Τὰ λείψανα τῶν Μὴ Χριστιανῶν

Ἔχουμε ξεχάσει, νομίζω, τὴν αὐθεντικὴ συμπεριφορὰ τῶν μὴ Χριστιανῶν πρὸς τὰ λείψανα τῶν χριστιανῶν ἁγίων καὶ μαρτύρων. Ὡστόσο, ἔχω βαρεθεῖ αὐτὸ τὸ χαμογελαστό, χαριτόβρυτο καὶ συγκαταβατικό τους ὕφος. Αὐτὲς τὶς γεροντοκορίστικες χαριτωμενιὲς γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ «κατάχρηση» τῶν λειψάνων.

Γι’ αὐτό, ἂς παραθέσω μιὰ αὐθεντικὴ καὶ δίχως φιοριτοῦρες καὶ κορδέλες, ἀ(ντι)χριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ λείψανα τῶν χριστιανῶν μαρτύρων καὶ ἁγίων. Γιατὶ, μὲ τόσα τριαντάφυλλα εὐγένειας πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς θὰ πάθουμε ἀλλεργία -εἶναι καὶ Ἄνοιξη:

Εὐνάπιος, ἔκδ. J. Giangrande, 39.22-40.5 (VI.11.8-10):

«Καταδίκασαν τὸ ἀνθρώπινο γένος στὴ λατρεία τῶν δουλοπρεπῶν καὶ ἀνέντιμων…. Συγκέντρωσαν [οἱ μοναχοί] τὰ ὀστὰ καὶ τὰ κρανία ὅσων θανατώθηκαν ἐξαιτίας τῶν πολλῶν ἁμαρτημάτων τους, δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ καταδικαζε τὸ δικαστήριο τῆς πόλης. Τοὺς ἀναδείκνυαν θεούς … Μερικοὶ ὀνομάζονταν μάρτυρες … ἀνδράποδα ποὺ προσέφεραν κακὲς ὑπηρεσίες, καταχτυπημένοι ἀπὸ τὰ μαστίγια, ποὺ ἔφεραν πάνω στὶς ἀπεικονίσεις τους τὶς πληγὲς τῆς ἐξαχρείωσης»

Εὐσέβιος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, ἔκδ. E. Schwartz, 424.25-426.27 (5, 1, 59 – 63) γιὰ τοὺς διωγμοὺς ἐπὶ Μάρκου Αὐρήλιου ἀναφέρει:

«Ἔριξαν στοὺς σκύλους ὅσους πεθαμένους Χριστιανοὺς εἶχαν πνιγεῖ ἀπὸ ἀσφυξία, καὶ οἱ Ἐθνικοὶ παραφύλαγαν μέρα-νύχτα γιὰ νὰ μὴν κηδευτεῖ κανείς. Ἐπίσης, ἐξέθεσαν τὰ λείψανα τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀφήσει τὰ σκυλιὰ καὶ ἡ φωτιά, ἄλλοτε σπαραγμένα κι ἄλλοτε καμμένα, ἄλλων τὰ κεφάλια καὶ ἄλλων ἄλλα τμήματα τοῦ σώματός τους, καὶ παραφύλαγαν μὲ στρατιωτικὴ φροντίδα γιὰ νὰ μείνουν ἄταφα ἐπὶ πολλὲς μέρες … Ἄλλοι Ἐθνικοὶ γελοῦσαν καὶ χλεύαζαν»

καί:

«Τὰ σώματα τῶν μαρτύρων, λοιπόν πετάχτηκαν στὸν ποταμὸ Ροδανό …. ὥστε, ὅπως ἔλεγαν οἱ Εἰδωλολάτρες: ‘Νὰ μὴν ἔχουν οὔτε ἐλπίδα ἀναστάσεως. Νὰ δοῦμε τώρα, ἂν θὰ ἀναστηθοῦν κι ἂν ὁ θεός τους μπορεῖ νὰ τοὺς βοηθήσει‘ «.

Lactantius, De mortibus persecutorum (Περὶ τοῦ θανάτου τῶν διωκτῶν), ἔκδ. J. Moreau, 102.36-37 (XXI, 11) ἀναφέρει ὅτι κατὰ τὸ Διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ κάποιες φορὲς τὰ πτώματα τῶν Χριστιανῶν πετάγονταν στὴ θάλασσα ἢ στὰ ποτάμια χωρὶς νὰ προηγηθεῖ ταφή.

Ὁ Εὐσέβιος, Περὶ τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μαρτυρησάντων, ἔκδ. E. Schwartz, 929.22-930.8 (9, 8 – 11) ἀναφέρει ὅτι κατὰ τοὺς Διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ-Μαξιμίνου ἕνας εἰδωλολάτρης κυβερνήτης ἐπαρχίας ὄχι ἁπλῶς ἀρνήθηκε νὰ ταφοῦν οἱ δολοφονημένοι Χριστιανοὶ ἀλλὰ ἐξέθεσε τὰ πτώματά τους ὡς βορὰ τῶν θηρίων ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλης γιὰ ἀρκετὲς μέρες, ὥσπου ἡ πόλη αὐτὴ γέμισε ἀπὸ ἀνθρώπινα ὀστὰ καὶ ἐντόσθια ποὺ σκορπίζονταν ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία καὶ τὰ πτηνά, ἕως καὶ τὶς πύλες τῶν τειχῶν.

Καταλαβαίνω τὸ θυμό τους μὲ τὰ λείψανα μιᾶς ἁγίας τοῦ 4ου αἰ. Τοὺς θυμίζει ἐκεῖνες τὶς ἐποχὲς στὶς ὁποῖες εἶχαν ὅλη τὴν Ἰσχὺ καὶ ἀποφάσισαν «νὰ τελειώνουμε μὲ τοὺς Χριστιανούς!», ἀλλὰ ἔσπασαν τὰ μοῦτρα τους -καὶ συγγνώμη ἀπὸ τότε δὲν ζητῆσαν. Διαβολίζονται στὴ θέα καὶ στὴ σκέψη τῆς μάνας τοῦ Κωνσταντίνου. Δὲν θέλουν, λοιπόν, κανεὶς νὰ θυμᾶται τοὺς Διωγμοὺς καὶ τὸ τέλος τους.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Ύστερη Αρχαιότητα, Ελλάδα, ανθρωπισμός, θρησκεία, ιστορία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s