Καισάρειον

Τὸν 10ο αἰ., ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Sa‘id ibn al-Batnq (Εὐτύχιος) ἀναφέρει πῶς ἔγινε ἡ μετατροπὴ τοῦ Καισαρείου στὴν Ἀλεξάνδρεια (ναοῦ τῆς αὐτοκρατορικῆς λατρείας κι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κτήρια τῆς πόλης) σὲ ἐκκλησία (PG 111, 1005A-B, μετάφραση) ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλέξανδρο (313-328) λίγο μετὰ τὸ 324.

There was at Alexandria a great temple that Queen Cleopatra had built in honor of Saturn, inside which was kept a large bronze idol which was called Mika’il.  The inhabitants of Alexandria and Egypt were accustomed, every twelve month of Hathor, i.e. Tishrin ath-Thani (27), to celebrate, in honor of this idol, a great festival during which they offered many sacrifices.  When he became Patriarch of Alexandria and having everywhere publicly professed the Christian religion, Alexander decided to destroy the idol and to put an end to the sacrifices. But since the people of Alexandria objected, he tricked them by saying: “From this idol can be expected neither utility nor profit. I would suggest, therefore, that you celebrate this feast in honor of the angel Michael and offer him these sacrifices that you may intercede for you before God, and so benefit you better than this idol.”  Having them willingly accepted his words, [the patriarch] demolished the idol and put up a cross, and he called the temple “the church of [St] Michael” which is the church now called ”al-Qaysariyyah”, which was burned and destroyed at the time of entry into Alexandria of Magharibah. The festival and sacrifices were thus dedicated to the archangel Michael.  Even today the Copts of Alexandria and Egypt are accustomed to celebrate on this day the archangel Michael, cutting the throat of many animals in his honour.

Τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἵχνη ἀλήθειας εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ θυσίες Χριστιανῶν τῆς Αἰγύπτου πρὸς τιμὴ τοῦ ἀρχάγγελου Μιχαήλ, ἀφοῦ ὁ Εὐτύχιος γράφει ὅτι γίνονταν τὸν 10ο αἰ. θυσίες. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πηγὲς τοῦ 4ου αἰ. ἀναφέρουν ὅτι ὁ Κωνστάντιος χάρισε τὸ Καισάρειο στὸν ἀρειανιστὴ Πατριάρχη Γρηγόριο (339-346) ὡς ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ κτήριο ἔγινε ἐκκλησία μόνο ἐπὶ Μεγάλου Ἀθανάσιου, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Γρηγόριου (τὸ 354). Βλ. Ἀθανασίου, Ἀπολογία πρὸς τὸν βασιλέαν Κωνστάντιον, ἔκδ. J.-M. Szymusiak, Παρίσι 1958, 102.1-104.8.

Οἱ ἐκχριστιανισμένες θυσίες δὲν εἶναι σπάνιο φαινόμενο, χωρὶς νὰ εἶναι γενικευμένο. Ἁπλά, οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔβαλαν μαχαίρι σὲ κανενὸς τὸ λαιμὸ προκειμένου νὰ θυσιάσει ἢ νὰ λιβανίσει, ἐνῶ στοὺς Χριστιανοὺς ἔβαλαν τὸ μαχαίρι στὸ λαιμὸ καὶ τοὺς ἔσφαζαν οἱ Ἐθνικοὶ προκειμένου οἱ Χριστιανοὶ νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς, καὶ οἱ Χριστιανοὶ -πολὺ καλὰ κάνοντάς τους- σὲ ἀνταπόδοση, χωρὶς ἀνθρωποσφαγές, ὅμως, τοὺς ἀπαγόρευσαν νὰ θυσιάζουν στοὺς θεούς.

Τὰ λέω αὐτὰ γιατὶ διαβάζω ὅτι οἱ -προφανῶς ἄθεοι (τόσο, ὥστε δὲν ἔχει νόημα νὰ τὸ ποῦν) καὶ προφανῶς μεταμοντέρνοι- φιλόζωοι ἐκνευρίστηκαν ἐπειδὴ ταῦρος θυσιάστηκε χωρὶς ἀναισθησία ἀπὸ Χριστιανοὺς στὴ Λέσβο στὰ πλαίσια κάποιας γιορτῆς. Θυσίες ζώων ἔκαναν καὶ στὸ χωριό μου, τοῦ Ἅη Θανάση (2/5).

Τοὺς ζωόφιλους ἐνοχλεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος σφάζει καὶ τρώει ζῶα. Μόνο ἡ τίγρη ἔχει τέτοιο δικαίωμα, νὰ ξεσκίζει τὶς ζωντανὲς σάρκες τοῦ θηράματός της καὶ νὰ τοῦ προκαλεῖ ἀφόρητο πόνο. Ὅλα κι ὅλα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ζῶο, ἔχει καὶ ψυχὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαγορεύεται νὰ τρώει κρέας καὶ νὰ σφάζει ζῶα. Τί σημασία ἔχει ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ τρώει κρέας προτοῦ κἂν γίνει ἄνθρωπος; Νὰ τὸ κόψει, τώρα, ἢ νὰ χυμάει σὰν τὴν τίγρη καὶ νὰ δαγκώνει ἀγελάδες, γουρούνια, κοτόπουλα κ.λπ.

Τελικά, τί σᾶς ἐνοχλεῖ, ἐσᾶς, τοὺς μὴ Χριστιανοὺς καὶ πιὸ πολιτισμένους:

α) σᾶς ἐνοχλεῖ περισσότερο ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς «ἀπαγόρευσε τὶς θυσίες» ἢ ποὺ τὶς συνεχίζει (σὲ μικρότερη κλίμακα); Νὰ κάνουν ἢ νὰ μὴν κάνουν οἱ Χριστιανοὶ θυσίες ζώων; Ποιὸν νὰ πρωτοϊκανοποιήσουμε; Τοὺς Νεοπαγανιστές, ποὺ κλαῖν ὅτι πάψαμε τὶς θυσίες καὶ καταστρέψαμε τοὺς βωμούς; Τοὺς ἀναζητῶντες τὴ συγγένεια μὲ τὴν Ἀρχαιότητα ἀρχαιοκεντρικούς; Τοὺς κοσμικοὺς σκέτα ἀντιχριστιανούς; Ἢ μήπως νὰ τοὺς γράψουμε ὅλους στὰ παληά μας τὰ παπούτσια;

β) σᾶς φαίνεται ὅτι στὴν Ἀρχαιότητα οἱ Ἐθνικοὶ, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας, ὁ Ἰουλιανὸς κ.λπ. θυσίαζαν μὲ ἀναισθησία; Μήπως ἦταν βάρβαροι κι ἀπολίτιστοι; Δὲν εἶχαν ἀνέλθει στὶς ἀνώτερες σφαῖρες τοῦ Ἰνδουισμοῦ καὶ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ;

γ) Μὲ τὶς θυσίες ζώων κατὰ τὶς γνωστὲς ἰσλαμικὲς ἑορτὲς θὰ ἐπαναστατήσετε καὶ θὰ κάνετε καταγγελία, ἢ οἱ Μουσουλμάνοι δὲν ἀστειεύονται; (εἶναι γνωστὸ τὸ ἔθιμο τῶν θυσιῶν).

Advertisements
This entry was posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s