Τὸ παλαιστινιακὸ σκοτάδι τῶν ἀναρχο-αντιιμπεριαλιστῶν στὴν Ἑλλάδα

Ἕνα κείμενο ἀπὸ «ἀπελευθερωτικὴ σκοπιά» γιὰ τὴν Παλαιστίνη.

Ἀσχέτως τοῦ ἀρθρογράφου, εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συμμεριζόμενους τὸ ἄρθρο του ἀντιεθνικιστὲς θὰ ἦταν ἱκανοὶ νὰ κατηγορήσουν ὡς «παράνομους ἐποικιστὲς τῆς Παλαιστίνης» τοὺς Σιωνιστὲς τοῦ 1918-1948, ἐνῶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς ἀντιεθνικιστὲς ταυτόχρονα δὲν θὰ ἔχουν καμμία ἀντίρρηση γιὰ τὸν παράνομο ἐποικισμὸ τῆς Ἑλλάδας μὲ Μουσουλμάνους. Ἐπίσης, εἶναι πραγματικὰ κωμικὸ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγριεύουν στὴν ἰδέα τοῦ ἔθνους-κράτους γιὰ τοὺς Ἑβραίους (ἢ τοὺς Ἕλληνες) νὰ εἶναι ἤρεμοι σὰν τὰ ἀρνάκια κι εὐχαριστημένοι ὅταν ἀφορᾶ τὸ «μὴ ἐθνο-κράτος» χαλιφάτο μὲ ἄλλο ὄνομα ποὺ διαχρονικὰ ἀπαντᾶ στὸ Ἰσλάμ ἐπὶ 1.400 χρόνια. Στὸ ὄνομα τῆς ἀραχνιασμένης ἀντιαστικῆς ἐπίθεσης τοῦ 19ου αἰ. πρὸς τὸ «ἀστικὸ ἐθνοκράτος» κουνᾶνε τὴν ἀναρχικὴ-κινηματικὴ οὐρίτσα τους σὲ κάθε μορφῆς ἐμιράτα, σουλτανάτα, σαρίες καὶ ἀραβικὲς φυλετικὲς δικτατορίες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. «Ἀφοῦ δὲν εἶναι ἐθνικὸ κράτος, εἶναι καλό«. Ἐθνοκράτος, τζίζ! παρεκτὸς κι ἂν εἶναι ἀραβικὸ φυλετικὸ χαλιφάτο τῆς Σαρίας. Οἱ λαοὶ δὲν ἔχουν Κράτη – Ἔχουν Αὐτοδιαχειριζόμενα Στέκια. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἐντόπιους «Μαρξιστὲς» αὐτοὶ θὰ ἦταν καλὸ νὰ μὴν κάνουν κρεμαστάρια ὅ,τι δὲν φτάνουν. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἰδικὰ οἱ ἐν Ἑλλάδι μαρξιστὲς ἔχουν ἐνεργήσει ἔτσι ὥστε οἱ Ἕλληνες νὰ μὴν νοιάζονται γιὰ τὴ χώρα τους καὶ τὸ ἐθνοκράτος τους (σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς μαρξιστὲς τῆς Κούβας, τῆς Ἀλβανίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Κίνας, τῆς ΕΣΣΔ κ.λπ.), δὲν σημαίνει ὅτι κι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ τῆς Γῆς θὰ πρέπει νὰ θεωρήσουν τετελεσμένα καὶ δίκαια τὰ γεγονότα τοῦ παρελθόντος, καὶ νὰ εἶναι λοβοτομημένοι. Ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκανοι (πρὸς τὸ παρόν) νὰ διαφυλάξουν καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 δὲν σημαίνει ὅτι ἄλλοι λαοὶ εἶναι κακοὶ ἐπειδὴ ἀρνοῦνται νὰ θεωρήσουν ὅτι τὸ Εἶναι παράγει Δέον.

Τὸ ἄρθρο νομίζει πὼς κατανοεῖ τὰ κίνητρα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἑβραίων. Ἀλλὰ γιὰ τὴν κατανόηση μιᾶς τέτοιας σύγκρουσης χρειάζεται καὶ ἡ «ψυχανάλυση» τῶν Ἀράβων. Οἱ Ἄραβες δὲν εἶναι ἠθικὰ ἀνώτεροι, καὶ ἂν νομίζουν ὅτι εἶναι αὐτὸ τὸ βασίζουν στὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ θεὸς τοῦ Κορανίου: νὰ κατακτήσουν καὶ τὴν Παλαιστίνη. Ἡ ἐντοπιότητά τους ἔχει σοβαρὰ προβλήματα θεμελίωσής της ὥστε ἀπορῶ γιατί οἱ ἀντικληρικαλιστὲς καὶ ἐνάντιοι σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἀναρχικοὶ-ἀντιεξουσιαστὲς δὲν ἐντόπισαν τὸ πράγμα αὐτὸ στὴν ἀραβικὴ αὐτοσυνειδησία.

