2 ἄθεα Πάσχα & ταξικὴ ἄσφαλτος

2 ἄθεα Πάσχα

Ἦταν τῆς μοίρας μου γραφτὸ στὰ παιδικά μου χρόνια καὶ στὰ μεταγενέστερα νὰ τρώω στὴ μάπα τὰ ἄθεα Πάσχα, δηλ. νὰ κάνω Πάσχα μὲ ἄθεους ἢ ἄθρησκους. Κατὰ τὰ παιδικά μου χρόνια, ἐρχόταν στὸ χωριὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα καὶ κατὰ τὶς 1-2 μ.μ., κι ἐνῶ ἡ στενὴ οἰκογένειά μου εἴχαμε σχεδόν ἤδη ψήσει τὸ ἀρνί, μιὰ συγγενικὴ οἰκογένεια, τάχα μου νὰ γιορτάσουμε μαζὶ τὸ Πάσχα. Ὁ θεῖος, εὐκατάστατος ἀποκλειστικὰ χάρη στὴ σκληρὴ δουλειά του, κλασικὸς δεξιός ἀλλὰ τῆς ἄποψης ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι μιὰ κοινωνικὴ ἐκδήλωση –γιατὶ εἶχε μείνει στὴν δεκαετία τοῦ ’50, ὅπου μόνο ἐκκλησία μποροῦσες νὰ πᾶς γιὰ βόλτα– καὶ γενικά, ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι βαρβούτσαλα χάριν χρημάτων ἢ γιὰ νὰ περνᾶ ἡ ὥρα. Τὰ εὐκατάστατα ξαδέρφια στὴν ἐπαρχιακιὰ πόλη τους, παραδοσιακὰ ἀργοῦσαν τὶς Κυριακὲς τοῦ Πάσχα νὰ ξυπνήσουν καὶ νὰ ἔρθουν νὰ μοιραστοῦμε τὴ χαρὰ τοῦ ψησίματος καὶ τοῦ ξυπνήματος στὸ χωριό (ὅπως καὶ τῆς Ἀνάστασης στὸ χωριό) γιατὶ τὸ Σάββατο τῆς Ἀνάστασης εἶχαν πάει στὸ τοπικὸ σκυλάδικο ἢ κλὰμπ τῆς πόλης τους. Φαίνεται πὼς δὲν εἶχαν ἄλλο Σάββατο διαθέσιμο γιὰ «νὰ τὸ κάψουν», ἢ πὼς ἅμα δὲν γλεντήσεις τὸ βράδι τοῦ Σάββατου Πάσχα ὅπως γλεντᾶ ὁ κόσμος στὰ γλέντια σὲ σκυλάδικα τὰ ὁποῖα μᾶς δείχνουν βιντεοσκοπημένα τὴν Κυριακὴ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, τότε τί νὰ καταλάβεις ἀπὸ Πάσχα; Καὶ νὰ φανταστεῖς ὅτι δὲν ἤμασταν τίποτε ταλιμπάν, δὲν θυμᾶμαι νὰ μὲ ἔσερναν σὲ ἐκκλησίες καὶ κατηχητικά· ἐντάξει, ἦταν ἡ ἀδερφή μου, ὄχι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι. Καὶ δῶσ’ του οἱ ἄπειρα κουραστικὲς συζητήσεις θείου – ἀνηψιᾶς γιὰ τὸ «αὐτὰ τὰ λένε οἱ παπάδες / οἱ Πατέρες, κι ὄχι ὁ Χριστός» στὸ πασχαλιάτικο τραπέζι. Τί ἁμαρτίες πλήρωνα. Τουλάχιστον, ἦμαν (διάλεκτος) μικρὸς καὶ δὲν ἀσχολιόμουν μὲ τέτοια ὑψηλὰ νοήματα. Καὶ δῶσ’ του τηλεθέαση μὲ σειρὲς μὲ vampires Κυριακὴ ἢ Δευτέρα τοῦ Πάσχα στὸ χωριὸ ἀπὸ τὰ ξαδέρφια μου (ἄρα, ἔπρεπε νὰ δοῦμε ὅλοι μας vampire diaries ἢ νὰ ἐξοριστοῦμε σὲ ἄλλα, πιὸ κρύα, δωμάτια)· καὶ δῶσ’ του τὰ κοροϊδευτικὰ ἀντι-παραδοσιοκεντρικὰ «βάι βάι βάι» τοῦ ξαδέρφου (κατ’ ἀπομίμηση ἀναστεναγμῶν τοῦ Ἀλὴ Πασά, ἀπὸ ταινία). Φυσικά, δὲν ἔτρωγαν μαγειρίτσα οὔτε ἀρνί (δὲν ἄντεχαν, τὸ στομαχάκι τους): Μόνο κοκορέτσια, μπιφτέκια καὶ τέτοια ὡραῖα. Λὲς καὶ κάναμε μπάρμπεκιου στὴν Καλιφόρνια, καὶ ὄχι Πάσχα στὴν Ἑλλάδα. Βέβαια, ἡ γυναίκα τοῦ θείου εἶχε καταγωγὴ ἀπὸ τὰ ἀδέρφια μας τοὺς Ἀούτους (ἐπίσης, θρησκευτικὰ ἀδιάφορη)· ὁπότε, ὡς φυλετικὰ μεικτὴ οἰκογένεια, τοὺς ἔβγαινε στὴ συμπεριφορὰ αὐθόρμητα ὁ νεοελληνικὸς μ.ὅ., ὁ μεταπολιτευτικὸς πολτὸς τοῦ MEGA καὶ ἡ ἀντιπάθεια πρὸς τὴν παράδοση (τὴν κάθε παράδοση ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική τους, σύμφωνα μὲ τὸν γνωστὸ ποντιακὸ πολιτισμικὸ ρατσισμὸ κατὰ τῶν ὑπολοίπων τοπικῶν παραδόσεων), ἀφοῦ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ παιδιὰ ἀκολουθοῦν / πιστεύουν ὅ,τι διδάξει έμπρακτα ἡ μάνα, ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς οικογένειας – κι ὄχι ὁ πατέρας.

