Καλύβας καὶ χούντα

Στάθης Καλύβας ἀνέφερε μὲ ἄκομψο τρόπο τὸ γεγονὸς ὅτι ἄθελά της ἡ δικτατορία ἐξωθώντας στὰ ἄκρα τὴν μετεμφυλιακὴ ἔπαρση τοῦ νικητῆ προκάλεσε τὴν δημοκρατία.

Οἱ ἐπαγγελματίες δημοκράτες (=Ἀριστεροί) φρύαξαν, ἡ ἄποψη τοῦ Καλύβα θὰ ἦταν βέβαια σωστὴ ἐὰν τόνιζε ὅτι ἡ δικτατορία ἔφερε ἄθελά της τὴ δημοκρατία κι ὅτι καλύτερα νὰ μὴν τὴν ἔφερνε ἔτσι παρὰ νὰ μᾶς ἄφηνε ἥσυχους τὸ 1967 νὰ προχωρήσουμε σταδιακὰ στὴν πλέρια δημοκρατία τοῦ 74. Ἐξιδανικεύει τὴ Μεταπολίτευση καὶ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ ποιότητα μιᾶς δίχως χούντα Δημοκρατίας θὰ ἦταν πολὺ καλύτερη, δίχως οἱ ἀναρχοελευθεριάζουσες ἀθλιότητες  τύπου ΠΑΣΟΚ καὶ Antifa νὰ ἀποτελοῦν τὸν κανόνα. Ὡστόσο, πρέπει νὰ προσέξει κάποιος ὅτι ὁ Σ.Κ. ἐξυμνεῖ ἐμμέσως τὶς «δημοκρατικὲς» αὐτὲς κατακτήσεις, ἀφοῦ στὸ ἄρθρο του δὲν κατακρίνει τίποτε ἀπὸ τὴ Μεταπολίτευση (διότι θέλει νὰ τὴ συσχετίσει μὲ τὴ χούντα). Θέτει, ὅπως οἱ Ἀριστεροί, τὸ ψευτοδίλημμα Φασισμὸς ἢ ἀναρχομαζικοδημοκρατικὴ Ἐλευθεριότητα, καὶ ἀρνεῖται κάθε ἐναλλακτικὴ γιὰ τὸ παρελθόν: ὄχι μόνο καλῶς ἔγινε ἀλλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ γίνει διαφορετικά. Ἱστορικὸς νὰ σοῦ πετύχει.

Ἔχει ἄθελά του δίκαιο ἐπίσης ὁ Καλύβας γιατὶ συσχετίζει χούντα καὶ δημοκρατία. Πράγματι, ἡ χούντα ἦταν ποὺ ἀνέδειξε τὴν ἀναξιοκρατία σὲ ἀρετή: Ἦταν ἕνας συνταγματάρχης αὐτὸς ποὺ διέταζε ἱεραρχικὰ ἀνώτερούς του. Ἐξαιτίας τοῦ ἔρωτα τοῦ δικτάτορα ἄλλαξαν νόμοι περὶ γάμου. Ἡ χούντα ἐξύψωσε ἰδεολογικὰ στὴν Ἑλλάδα τὸν σαχλεπίσαχλο πρωταθλητισμὸ καὶ τὴ μπάλα. Τὰ σκυλάδικα καὶ ὁ Δαλιανίδης εἶναι οἱ γονεῖς τοῦ μεταπολιτευτικοῦ λαϊκο-σκυλάδικου καὶ τοῦ μαζάνθρωπου τηλεθεατῆ ὣς τὴν ἔλευση τοῦ Σημιτισμοῦ τουλάχιστον.

