τὰ μεταβομβιστικά

Ἂν μετρούσαμε τὶς διαδικτυακὲς ἀντιδράσεις ἐξαιτίας τῶν ἐπιθέσεων στὸ Λονδίνο, νομίζω ὅτι αὐτὲς θὰ προέκυπτε ὅτι εἶναι οἱ περισσότερο ὑποτονικὲς συγκριτικὰ μὲ κάθε ἄλλη περίπτωση μουσουλμανικῶν ἐπιθέσεων. Αὐτὸ σημαίνει: εἴτε ὅτι ὁ κόσμος βαρέθηκε τὰ πραγματικὰ σπλάττερ καὶ θέλει βίντεο-γκέιμ ἢ ἐν πάσει περιπτώσει σοβαρότερα ζητήματα, εἴτε ὅτι ἔχει ἀποδεχτεῖ τὸ μοιραῖο τῆς κατίσχυσης (ἔστω, καὶ σὲ ἐπίπεδο περιοδικῶν ἐπαναλήψεων) τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ προτείνει ὁ Ἐχθρός (π.χ. μπορεῖ νὰ φᾶς καμμιὰ μαχαιριά ἢ βόμβα), εἴτε ὅτι ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει (διαδικτυακά, τουλάχιστον) στὶς ἑκάστοτε μεταβομβιστικὲς Γιορτὲς Ἀγάπης καὶ Φεστιβάλ «no hate speech». Στὴν τρίτη περίπτωση, ὁ κόσμος μισεῖ τὸ «εἴμαστε ἀγαπημένοι» ἀλλὰ δὲν τολμᾶ νὰ τὸ πεῖ.

Ἡ λεγόμενη «πατριωτικὴ Ἀριστερὰ» ἐπίσης φοβᾶται νὰ τὸ πεῖ δημόσια καὶ συνεχῶς (ὅτι μισεῖ τὶς Γιορτὲς Ἀγάπης), γιατὶ κανεὶς δὲν μισεῖ τὴ μάνα του, κι ἂν τὴ μισήσει σὲ βάθος καὶ δημόσια, τότε θὰ χάσει ὅλους τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του. Καὶ ζωὴ χωρὶς φίλους εἶναι ἀνυπόφορη. Ἐννοεῖται ὅτι οἱ βέροι Ἀριστεροὶ διατρανώνουν τόσο περισσότερο τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς φιλήσυχους Μουσουλμάνους ὅσο συχνότερα καὶ βιαιότερα συμβαίνουν ἐπιθέσεις ΜΦΜ (μὴ φιλήσυχων Μουσουλμάνων).

Ἡ Ἀκροδεξιά, δὲν εἶναι ὅτι δὲν θέλει, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ τίποτε νὰ κάνει πέρα ἀπὸ ἄναρθρες κραυγές -ὄντας κι αὐτὴ ὑλιστική. Ἄλλωστε, εἶναι κι αὐτὴ προβληματική: Εἴτε δὲν ξεχωρίζει ποιὸς εἶναι ὁ Ἐχθρός  (π.χ., θεωρεῖ τοὺς Ἑβραίους ἐχθρό, ζώντας ἀκόμη στὴν Τουρκοκρατία) εἴτε πάει ἐκ προοιμίου τζάμπα χαμένη ἀποδεχόμενη ἰδεολογήματα περὶ λευκῆς φυλῆς καὶ «ἀποενοχοποίησης τῶν λευκῶν», λὲς καὶ ζοῦμε στὴν Καλύβα τοῦ Μπαρμπα-Θωμᾶ καὶ τὰ προβλήματά μας εἶναι δέρματος (π.χ. ὁ λευκὸς Ἰσλαμιστὴς εἶναι καλός, γιατὶ εἶναι Λευκός, καὶ κάποτε ἴσως μετανοήσει), ἢ λὲς καὶ ἡ ὕπαρξη φυσιολογικῶν ἐνοχῶν ἄλλων (μὴ Ἑλλήνων) γιὰ τὴν ἀποικιοκρατία θὰ ἔπρεπε νὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν ἐγκατάσταση ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν ὡς δῆθεν δίκαιη τιμωρία τῶν «λευκῶν». Ἐπίσης, ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσει τὴν ἱστορικὴ ἀλληλουχία καὶ τὸν αἰτιακὸ συσχετισμὸ μεταξὺ διαχρονικῆς δυτικῆς καὶ ἰσλαμικῆς ἐπιθετικότητας (αὐτὸ τὸ κάνει μόνο ἡ «πατριωτικὴ Ἀριστερά»). Ἡ «ἐθνικὰ σκεπτόμενη Δεξιά» πράττει τὸ ἴδιο, εἴτε ἀνήκει στὴ Δύση εἴτε ἐπιχαίρει γιὰ τὴν κατάρρευσή της ξεχνώντας, βέβαια, ὅτι ἡ κατάρρευση αὐτὴ συμβαίνει μὲ συγκεκριμένο τρόπο, ἰσλαμικό.

Advertisements
This entry was posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ισλάμ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s