Τὰ λέω αὐτὰ τὰ ἐθνοτοπικὰ-ρατσιστικά μου γιατὶ καὶ τώρα, στὰ τωρινὰ Πάσχα τῆς ζωῆς μου, ἔχω πέσει πάλι σὲ Ἀοῦτο καὶ ἄθεο συγγενή. Ἄθεο κομμουνιστή, ὅμως, ὄχι συντηρητικὸ σκεπτικὸ δεξιό. Ὅλα κι ὅλα! Τέλος πάντων, οὔτε καὶ τώρα μπαίνω σὲ διαλόγους, ἂν καὶ μεγάλωσα, γιατὶ ὁ διάλογος μεταξὺ ἑτεροφρόνων εἶναι ἀδύνατος…. Ἀλλὰ μοῦ ἔχει μείνει ἡ ἀπορία. Ἀφοῦ, ρὲ ἄνθρωπε, δὲν πιστεύεις. Μπράβο σου. Κανένα πρόβλημα. Τί περιμένεις ὣς ἀργὰ καὶ ἔπειτα κάθεσαι στὸ βραδινὸ πασχαλιάτικο τραπέζι μὲ τὴ μαγειρίτσα, καὶ γιατί ψήνεις ἀρνιὰ σὰν νὰ εἶναι γλέντι; Τί γλεντᾶμε; Τὸν ἐρχομὸ τῆς Ἄνοιξης; Τὴν ἡμέρα τῆς μαρμότας; Μοιάζει τόσο παράδοξο ὅσο τὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα «Καλὲς Γιορτὲς» ποὺ βλέπουμε στὴν Ἐθνικὴ Ὁδὸ σὲ πινακίδες: Τί εἶναι αὐτὲς οἱ γιορτές; Γενεθλίων; Δὲν μὲ καλύπτει αὐτὴ ἡ παραδοσιακὴ ἐξήγηση ὅτι ὁ κομμουνιστὴς θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό. Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸ λαό, θὰ κάνει ἀκριβῶς ὅ,τι ὁ λαός. Θὰ εὔχεται Χριστὸς Ἀνέστη καὶ θὰ πηγαίνει Σάββατο βράδι στὴν ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ τακούνια-μίνι καὶ ἔστω γιὰ 5’ στὴν ἐκκλησία. Δὲν θὰ σπάσω τὰ νεῦρα κανενὸς μὲ τὰ Χριστὸς Ἀνέστη πρὸς ὅλους, ποὺ μοιάζουν μὲ ἱεροεξεταστικὰ τέστ, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια τοῦ κομμουνιστῆ νὰ εἶναι «μέσα στὸ λαὸ» δὲν πρόκειται νὰ τοῦ ἀποφέρει ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα γιατὶ ἡ ἀθεΐα του ἀναβοσβήνει καὶ μυρίζει «ἐνσωμάτωση στὸ λαὸ» ἀπὸ μακριά. Ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ βάση αὐτὴν τὴν ἀπορία σκοπεύω νὰ κάνω διάλογο. Εἴπαμε: ἑτερόφρονες.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ νόημα εἶναι ὅτι τὴν πάτησα, μικρὸς καὶ μεγάλος, μὲ τοὺς ἄθεους ποὺ βεβηλώνουν τὸ Πάσχα ἐπιβάλλοντας ἔμπρακτα τὴν ἀντίληψή τους περὶ Πάσχα, περὶ τρόπου γιορτασμοῦ, ἐθιμοτυπικοῦ κ.λπ -ἐπιβάλλοντάς την σὲ μιὰ πλειονότητα ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι θρησκευτικὰ χαλαρή, γιὰ λόγους «νὰ μὴν χαλᾶμε τὶς καρδιές μας» δὲν ἀπαντᾶ στὴν αὐταρχικὴ τούτη παρέμβαση μὲ ἕνα φιλικὸ «Ἄει στὸ διάολο». Περισσότερη πλάκα ἔχουν τὰ σαρκοβόρα στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Καὶ ὑπάρχουν καὶ μιὰ χαρὰ Πόντιοι (μὴ ρατσιστές), οἱ ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ -καὶ ὄχι ἐχθρικοὶ στὴ θρησκεία. Ἄλλωστε, καὶ οἱ λοιποί, γηγενεῖς, βαλκάνιοι Ἕλληνες, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῆς μαζικοδημοκρατικῆς «ἀναρχίας», δὲν τὴν παλεύουν μὲ τὶς πολλὲς κωδωνοκρουσίες καὶ θρησκευτικὲς τελετουργίες τὴ Μ. Ἑβδομάδα, καὶ ἐξατμίζονται ἐξαιτίας τους. Ἀλλὰ προχωρῶ στὸ ἑπόμενο θέμα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ταξικὴ ἄσφαλτος

