Global problems, global solutions

hqdefault

Πολεμική: Ἄσε. Προτιμῶ νὰ καταστραφεῖ ἐντελῶς τὸ περιβάλλον, νὰ καοῦν τὰ δάση, ἀπὸ νὰ προσκυνήσουμε -στὴν πράξη- τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου ἢ τὸ IMF. Νὰ μὴ μείνει οὔτε κλωνάρι. Τὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα δὲν εἶναι μεταξὺ «Τραμπισμοῦ» κι ἐναλλακτικῆς οἰκολογικῆς ἀντίληψης (ἄρα, ἐπιλέγουμε ἀμέσως τὸ β’), ἀλλὰ μεταξὺ τῆς πολιτικῆς Τρὰμπ καὶ τῶν Παγκόσμιων Ὀργανισμῶν μὲ τὴ δική τους θρησκεία, ἱερατεῖα, δόγματα, πρακτικὲς σὲ βάρος τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων.

Δὲν εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ευχάριστο, καὶ θεωρητικὰ δὲν εἶναι μονόδρομος ἡ «οἰκολογικὸ» ὅτι γιὰ νὰ μὴν καταστραφεῖ ὁ πλανήτης (καὶ νὰ μὴν τρῶς μεταλλαγμένα) θὰ πρέπει νὰ αὐξηθεῖ τὸ κόστος στὸ καθημερινὸ προϊὸν ποὺ ἀγοράζει ὁ φτωχὸς κι ὁ μικρομεσαῖος -ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο ὑπαρκτὸ δίλημμα, κι ὄχι τὰ ἐναλλακτικὰ φαντάσματα ἀναρχισμοῦ κι ἀριστερισμοῦ. Θεωρητικά, πάλι, δὲν εἶναι μονόδρομος ὅτι οἱ πλούσιοι ρυπαίνοντες πληρώνουν, καὶ ἐμμέσως ἀποκτοῦν τὸ δικαίωμα νὰ ρυπαίνουν, ἐνῶ οἱ φτωχοὶ ρυπαίνοντες εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ζοῦν σὰν ἄνθρωποι τῶν σπηλαίων ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ πληρώσουν τὰ βαριὰ «οἰκολογικὰ πρόστιμα» ποὺ μπαίνουν βάσει τῆς «οἰκολογικῆς εὐαισθησίας» τῶν χορτάτων – ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πρακτικὰ τὸ μοναδικὸ ὑπαρκτὸ δίλημμα, ἀπέναντι στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ ἀπάντηση νὰ πάει στὰ κομμάτια ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος ὅπως αὐτὴ νοεῖται σήμερα καὶ θὰ νοεῖται γιὰ πολὺ καιρὸ ἀκόμα.

Τὸ ὅτι σὲ ἕναν ἄλλο κόσμο τετράχρονων ὅπου τὸ πρωὶ θὰ ψαρεύαμε καὶ τὸ βράδυ θὰ ζωγραφίζαμε, τέτοια προβλήματα θὰ εἶχαν ἐπιλυθεῖ βάσει τῆς παγκόσμιας καλῆς κἀγαθῆς συνείδησης δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποκρύβει τὸ πραγματικὸ δίλημμα ποὺ τίθεται τώρα, ἄρα καὶ μὲ τίνος τὸ μέρος θὰ ταχθεῖς. Ἐμμέσως, λοιπόν, ἡ ἀναφορὰ σὲ τέτοιο κόσμο τετράχρονων σὲ ἐκβιάζει νὰ ταχθεῖς μὲ τὰ ἱερατεῖα τῶν ἀνεμογεννητριῶν στὰ βουνὰ καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν οἰκολόγων.