Ἕνα δεύτερο ζήτημα εἶναι τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα. Εἶναι ἀνθρώπινη ἰδιότητα τέτοιο αἴσθημα, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενό του δὲν εἶναι σταθερό. Ἔτσι, γιὰ νὰ γίνει κάτι τετελεσμένο ὡς δίκαιο θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσουν ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι τουλάχιστον. Στὴν περίπτωση τῆς Παλαιστίνης δὲν συμφώνησαν ποτὲ ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ὅτι τὰ γεγονότα τοῦ 1ου καὶ τοῦ 7ου αἰ. (ἐκδίωξη Ἑβραίων – Ἰσλάμ) εἶναι δίκαια. Πρὸς τί ἡ ἔκπληξη γιὰ τὸ «τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημα»; Τὸ δίκαιο δὲν χάνεται μὲ τὸ χρόνο σὲ κάθε περίπτωση. Καθένας ἔχει δικαίωμα νὰ μὴν ἀποδεχτεῖ ποτέ, μέχρι νὰ πεθάνει, ὁρισμένα πράγματα ἢ ἀντιλήψεις. Καὶ νὰ τὶς ἀνατρέψει, ἂν μπορεῖ. Τὸ «ἕως πόσο πίσω» φτάνει τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου εἶναι ἀπόλυτα αὐθαίρετο καὶ καθόλου παράλογο, εἰδικὰ ὅταν ἀφορᾶ συλλογικὲς διεκδικήσεις γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν ὑπῆρξε συμφωνία. Βλ. γιὰ παράδειγμα τὴν ἀπάντηση τοῦ Κολοκοτρώνη στοὺς Δυτικοὺς ὅτι ἂν καὶ πέθανε ὁ Παλαιολόγος, δὲν ἔκαμε καμμία συνθήκη μὲ τοὺς Τούρκους γιὰ ἀποδοχὴ τῆς κατάκτησης.

Οἱ Ἄραβες οὔτε κατὰ διάνοια δὲν ἔχουν κάνει αὐτοκριτικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐπεκτάθηκαν ὡς Ἄραβες  καὶ ὡς Ἰσλὰμ στὰ ἐδάφη τους. Ἡ ἄγνοια ἢ ἡ δικαιολόγηση τῆς ἱστορίας τους τοὺς καθιστᾶ ἀνίκανους νὰ καταλάβουν τὰ βάσανα τῶν ἄλλων λαῶν, πόσο μᾶλλον τῶν Ἑβραίων. Θὰ ἦταν ἀφελὲς νὰ νομίσουμε ὅτι θὰ καταλάβουν τὰ προβλήματα τῶν Ἑβραίων οἱ Ἄραβες, αὐτοὶ ποὺ δὲν καταλάβαιναν οὔτε κἂν τὰ προβλήματα τῶν λαῶν τοὺς ὁποίους ἐπὶ 14 αἰῶνες καταπίεζαν, ἐξισλάμιζαν, ἐξανδραπόδιζαν, ἐξαράβιζαν καὶ τοὺς εἶχαν δώσει καθεστὼς ὑπηκόου β’ κατηγορίας ἢ καὶ ζώου (κοπαδιοῦ). Ἡ ἔκκληση τοῦ ἀρθρογράφου πρὸς τοὺς Ἄραβες «νὰ καταλάβουν τοὺς Ἑβραίους» εἶναι κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὰ Ἄγραφα. Οἱ Ἄραβες δὲν καταλαβαίνουν τίποτε πέρα ἀπὸ τὸ δικαίωμά τους νὰ ἁρπάζουν ἐδάφη Χριστιανῶν, Ἑβραίων καὶ ἄλλων ἀφοῦ ἔτσι τοὺς προστάζει τὸ Κοράνι. Ἂν ὁ ἀρθρογράφος στέκεται μὲ δέος ἀπέναντι στοὺς «φτωχοὺς βοσκοὺς κι ἀγρότες ποὺ τοὺς πῆραν τὴ γῆ οἱ Σιωνιστὲς», αὐτὸ τὸ δέος εἶναι ἀβάσιμο, συνιστᾶ «πεπολιτισμένη» συμπάθεια πρὸς τὸν Εὐγενὴ Ἄγριο, καὶ εἶναι μιὰ ἐπινόηση τῶν σαλονιῶν καὶ τῶν «κινημάτων». Ὄχι τῆς πραγματικότητας. Ρομαντισμοὶ τέτοιοι εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, κι οὔτε κἂν τὸ ὄνομα ρομαντισμὸς ἀξίζουν.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχετικοποίηση ποὺ κάνει ὁ ἀρθρογράφος στὸ Ὁλοκαύτωμα