Ὁ Καλύβας θεωρεῖ ὅτι χάρη στὴν Κύπρο πετύχαμε τὴ δημοκρατία, κι ἔχει δίκαιο ἀλλὰ ἀπὸ ἐντελῶς κυνικὴ καὶ ντετερμινιστικὴ ἄποψη. Σχεδὸν λέει ὅτι καλῶς ἔγινε ἡ τραγωδία τῆς Κύπρου κι ὅτι διαφορετικὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἔχουμε τόσο πλέρια δημοκρατία. Θὰ προτιμοῦσα -προσωπικά- καὶ δημοκρατία καὶ ἑλληνικὴ Κύπρο, ἀλλὰ ἐναλλακτικὰ θὰ προτιμοῦσα ἀκέραιη τὴν Κύπρο μὲ κάποια μικρὴ καθυστέρηση τῆς ἐπανόδου τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας. Βέβαια, ἂν οἱ χουντικοὶ ἦταν ἐθνικιστὲς καὶ ὄχι κομμουνιστοφάγοι, θὰ διέταζαν τὰ ἑλληνικὰ ὑποβρύχια ποὺ βρίσκονταν στὴ θάλασσα μεταξὺ Κύπρου-Τουρκίας νὰ βουλιάξουν τὸν τουρκικὸ στόλο ποὺ κατευθυνόταν πρὸς τὴν Κερύνεια. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ ἔκαναν πραξικόπημα χωρὶς ἑλληνικὴ μεραρχία στὴν Κύπρο, τὴν ὁποία κανεὶς ἕλληνας πατριώτης δὲν θὰ ἀπέσυρε -ἐννοεῖται ὅτι τὸ πραξικόπημα ἀναπόφευκτα χαλάρωσε τοὺς συναισθηματικοὺς δεσμοὺς Ἑλλαδιτῶν-Κυπρίων δίνοντας ἀφορμὴ στοὺς Νεοκύπριους, Ἀριστεροὺς καὶ Ἀγγλόφιλους, νὰ προωθήσουν τὸν συνειδησιακὸ ἀφελληνισμό.

Ἡ ἐθελοτυφλία τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ λένε ὅτι τὸ Πολυτεχνεῖο ἔφερε τὴ Δημοκρατία, κι ὄχι ἡ Κύπρος, συναντᾶ τὸν νεοδεξιὸ Κυνισμὸ ποὺ σχεδὸν λέει ὅτι «ἀφοῦ χάρη στὴν καταστροφὴ τοῦ 1974 γίναμε δημοκρατία, δὲν πειράζει» (ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τελικά οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου, που κατέστησε δυνατή μια ριζική και άμεση λύση του «δημοκρατικού προβλήματος» της χώρας, … Χωρίς το σοκ του Ιουλίου ’74 δύσκολα θα είχαμε την καθαρή λύση του πολιτειακού και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, αποφάσεις που παρέμεναν στον χώρο της φαντασίας μόλις δέκα χρόνια πριν).

Ὅσο γιὰ τὸ βαθμὸ ἀποδοχῆς τῆς χούντας, ὁ Καλύβας ξεχνᾶ ὅτι ὁ κόσμος δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει ἀπέναντι σὲ ὁπλισμένο στρατό, ὅπως ξεχνᾶ καὶ τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ 50+% τῆς Ἕνωσης Κέντρου, κι ἑπομένως καθένας παρίστανε τὸν ἀνήξερο, ἀφοῦ δὲν χωροῦσε πολὺς ἡρωισμός, πέρα ἀπὸ κηδεῖες-πορεῖες τοῦ λαοῦ. Ἄλλο ἡ ἀτομικὴ αὐτοπροστασία ἐλλείψει συλλογικῆς ἀντίδρασης κι ἄλλο ἡ ἀποδοχὴ τῆς χούντας. Ἐκτὸς κι ἂν ρωτήσουμε ἀγρότες ποὺ τοὺς χάρισε τὰ χρέη ὁ Παπαδόπουλος κι ὁ Ἀντρέας ἢ ἂν θεωρήσουμε τὴν τσιμεντοποίηση τῶν πόλεων ὡς κάτι θετικό. Ὁ Καλύβας ἀναφερόμενος στὰ ἰδεολογήματα τῆς ἀτομικῆς εὐημερίας («η αποδοχή της [=τῆς χούντας] εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα«) ἀποδέχεται ὅλον τὸν μεταπολιτευτικὸ πολτό ὡς ἀκίνδυνο. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἀκριβῶς ἡ προσήλωση στὴν ἰδιωτικὴ εὐτυχία ὁδήγησε στὴν Ἑλλάδα τῆς κρίσης.

Ἂν ὁ Σ. Καλύβας σκοπὸ εἶχε νὰ συσχετίσει τὴ χούντα μὲ τὴν Μεταπολίτευση, δὲν ἔχει ἄδικο. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποενοχοποιεῖ τὴν χούντα οὔτε τῆς δίνει σχετικὴ θετικὴ ἀξία, παρὰ τὴν φανερώνει ὡς γενεσιουργὸ αἰτία τοῦ μεταπολιτευτικοῦ καὶ μαζικοδημοκρατικοῦ βάλτου.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s