Τὸν ὑπόλοιπο καιρό: θεολογικὰ σκεπτόμενοι δὲν πρέπει νὰ καταστρέφουμε τὴ Γῆ (Γένεσις β’, 15), ἀλλὰ θεολογικὰ βασιζόμενοι (π.χ. Πρὸς Ρωμαίους η’, 21. Ἀποκάλυψις κα’, 1, 5) αὐτὴ θὰ ξαναφτιαχτεῖ καλύτερη ἔτσι κι ἀλλιῶς. Νὰ μὴν ἐπεκταθοῦμε στοὺς λόγῳ μισανθρωπίας Φιλόζωους, ποὺ ἀποδίδουν ἀνθρώπινες ἀρετὲς στὰ ζῶα, καὶ εἶναι πεπεισμένοι γιὰ τὴν σκληρότητα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ κλέβει κρέας, ἀβγὰ κ.λπ. ἀπὸ τὰ ζῶα ἢ σφάζει μικρούλια ἀρνάκια τὸ Πάσχα, ἀλλὰ εἶναι συγκαταβατικοὶ πρὸς τὴ σκληρότητα λ.χ. μιᾶς τίγρης ποὺ κομματιάζει ἕνα ἀδύναμο ἐλαφάκι καὶ ποὺ τὸ ἐπιλέγει ὡς θήραμα ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μικρὸ κι ἀδύναμο, ἢ πρὸς τὴ σκληρότητα τοῦ κούκκου καὶ τοῦ νεοσσοῦ του, ποὺ πετᾶ ἀπὸ τὴ φωλιὰ τὰ ἀβγὰ τοῦ ἄλλου πουλιοῦ ἢ καὶ τὰ τρώει.

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, οικολογία and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Global problems, global solutions

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Συμφωνῶ 100%!

    Προσθέστε σ’ ὅλα αὐτὰ τὴν ἐλλιπῆ, ἐπιλεκτικὴ κι ἀντιφατικὴ ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση τῶν πολλῶν καταστατικῶν μύθων τῆς νέας αὐτῆς θρησκείας, ὅπως λ. χ. τῆς «κλιματικῆς ἀλλαγῆς» (ὁμολογημένες ἀπάτες γιὰ τήξη πάγων καὶ παγετώνων, «hockey stick effect» στὶς στατιστικὲς ἀναλύσεις μετεωρολογικῶν δεδομένων κτὅ), ἀνακατεμένα μὲ μπόλικη προπαγάνδα. Τὴν «κλιματικὴ ἀλλαγὴ» αὐτὴν μᾶς τὴν ἐπισείουν ὡς φόβητρο, γιὰ νὰ ληφθοῦν ἐσπευσμένα ἀποφάσεις (συμφερτικὲς γιὰ τὸ ἱερατεῖο τῆς νεοθρησκείας), μὲ ἐπιπτώσεις, ὅμως, στρατηγικῆς σημασίας καὶ μακρᾶς πνοῆς γιὰ τὶς δύσμοιρες τὶς μᾶζες .
    Δῆτε – ἀντὶ πολλῶν – στὴν καθῃμαγμένη Ἑλλάδα τὸ ὄργιο ἀνορθολογικότητας, διαπλοκῆς, «χαρατσώματος» τοῦ ὑπηκόου καὶ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗΣ καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος, ποὺ συνιστᾶ ἡ διαταχθείσα ἔξωθεν, αὔξουσα «διείσδυση» τῶν Ἀνανωσίμων Πηγῶν Ἐνέργειας (Α.Π.Ε.) στὸν ἐνεργειακό μας σχεδιασμό. Ἡ ὁποία θὰ μᾶς φέρη – θᾶττον ἤ βράδιον – καὶ ἀποσταθεροποίηση (κοινῶς «black-out») στὸ Σύστημα Μεταφορᾶς & Διανομῆς Ἠλεκτρικῆς Ἐνέργειας, ἐνῶ, πάντως, παγιώνει ἀμετάκλητα τὴν οἰκονομική μας ἐξάρτηση ἀπ᾽ τὸ ἐξωτερικό.
    Πράγματα μυριάκις ἀναλυμένα.
    Μόνον ὅποιος δὲν θέλει, δὲν τὰ βλέπει πλέον.
    (Συνεχίζεται)

