Ροτόντα ξανά

Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγανακτεῖ ὅταν δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ μπεῖ στὸ Ἅγιο Βῆμα τῆς Ροτόντας -ὅπως οἱ Ὀθωμανοί, παλιά-, ἢ ὅταν ὁ μαέστρος δὲν μπορεῖ νὰ ἀνέβει πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ νὰ διευθύνει ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ὀρχήστρα του μέσα στὴ Ροτόντα. Ἀντιλαμβάνομαι τὸν καημὸ καὶ τοῦ τουρίστα, ποὺ θέλει τώρα (νόμος εἶναι τὸ δίκιο τοῦ τουρίστα) κι ὄχι μετὰ τὴ θεία λειτουργία νὰ βγάλει φωτογραφίες. Ὅσο γιὰ τὸν καημὸ στὴ θέα τοῦ λυπημένου τουρίστα ἐκείνων ποὺ κουδουνίζει ἡ ψυχή τους ἀπὸ τὶς τούρκικες λίρες (ἢ ἄλλα νομίσματα) ποὺ πέφτουν μέσα της, χάρη στὸν τουρ(κ)ισμό; Ἀβάστακτος! Ἀλλὰ τί νὰ γίνει;

Εἶπε ἕνας κουκουὲς ἀναφερόμενος στὸ  θέμα τῆς Ροτόντας, νὰ μὴν ξεχνᾶμε τὴν Ἀκρόπολη, ὅπου οἱ χριστιανοὶ ἔκαναν καταστροφές. Στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλᾶνε γιὰ σκοινί, μὲ τὶς σοβιετικὲς καταστροφὲς ρωσικῶν ἐκκλησιῶν (π.χ. τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ στὴ μεσοπολεμικὴ Μόσχα). Πράγματι, κάποιοι χριστιανοὶ ἔσπασαν ἕνα πιάνο στὴ Ροτόντα -τουλάχιστον δὲν γκρέμισαν ὁλόκληρο τὸ ναό, ὅπως στὴν ΕΣΣΔ, ἂς τὸ σκεφτοῦν μερικοὶ εὐρωπαϊστὲς Ἀριστεροὶ στὴ γειτονιὰ τῆς Ροτόντας, ποὺ ἔβγαζαν τὸ σκασμὸ γιὰ τὶς κατεδαφισμένες ρωσικὲς ἐκκλησίες καὶ μονές (θὰ διάβαζαν, τότε), ὅμως γιὰ τὸ σπασμένο πιάνο -τὸ περίφημο Κοτζάμ Σπασμένο Πιάνο, τρελάθηκαν! Ρώτησε καὶ τὸ ἠλίθιο, ὁ κουκουές, ὅτι καὶ γιατί δὲν ζητᾶν (οἱ χριστιανοὶ) καὶ τὸν Παρθενώνα, ἀφοῦ κι αὐτὸς γιὰ 1.000 χρόνια ἐκκλησία ἦταν. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπειδὴ ὁ Παρθενώνας εἶναι κατεστραμμένος, ὅπως ἡ παλαιοχριστιανικὴ βασιλικὴ τῶν Φιλίππων ἢ ἡ βασιλικὴ τῶν Πρεσπῶν, τὶς ὁποῖες ἡ ΧΟ Ἐκκλησία δὲν ζήτησε. Ἀλλιῶς, θὰ βλέπαμε. Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ἡ μετατροπὴ τοῦ «Θησείου» τῆς Ἀθήνας ἀπὸ ἐκκλησία σὲ νεκρὸ «μνημεῖο» τὸν 19ο αἰ. δὲν ὠφέλησε τὴν ἐπισκεψιμότητά του, γιατὶ πλέον δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει κανένας μέσα σὲ αὐτό, ἐνῶ ὅταν ἦταν ἐκκλησία μποροῦσε ὁποιοσδήποτε.