«Οι Σιωνιστές, για λόγους προπαγάνδας, διάλεξαν τον όρο «ολοκαύτωμα» για να ξεχωρίσουν την εβραϊκή γενοκτονία, απ’ όσες προηγήθηκαν και όσες μέλλονται και να δώσουν στη συμφορά τους ένα χαρακτήρα εξαιρετικό […] Ο εξαιρετικός χαρακτήρας που προανέφερα σημαίνει ότι: «Πολλοί μπορεί να υπέφεραν στη διάρκεια της ιστορίας αλλά μόνο εμείς, οι Εβραίοι, υποφέρουμε σε τέτοιο βαθμό. Είμαστε τα “κατ’ εξοχήν” θύματα». Το προπαγανδιστικό κόλπο μπορεί να πέτυχε, οι ζητούμενες παροχές να εξασφαλίστηκαν, αλλά επίσης πέτυχε να θυματοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την εβραϊκή ψυχή και ιδιαίτερα όσους μετανάστευσαν στο Ισραήλ»

θὰ πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι, ἀφενός, κανεὶς λαὸς ὣς τώρα δὲν ἔχει σφαγιαστεῖ τόσο «βιομηχανικὰ» κι ἐν ψυχρῷ, κι ἄρα δὲν χωρᾶ σχετικοποίηση (ὅσο κι ἂν κι ἄλλοι λαοὶ καταπιέζονταν καὶ σφαγιάζονταν συστηματικά), ἀλλὰ ἀφετέρου τίποτε δὲν ἀποκλείει νὰ συμβεῖ κάτι χειρότερο, κι ἑπομένως ἡ ἀπολυτοποίηση τοῦ Ὁλοκαυτώματος εἶναι λανθασμένη, καὶ πρέπει νὰ στέκεται κάποιος στὴ μέση ἀποφεύγοντας σχετικοποιήσεις καὶ ἀπολυτοποιήσεις. Υ. Γ. Σὰν καλὸς φιλόλογος ὁ ἀρθρογράφος ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴ λ. Ὁλοκαύτωμα καὶ προτιμᾶ τὴ λ. γενοκτονία. Κανένα πρόβλημα, ἂς τὸ ποῦμε καὶ τὸ μπλὲ ποδήλατο ποὺ πετᾶ, ἅμα ἐνοχλεῖστε τόσο πολύ, βρὲ παιδιά! Ἡ γνωστὴ κατηγορία τῆς «ἑβραϊκῆς ἀποκλειστικότητας στὴν Κλάψα» εἶναι ὁλωσδιόλου λανθασμένη. Ἀντὶ νὰ παραπονιέσαι γιὰ τὸ σκοτάδι ἄναψε ἕνα φῶς. Ἀντὶ νὰ φαγώνονται ἀναμεταξύ τους Ἕλληνες (κι Ἀρμένιοι ἢ ἄλλοι), ἂς μιμηθοῦν τοὺς Ἑβραίους κι ἂς ρίξουν -οἱ Ἕλληνες μεγιστάνες κ.λπ.- ὅλα τὰ λεφτά τους γιὰ παραγωγὴ χολυγουντιανῶν ταινιῶν μὲ θέμα τὴ μικρασιατικὴ γενοκτονία  -ἀντὶ νὰ τὰ ρίχνουν στὸ ποδόσφαιρο καὶ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια.