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Μίλησα στὸ προηγούμενο post γιὰ «πολλοὺς καταστατικοὺς μύθους», διότι -πέραν τῆς μυθολογίας- τὸ πρόβλημα τῆς καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος ἀσφαλῶς εἶναι ὑπαρκτό, σὲ πολλοὺς τόπους καὶ σὲ πολλοὺς τομεῖς. Προϋποθέτει, ὅμως, ἄλλον ἀνθρωπότυπο κι ἄλλη πολιτιστικὴ συνθήκη ἡ ὑπέρβασή του. Οὔτε τριτοκοσμικές, ξιππασμένες μὲ τὴν τεχνολογία, πολτώδεις μᾶζες δισεκατομμυρίων οὔτε φλώρους τῶν Μητροπόλεων τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου. Πόσοι ἀπ᾽ τοὺς καθωσπρέπει οἰκολογίζοντες bobos διανοοῦνται ν᾽ ἀφήσουν τὴν χρήση σαπουνιοῦ ἀπὸ φοινικέλαιο, ποὺ ἡ παρασκευή του συνεπάγεται τὴν ὑποκατάσταση τροπικοῦ δάσους ἀπὸ φυτεῖες φοινίκων σὲ Ἰνδονησία καὶ Ἀφρική; Ἀντίθετα, εἶναι πολὺ πιὸ «πιασάρικο», νὰ πολεμᾶς τοὺς γουναρᾶδες τῆς Καστοριᾶς καὶ τῆς Σιάτιστας (καταστρέφοντάς τους οἰκονομικὰ) ἤ νὰ σταματᾶς τὴν προαιώνια καὶ παραδοσιακὴ δραστηριότητα τοῦ κυνηγιοῦ τῆς φώκιας ἀπὸ τοὺς Ἐσκιμώους.
    Ὁ ἀνθρωπότυπος τοῦ χλεχλέ, τὸν ὁποῖον ἀπεργάζεται ἡ Μετανεωτερικότητα, εἶναι ἐντελῶς σαθρός, σὲ σημεῖο ποὺ ν᾽ ἀναρωτιέσαι, ἂν ἔχει κἂν νόημα τούτη ᾽δῶ ἡ συζήτηση.

    Ἔτσι, ὅπως διαμορφώθηκε ἡ Ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους στὸν 21ο μ. Χ. αἰῶνα
    καὶ ἐφ᾽ ὅσον κανεὶς ἀπορρίπτει τὸν οἰκοφασισμό («Δὲν μ᾽ ἐνδιαφέρουν δισεκατομμύρια νεκροὶ τοῦ εἴδους Homo Sapiens. Μ᾽ ἐνδιαφέρει ἡ ὑγιὴς κατάσταση τῆς μάνας-Γαίας!»),
    ἡ ἀντιμετώπιση τῆς καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος, στὴν ἔκταση ποὺ ὑφίσταται πραγματικὸ πρόβλημα, προϋποθέτει :

    * πολιτικὲς ποὺ νὰ στηρίζωνται στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ ἐμφοροῦνται ἀπὸ λογικὴ δημοσίου συμφέροντος (κι ὄχι ἀποσπασματικὲς «Ἀτζέντες», ποὺ ἔχουν καταρτίσει Τραπεζίτες, Ὑπουργεῖα Ἐξωτερικῶν τῶν ἀνεπτυγμένων χωρῶν, κομπραδόροι, διεθνοποιημένοι ΜΚΟδες, πολυεθνικές, κατασκευαστικές ἑταιρεῖες κττ, τὶς ὁποῖες ἔρχονται κι ἐφαρμόζουν ὡς «δημόσιες» τάχα μου «πολιτικὲς» οἱ ἡγεσίες τῆς κάθε Ζουλουλάνδης, βαλκανικῆς ἤ ἀφρικανικῆς),

    * τὶς ὁποῖες πολιτικές, ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ ἐφαρμόση ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ μὲ ἁπτὰ hic et nunc ἀποτελέσματα, εἶναι ἕνα (μὴ ἀποδομημένο) ΚΥΡΙΑΡΧΟ Ἔθνος-Κράτος [κι ὄχι κάποια νεομεσαιωνικὴ κουρελοὺ ἢ μιὰ διεθνὴς κοινότητα-φάντασμα οὔτε, πολλῷ μᾶλλον, ἡ «ἀόρατος χεὶρ» τῆς ἀγορᾶς καὶ σαφῶς ὄχι ἡ «κοινωνία τῶν πολιτῶν» (καχεκτικὴ καὶ ἀτροφικὴ στὸ 95% τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ, ἀδικαιολόγητα ὑπερτιμημένη). Ἐπιμένω στὴν ἰσχυρὴ ταυτότητα τοῦ Κράτους, διότι οἱ πολιτικὲς αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἀπαιτοῦν κλίμακα μεγέθῶν καὶ θυσίες ποὺ εἶναι ἀδύνατες σὲ μιὰ πολιτικὴν κοινότητα χωρὶς ἔντονη τὴν αἴσθηση τοῦ «ἀνήκειν»].

