Μακρύς ἢ

Τουλάχιστον, τὸ δίλημμα εἶναι σαφές. Δὲν εἶναι μνημονιακὸς Σαμαρᾶς ἢ φιλελὲ Κυριάκος κατὰ «πατριωτικοῦ» Σύριζα, ὅπως τὴν Ἑλλάδα τοῦ ’12-’17. Γιατὶ ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ πάντα εἶναι ὑπὲρ τῆς καλῆς Εὐρώπης. Ἂν ὄχι αὐτῆς τῆς κακιᾶς Ε.Ε., τότε ὑπὲρ κάποιας καλῆς, ποὺ φυσικὰ ὑπάρχει (κι ἐνίοτε, πιστεύεται πὼς θὰ ἐμφανιστεῖ μέσῳ τῆς Ε.Ε., βλ. Μηλιός).

Εἶναι γιὰ τὴν Ἀριστερὰ νομοτέλεια νὰ πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὰ ἐθνικὰ ὅρια γιὰ χάρη μιᾶς Εὐρώπης τεντωμένης ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ὣς καὶ τὴ Ρωσία ἢ κι ὣς τὸ «μεσογειακὸ Ἰσλάμ» (λολ) ἢ ζουλιγμένης ἀπὸ τὴ Γαλλία-Γερμανία ὣς τὴν Ἰταλία-Ἑλλάδα. Στανικῶς, ἔστω κάποτε, στὸ «μακρινὸ μέλλον». Ἀλλιῶς, κάτι μᾶς λείπει.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Δυτικοί, Δύση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s