Ὁ ἀρθρογράφος καταλήγει ὅτι ἡ ἰσραηλινὴ κοινωνία εἶναι «στρατόκαυλη». Δὲν ἔχει ἰδέα -καὶ φαίνεται- ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Κατηγορεῖ τὸν Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιὰ νὰ δεῖ τὸ θεὸ τοῦ Κορανίου. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει γιατὶ ἁπλούστατα εἶναι μονόπλευρος. Ἐννοεῖται ὅτι δὲν ἔχει καθόλου ἰδέα γιὰ τὸ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ καὶ γιὰ 10 δίκαιους δὲν θὰ κατέστρεφε τὰ Σόδομα (Γένεσις ιη’, 32), ἢ γιὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ φέρεται καὶ συμφωνεῖ μὲ ὅλους, Ἑβραίους καὶ μή. Τὰ ἀπίστευτα χονδροειδὴ ἰδεολογικὰ σχήματά του θυμίζουν τὶς μαμελούκειες ἀναλύσεις τῶν διαφόρων καταληψιῶν καὶ «κολλεκτίβων».

Ἀκόμη καὶ τὴν ἀντίσταση τῶν Ἑβραίων στοὺς Ρωμαίους στὴ Μασσάντα ὁ ἀρθρογράφος τὴν βλέπει ἀφ’ ὑψηλοῦ κάνοντας λόγο γιὰ «Σύνδρομο τῆς Μασσάντα». Μοιάζει ἡ ὁπτικὴ αὐτὴ μὲ τὴν χαιρέκακη κριτικὴ «καλὰ νὰ πάθετε, τὰ θέλατε» ποὺ ἐκστομίζουν γιὰ τοὺς Ἕλληνες τοῦ ’22 κάποιοι ἄλλοι. Ἀντὶ νὰ δεῖ μὲ συμπάθεια τὸ ἐπὶ αἰῶνες θύμα, ὁ ἀρθρογράφος τὸ κατηγορεῖ ὡς τρομοκρατημένο καὶ δέσμιο τῶν δαιμόνων του καὶ τῶν ἑφτὰ κακῶν τῆς μοίρας του. Δὲν φταῖνε ὅσοι τοῦ δημιούργησαν (Τοῦρκοι, Γερμανοί) τοῦ Ἕλληνα καὶ τοῦ Ἑβραίου ἀνεπούλωτα ψυχικὰ προβλήματα, ὄχι. Οἱ Ἕλληνες φταῖνε, ποὺ τὰ ἔβαλαν μὲ τοὺς Τούρκους ὅταν προσπάθησαν τὸ ’22 νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ 1821 γιὰ νὰ γλιτώσουν ὅλοι τους καὶ ὁριστικὰ ἀπὸ τὸ ζυγό: Ἔπρεπε νὰ κάθονται νὰ καταπιέζονται, νὰ σφαγιάζονται καὶ νὰ εὐνουχίζονται στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα οἱ μικρασιάτες Ἕλληνες. Οἱ Ἑβραῖοι φταῖνε ποὺ ἔχοντας σφαγεῖ ἀντιστάθηκαν καὶ ἀντιστέκονται. Κάτι μοῦ θυμίζει ἀπὸ Ράμφο ἡ ἄποψη τοῦ ἀρθρογράφου, ποὺ (ὁ Ράμφος) συμμερίζεται τὴν ἄποψη τῶν ΗΠΑ «μᾶς μισοῦν γιατὶ εἴμαστε καλοί». Ἁπλά, ἀντὶ γιὰ ΗΠΑ καὶ Δυτικούς, τὸ λένε Μουσουλμάνοι.

Ὁ ἀρθρογράφος προβλέπει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι χαμένοι ἀπὸ χέρι. Ὅτι δὲν ὑφίσταται ἡ ἰδέα μιᾶς ὁριστικῆς ἑβραϊκῆς νίκης. Ὡστόσο, ὅπως ἔχει ἀποδειχτεῖ ἱστορικά, ἐδῶ καὶ 45 χρόνια κανεὶς Ἄραβας (τὰ κράτη) δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Παλαιστίνη. Τὴν ἔχουν ξεγράψει, καὶ ἀλληλοσφάζονται Σηίτες καὶ Σουνίτες. Τοὺς δὲ παλαιστίνιους Μουσουλμάνους πρόσφυγες τοὺς ἔχουν ὡς πολίτες γ’ κατηγορίας στὰ γειτονικὰ ἀραβικὰ κράτη. Τόση ἀγάπη, πιά. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ κατακτήσουν τὴν Εὐρώπη παρὰ τὸ Ἰσραὴλ οἱ Μουσουλμάνοι. Ὅταν ἡ ἀναδυόμενη Κίνα καὶ μιὰ ἐθνικιστικὴ-ἰνδουιστικὴ Ἰνδία (2.5 δισ. ἄνθρωποι) ζητήσουν λογαριασμὸ ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαρκῶς παρενοχλοῦνται, τότε θὰ δοῦμε πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκκος τῶν Μουσουλμάνων.