    Αὐτά, τὰ παραπάνω, ὅποτε συνέτρεξαν, ἔφεραν,
    (ὅσο ἔφεραν, ὅπου ἔφεραν καὶ γιὰ ὅσον χρόνον ἔφεραν),
    συγκεκριμένο καὶ ἁπτὸ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ στὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος
    [Ἀφοριστικὸ καὶ γενικευτικὸ τοῦτο, μὰ ὅσοι γνωρίζουν λίγην ἱστορία, ἑλληνικὴ καὶ βαλκανικὴ καὶ παγκόσμια, καταλαβαίνουν τὶ ἐννοῶ.
    Sapienti sat].

    Back in the roots, λοιπόν, ἔστω κι ἂν φαίνεται ἀκαδημαϊκὴ ἡ συζήτηση αὐτὴ τώρα πιά, ποὺ τὸ πολιτιστικὸ καὶ πολιτικὸ μοντέλο, τὸ στηριγμένο στὸν Διαφωτισμό, εἶνα πτῶμα ὀδωδὸς καὶ τυμπανιαῖο.
    Δὲν θέλω δὲ ν᾽ ἀκούσω γιὰ «ἐναλλακτική» (οἰκολογίζουσα, καστοριαδική, νεορθόδοξη, ἀριστερίστικη, «φιλοσοφικὴ» κλπ.) κριτική τῆς «δυναμοκεντρικῆς προσέγγισης» τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἤ τῆς «ἐργαλειακῆς ἀντίληψής» του ἢ τῆς «βαρβαρότητάς του» ἢ τῶν «τεχνοφασιστικῶν συνεπαγωγῶν τῶν προκειμένων» του ἢ γιὰ «μὴ χρησιμοθηρικὸ πολιτιστικὸ ὑπόδειγμα» ἢ γιὰ «ἐναλλακτικὲς δυνατότητες ποὺ παρεῖχαν Μεγάλες Ἀρχαῖες Παραδόσεις».
    Ὅσοι τὰ λέν᾽ αὐτά, ἂς φαντασθοῦν τὴν ἀφεντιά τους χωρὶς ἠλεκτρικὸ ρεῦμα, μὲ τούρκικο ἀπόπατο ποὺ νὰ πέφτη ἀνεπεξέργαστος στὸν Θερμαϊκό, καθὼς καὶ τὴν ζωή τους νὰ τερματίζεται στὰ 55 μετὰ ἀπὸ μιὰν ἁπλῆ κρίση χολῆς ἢ σκωληκοειδίτιδα …
    (Συνεχίζεται)

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς ἀναρτήσεως εἶναι ἡ θεολογικὴ διάσταση τοῦ προβληματισμοῦ. Τὸν καλλιέργησαν καὶ παρ᾽ ἡμῖν καμπόσοι, ὄχι κατ᾽ ἀνάγκην ἄστοχα, ἀλλὰ μὲ γενικότητες καὶ μὲ μιὰ διάθεση, νὰ «διαλεχθοῦν» ὑψιπετῶς καὶ ἀχρόνως μὲ τὴν «Οἰκολογία»
    (Ἕνας διάλογος ποὺ δὲν ἔχει σήμερα πλέον κανένα ΑΠΟΛΥΤΩΣ νόημα, μετὰ ἀπ᾽ ὅλα τὰ παραπάνω καμώματα καὶ τὶς ἐκτροπὲς τῆς «Οἰκολογίας», ἂν θέλη κανεὶς νὰ διατηρήση στοιχειώδη διανοητικὴν ἐντιμότητα καὶ νὰ μὴ νομιμοποιῆ μὲ τὴν παρουσία του – ἢ καὶ μὲ τὸ ἱερατικό του σχῆμα – τὰ λαμόγια τοῦ «χώρου», ὅσα χρηματοδοτοῦν στὰ ἑλληνικὰ καὶ διεθνῆ fora τὴν ψιλὴ κουβεντούλα ποὺ γίνεται μεταξὺ τυροῦ καὶ ἀχλαδίου περὶ «Οἰκολογίας»).

    Δὲν ἔχει πέσει στὴν πλώρη μου κείμενο, πάντως, τὸ ὁποῖο νὰ θέτη αὐτὸ ποὺ εὔστοχα θέσατε ἐσεῖς: «Ἡ Γῆ θὰ ξαναφτιαχτεῖ καλύτερη ἔτσι κι ἀλλιῶς». Καὶ μάλιστα, νὰ θέτη μετ᾽ ἐπιτάσεως αὐτὴν τὴν πλευρὰ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας, ὥστε ν᾽ ἀποφορτίση τὴν (φτιαχτὰ ἐσχατολογικὴ κι ἀγχωτικὴ) ἀτμόσφαιρα αὐτοῦ τοῦ «Διαλόγου». Κάτι τέτοιο (μιὰ συνεκτικὴ παρουσίαση αὐτῆς τῆς πτυχῆς) παραμένει, ἴσως, θεολογικὸ desideratum ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξων.