Οὔτε εἶναι δεῖγμα ἀνεκτικότητας ἡ «σαλαμοποίηση» τῆς χριστιανικότητας τῆς Ροτόντας, μὲ τὴ σταδιακὴ ἀφαίρεση πρῶτα τῶν λειψάνων, ἔπειτα τῆς ἁγίας τράπεζας, καὶ τέλος τοῦ σταυροῦ τῆς στέγης. Ὅπως στὶς ἄλλες βεβηλωμένες ἐκκλησίες τῆς Θεσσαλονίκης τὸ 1912, ὅπου μπῆκε σταυρὸς στὴ στέγη, καὶ ἁγία τράπεζα στὸ Βῆμα, ἔτσι ἔγινε καὶ στὴ Ροτόντα. Τίποτε λιγότερο ἢ περισσότερο. Σὲ τί, ἄραγε, διαφέρει ἡ Ροτόντα;

Οὔτε Μακεδονικὸ Μουσεῖο ἔγινε ἡ Ροτόντα ποτὲ μετὰ τὸ 1912, οὔτε ναὸς τοῦ Δία ἢ τῶν Καβείρων εἶναι ἐξακριβωμένο ὅτι ἦταν ποτέ, οὔτε συνεισέφερε ποτὲ σὲ τίποτε θετικὸ στὸ κτήριο τῆς Ροτόντας ἡ ἰσλαμικὴ κατοχή, παρὰ μόνο σὲ καταστροφὲς ψηφιδωτῶν, ἁγιογραφιῶν καὶ πιθανῶς τῶν ὀρθομαρμαρώσεων. Ποιὰ εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικότητα τῆς Ροτόντας, ἐφόσον μόνο οἱ χριστιανοὶ συνεισέφεραν στὰ ὁρατὰ ἔργα τέχνης, ἐνῶ οἱ ἐθνικοὶ σὲ κανένα καὶ οἱ Μουσουλμάνοι σὲ καταστροφές; (οἱ ἄθεοι ἀντικληρικαλιστὲς προβλέπεται νὰ μὴν συνεισφέρουν ἐπίσης τίποτε, πέρα ἀπὸ «συναυλίες» καὶ «γκαλερί»).

Οὔτε ἀξιολογικὰ οὐδέτερη εἶναι ἡ «μνημειοποίηση» τῆς Ροτόντας σὲ βάρος -τάχα ἐξίσου- Μουσουλμάνων καὶ Χριστιανῶν, ἀφοῦ ἡ μνημειοποίηση συνιστᾶ αὐθαίρετη-ἄσχετη μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ζωῆς ἐπιλογὴ τῶν στοιχείων ποὺ κρίνονται διατηρητέα, καὶ αὐθαίρετη ἐπιλογὴ τῆς σχετικῆς χρονικῆς στιγμῆς (γιατί τότε κι ὄχι πιὸ πρὶνμετά).

Κι ἂν ἔχει κάποια σχέση ἡ Ἁγία Σοφία (ποὺ ἀπειλεῖται μὲ μετατροπή της σὲ τζαμί) μὲ τὴν Ροτόντα εἶναι ὅτι καὶ οἱ δυὸ ἦταν χριστιανικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γιὰ διάστημα πολὺ μεγαλύτερο τῆς ὁποιασδήποτε ἄλλης χρήσης τους. Ἀπὸ αὐτές, ἡ Ἑλλάδα δὲν κατάφερε νὰ ἐνσωματώσει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ ἀποδόσει στὴν ἀρχική της χρήση τὴν Ἁγία Σοφία,  ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες θὰ ἤθελαν, ἐνῶ ἡ Ροτόντα εὐτυχῶς ἀπελευθερώθηκε τὸ ’12 καὶ ἀποδόθηκε. Συνεπῶς, ὄχι δὲν ἔχουν δικαίωμα οἱ Μουσουλμάνοι νὰ ξανακάνουν τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ἐνῶ, ναί, ἔχουν δικαίωμα οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ κάνουν καὶ νὰ ἔχουν τὴ Ροτόντα ἐκκλησία, ἂν αὐτὸ μᾶς ρωτᾶνε μερικοὶ ἔξυπνοι. Οἱ μὲν εἶναι ἅρπαγες καὶ στηρίζονται στὸ δίκαιο τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἁρπαγῆς, οἱ δὲ ἰδιοκτῆτες τῆς Ροτόντας.

Γιὰ νὰ ἀποκληθεῖ πολυπολιτισμικὴ ἡ Ροτόντα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν συνεισφέρει στὸ κτήριο ἀπὸ πλευρᾶς καλλιτεχνικῆς οἱ Μουσουλμάνοι. Δὲν ἔχουν συνεισφέρει, φυσικά, κι ὁ μιναρές δὲν εἶναι ἀπόδειξη περὶ τοῦ ἀντιθέτου.

Τί δὲν καταλαβαίνουν, μερικοί, δηλαδή; Μήπως νὰ ποῦμε ὅτι δυστυχῶς ἀπελευθερώθηκε ἡ Θεσσαλονίκη;

Βλέπε κι ἐδῶ

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, Ισλάμ, Ρωμανία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s