Υ.Γ 2 Τέλος, ἂν καὶ τὸ γράφει στὴν ἀρχή, ὁ ἀρθρογράφος ἐπιφυλάσσει στοὺς μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα Ἑβραίους ἕνα ἱστορικὸ δίλημμα ποὺ ἀνήκει τελείως σὲ ἄλλα, ἀνύπαρκτα Σύμπαντα:

Το Ισραήλ, με την δημιουργία του είχε την επιλογή δύο απαντήσεων που μπορούσε να δώσει στην Εβραϊκή γενοκτονία από τους Ναζί. Η πρώτη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε να γίνει από κανένα σε κανένα ξανά στην ιστορία. Η δεύτερη ήταν: Αυτό που έγινε εναντίον μας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί σε μας.

Τὸν ἀρθρογράφο, φαίνεται, δὲν τὸν ἀπασχολεῖ τὸ μόνο πραγματικὸ δίλημμα ποὺ εἶχαν οἱ Ἑβραῖοι, πῶς νὰ διασφαλίσουν ὅτι σὲ ἕναν κόσμο ποὺ δὲν δίνει δεκάρα γι’ αὐτοὺς, ὅποιος τοὺς ξαναπειράξει θὰ τιμωρηθεῖ. Οὔτε ὁ ἀρθρογράφος σκέφτηκε μήπως ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει στοὺς Ἑβραίους ὡς «ἠθικὴ ὑποχρέωση», τὸ «Νὰ μὴν ἀφήσουν κανέναν λαὸ νὰ πάθει ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἴδιοι» θὰ τοὺς καθιστοῦσε παγκόσμιους μπάτσους σὰν τὶς ΗΠΑ ποὺ ἐξάγουν Δημοκρατία καὶ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα. Δηλαδή, ὁ ἀρθρογράφος ἀγνοεῖ ὅτι ἡ «παγκόσμια καλοσύνη» (ἑνὸς κράτους ἢ καὶ Ὀργανισμοῦ) τὴν ὁποία αὐτὸς ἔχει κατὰ νοῦ εἶναι πανταχοῦ παρούσα, εἶναι ἤδη μιὰ φριχτὴ πραγματικότητα, στοὺς βομβαρδισμοὺς ἀπὸ τὴ Βοσνία ὣς τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ τὴ Λιβύη. Χώρια ποὺ ἡ ἐναλλακτικὴ ποὺ θέτει ὁ ἀρθρογράφος στοὺς Ἑβραίους συνεπάγεται ἐν τέλει (εἴτε τὸ καταλαβαίνει ὁ ἀρθρογράφος εἴτε ὄχι) τὶς κατηγορίες πὼς τὸ Ἰσραὴλ εἶναι κράτος ναζιστικό, πὼς φέρεται ναζιστικὰ πρὸς τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Παλαιστίνης, δηλαδή πὼς τοὺς καίει σὲ φούρνους καὶ τοὺς ἐξοντώνει σὲ θαλάμους ἀερίων ἕναν-ἕναν (μέχρι τὸν τελευταῖο) μέσα σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ἐπειδὴ τὸ Ἰσραὴλ δὲν ἔχει κάνει κάτι τέτοιο, ἡ «ἠθικὴ ὑποχρέωση» ποὺ ζητᾶ ὁ ἀρθρογράφος προφανῶς ἔχει ἐκπληρωθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἀφοῦ δὲν ἐξοντώνουν «βιομηχανικὰ» τοὺς Ἄραβες, κι ὡς ἐκ τούτου περιττεύει ἡ ὑπενθύμισή της ἀπὸ τὸν ἀρθρογράφο.

Ἐπειδὴ δηλαδή, ὁ κάθε λογῆς Ἀναρχισμὸς κι ἀντιεξουσιασμὸς ζεῖ στὴν παρατεταμένη παιδική του ἡλικία, τὰ «Ἐμεῖς ΔΕΝ (σφάξαμε κ.λπ.)» -μόνο στὴν Ἱσπανία πρόλαβε καὶ γκρέμιζε καὶ σκότωνε ἀμάχους-, θὰ πρέπει οἱ ὑπόλοιποι νὰ αὐτοκτονήσουν!

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Άραβες, Αριστερά, Εβραίοι, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s