    Οἱ Ρ-Καθολικοί, ποὺ σπεύδουν ταχύτερα ἀπὸ μᾶς νὰ συσχηματισθοῦν μὲ τὶς τρέχουσες μόδες κι εἶναι κι ἀποτελεσματικώτατοι, πρόσφατα προσέθεσαν, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, στὸν κατάλογο τῶν ἐξομολογητέων ἁμαρτημάτων τῶν Χριστιανῶν καὶ μιὰ flou artistique διατύπωση : «Μήπως φέρθηκα καταχρηστικὰ καὶ χωρὶς σεβασμὸ στὴν φυσικὴ δημιουργία;»
    Μπὰμ καὶ κάτω!
    Μὲ τὴν σκληρὴ ἰσχὺ τῆς ἐξουσίας τοῦ ἱερατείου ἐπὶ τῶν ἐνοχῶν τῶν πιστῶν!
    Νὰ φοβᾶται νὰ ξυλευθῆ ὁ Πολωνὸς ΡΚ πιστὸς ἀπ᾽ τὸ ὀργιῶδες δάσος ποὺ στήριξε ἐπὶ αἰῶνες τοὺς προγόνους του καὶ ποὺ τοῦ τὸ μετέβαλαν σὲ sacrosanctum ταμπού.
    Κι ἡ πιστὴ Φιλιππινέζα νὰ ὑπολογίζη πόσες κότες θὰ θρέψη στὸ κοτετσάκι της, παίρνοντας στὴν ὀνομαστική τους ἀξία τὶς ἠλίθιες αὐτὲς ντιρεκτίβες …

    Ἄιντε, καὶ στὰ δικά μας!

    Ἀφοῦ, ἐδῶ, βρέθηκαν θεολόγοι ἀπολογητὲς τοῦ «ἀδελφοῦ μου, τοῦ μετανάστη»  (μουσουλμάνου ἐποίκου), χωρὶς νὰ νοιαστοῦν διόλου τόσα χρόνια γιὰ τὴν light γενοκτονία (δολφονίες, ληστεῖες, βιασμοὶ κττ), ποὺ βιώνει τὸ ἐν Ἑλλάδι, ἑλληνόφωνο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καὶ ἀδελφές τους,
    θὰ βρεθοῦν ἀσφαλῶς καὶ τίποτε θεολογικοὶ ἀπολογητὲς τῆς ὑπεξαίρεσης δύο (2) εὐρὼ ἡμερησίως ἀπ᾽ τὸ σιτηρέσιο τῆς πιστῆς, φτωχιᾶς, ἐκκλησιαζόμενης, γριούλας συνταξιούχας (γιαουρτάκι μὲ κἄνα αὐγό, γιὰ τὶς πρωτεΐνες της…), τὸ ὁποῖο θ᾽ ἀποδοθῆ μέσω τοῦ φουσκωμένου λ/σμοῦ τῆς ΔΕΗ στὰ λαμόγια, τοὺς ἕλληνες ΑΠΕτζῆδες, τοὺς «σωτῆρες τοῦ πλανήτη» ἀπ᾽ τὴν ὑπερθέρμανση. Ἡ δόλια ἡ μπάμπουσκα μπορεῖ νὰ περιμένη, ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Θὰ ἔχη διπλὸ κέρδος. Θὰ σώση καὶ τὴν ψυχή της – θὰ σώση καὶ τὸν πλανήτη.
    Καὶ ποῦ ξέρεις;
    Μπορεῖ νά ᾽χη καὶ ὁσιακὰ τέλη,
    ἐξασφαλισμένα,
    ἂν τὴν στραγγαλίσῃ στὸ στρῶμα της κανένας νεαρός, νταβραντισμένος Σομαλὸς ἢ Νιγηριανός ἢ Πακιστᾶνος, ποὺ μᾶς τοὺς ἔφερε ὡς «περιβαλλοντικοὺς» τάχα «πρόσφυγες» ἡ «κλιματικὴ ἀλλαγή».

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s