάχων μὲ τὴν βαθιὰ Μ. Ἀσία δὲν εὐσταθεῖ. Εἰκονολάτρες ἦταν οἱ Ἀρμένιοι (Μονοφυσίτες, βέβαια) καὶ ὁ ἐν Συρίᾳ Ἰωάννης Δαμασκηνός, ἐνῶ οἱ πρῶτοι εικονομάχοι ἐπίσκοποι ἕδρευαν σὲ περιοχὲς δυτικὰ τῆς Ἄγκυρας.

Τέλος, δὲν ἐπιστρέφει ἡ Μικρὰ Ἀσία (ἢ Τουρκία ἢ Ἀνατολία) στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἀντίθετα, ἡ Μέση Ἀνατολὴ ἔρχεται ξανὰ καὶ δριμύτερη στὴν Μ. Ἀσία. Αὐτὴ τὴ φορά, δὲν ὑπάρχουν χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ θὰ ἐπαναλάβουν τὴν ἑποποιία τοῦ 1860-1914. Αὐτὴ τὴ φορά, ἡ Ἑλλάδα καὶ ὁ χῶρος τοῦ Αἰγαίου συνορεύει μὲ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία.

Οἱ ἀναλύσεις γιὰ τὸ ποιὲς νεοελληνικὲς ψευδαισθήσεις μποροῦν ευκολότερα νὰ χαθοῦν, χάρι στὴν νίκη τοῦ Ἐρντογάν, εἶναι βέβαια λόγια τοῦ ἀέρα, τυφλὲς ἐλπίδες. Οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀποφασίσει νὰ ὑποταχθοῦν σὲ ὅποιον βροῦν πρῶτο μπροστά τους, ἐνῶ οἱ «καλοί (;) φιλοδυτικοὶ Τοῦρκοι» (π.χ. Ἀλεβῆδες ποὺ κατέσφαξαν τοὺς Μικρασιάτες ὑπὸ τὸν Κεμάλ) ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι σύμμαχοί μας (!!!), θὰ ἐξαφανιστοῦν σὲ λίγες γενιές εἴτε βιολογικὰ εἴτε πολιτισμικά, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὸ ἄγριο. Ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες (ἑλληνικὴ ὑψηλὴ γεννητικότητα, ἰσχυρὴ ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ ταυτότητα), τὸ Αἰγαῖο θὰ μποροῦσε ὄντως νὰ ἀποτελέσει ἰσχυρὸ σύνορο, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαία ἐποχή. Ὅταν ἐπὶ αἰῶνες οἱ Πέρσες κατεῖχαν τὴν Μ. Ἀσία καὶ οἱ Ἕλληνες τὰ νησιὰ δίχως νὰ ἀλλάζει ἡ κατάσταση αὐτή.

This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Μικρά Ασία, Τούρκοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s