Εἶπα γιὰ τὰ γελοῖα μηνύματα «καλὲς γιορτὲς» καὶ (σὲ λίγο) seasons greetings στὶς αἰωρούμενες ἠλεκτρονικὲς πινακίδες τῆς ἐθνικῆς. Πολλὰ ΜΒ εἶχαν ξοδευτεῖ στὸ διαδίκτυ ὅταν ἕνας ζάμπλουτος νέος σκότωσε μιὰ οἰκογένεια μὲ τὴν αὐτοκινητάρα του (σκοτώθηκε κι αὐτός). Καὶ νά σου, οἱ «ταξικιὲς» ἀναλύσεις τύπου Μάρθα Βούρτση ἀπὸ ἀπολίτικους καὶ ΜΜΕ ἢ ταξικιστές. Καὶ νά ὁ ἀντίλογος ἀπὸ «σοβαροὺς κομμουνιστὲς» ποὺ τόνιζαν ὅτι καὶ τὰ λαϊκὰ παιδιὰ κάνουν ἀγῶνες δρόμου καὶ σκοτώνουν ὅποιον πεζὸ βροῦν σὲ ἀστικὲς λεωφόρους μὲ τὰ φτωχὰ αὐτοκίνητά τους, κι ἄρα ἡ βλακεία δὲν εἶναι ταξική. Ἐφαρμόζοντας λοιπὸν τὴ διαλεκτική, τὸ δῶρο αὐτὸ τοῦ Μὰρξ στὴν Ἀνθρωπότητα, τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ σκοτώνουν στοὺς δρόμους μὲ τὰ ἁμάξια τους εἶναι εἴτε οἱ πολὺ λοῦμπεν εἴτε οἱ πλούσιοι. Ἀντίθετα, οἱ «σιχαμένοι μικροαστοὶ Ἑλληναράδες» ἢ τέλος πάντων ὁ ἐνδιάμεσος χῶρος ποὺ δὲν εἶναι μπαμπουίνοι-λοῦμπεν ἢ ἐλίτ, εἶναι συγκριτικὰ πιὸ προσεκτικοί. Θὲς γιατὶ ἔχουν παιδιὰ στὸ ἁμάξι, θὲς γιατὶ δὲν εἶναι τόσο «χτυπημένιοι ἀπὸ τὴν Μοίρα στὸ Πέραμα καὶ τὴ Δραπετσώνα» ὥστε μόνη τους διέξοδος νὰ εἶναι τὸ «παίζω τὴν ἀδικιιμένιη ζωή μου κορώνα-γράμματα»· θὲς γιατὶ δὲν ἔχουν ἄμεση ἀνάγκη νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν βαρεμάρα τοῦ νεοέλληνα νεόπλουτου ποὺ ναὶ μέν, δὲν μπορεῖ (δὲν ἔχει τόσα λεφτά) νὰ σκαρφαλώσει στὰ Ἱμαλάια, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ θέλει νὰ τρέξει μὲ 250 χλμ / ὥρα στὴν ἑλληνικὴ Ἐθνική, γιὰ νὰ νοιώσουν λίγο τὸ ζῆν ἐπικινδύνως καὶ τὴν ἁδρεναλίνη στὸ αἷμα τους.

Γενικά, πλούσιοι ἢ καταραμένοι.

 

Advertisements
This entry was posted in παράδοση, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to 2 ἄθεα Πάσχα & ταξικὴ ἄσφαλτος

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Χριστός Ανέστη.
    Δλδ τώρα μας λες οτι όταν έπαιζε το vampire diaries ήσαν παιδάκι; δλδ ~15; Συν το πολύ 8έτη και τώρα εισαι ~23;
    Τοοόσο τζόβενο; Δε σε πιστεύω….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s