«Προχωρᾶμε» (στὸ μηδέν)

Ἀπορίες δωδεκάχρονων:

Ἀπορίες δωδεκάχρονων (εἰκοσάρηδων καὶ βάλε, βιολογικά), ποὺ δὲν βλέπουν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ μόνο πραγματικὸ πλαίσιο στὸ ὁποῖο εἶναι δυνατὴ ὁποιαδήποτε πραγματικὴ σχέση μεταξὺ δυὸ ἢ περισσότερων ἀνθρώπων -κι ἀντίστροφα, χωρὶς ἕνα τέτοιο πλαίσιο κάθε σχέση μεταξὺ ἀνθρώπων εἶναι ἀδύνατη ἢ ἀδιέξοδη. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καὶ στὴ σύγχρονη «ὀρθόδοξη» θεολογία ἔχουν παρεισφρύσει «σχεσιολογίες», ποὺ παραγνωρίζουν ὅτι ἡ σχέση / συσχετισμός (ἀρχικά, δύο ἀνθρώπων, ἐν τέλει ὅλων ἀναμεταξύ τους) μόνο μέσα σὲ ἕνα πλαίσιο ὑφίσταται, κι ὄχι στὸ κενό. Ὁποιαδήποτε «Κοινωνία» ἀρχίζει νὰ ὑφίσταται μόνο ὅταν ὑπάρχουν τρεῖς, κι ὄχι μόνο δύο, ἀκόμη κι ἂν ὁ τρίτος εἶναι ὡσεί παρών.

Τὸ πλαίσιο τοῦ συσχετισμοῦ εἶναι ὁ παράγοντας ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐξαρτᾶται ὁ συσχετισμός: αὐτὸ κάνει τὴ διαφορὰ ἀπὸ συσχετισμὸ σὲ συσχετισμό, κι ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Τὸ ἀληθινὸ πλαίσιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ Κοινωνία, γιατὶ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἄλλο ὄνομα γιὰ τὸν συσχετισμό· ἂν ὁ συσχετισμὸς θεωρηθεῖ πλαίσιο τοῦ ἑαυτοῦ του, τότε μιλᾶμε γιὰ παραλογισμό. Μόνο πραγματικὸ πλαίσιο καὶ φόντο, σύμφωνο πρὸς τὴν «πραγματικὴ πραγματικότητα» εἶναι ὁ Θεός. Ὄχι βέβαια πλαίσιο ντεϊστικὸ -μιλᾶμε γιὰ τὸ χριστιανικὸ θεό. Εἰδάλλως, εἶναι σὰ νὰ ἔχουμε ἕνα σκηνικό: Δὲν ἀνταποκρίνεται στὴ φύση τῶν πραγμάτων.

Τί περίεργο, ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ψελλίσουν ὅτι προτιμοῦν νὰ χαθεῖ ὁ ἄνθρωπος παρὰ νὰ χαθεῖ (νὰ καταστραφεῖ οἰκολογικά) ὁ πλανήτης Γῆ, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαπᾶν ἕνα ἄψυχο-μὴ συνειδητὸ πλαίσιο τοῦ Ἀνθρώπου παραπάνω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ βρίσκουν περίεργο ὅτι ἕνα «συνειδητὸ πλαίσιο» τοῦ Ἀνθρώπου ἀξίζει νὰ ἀγαπηθεῖ περισσότερο. Περίεργο αὐτοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν ἀνωτερότητα – προτεραιότητα τῆς κοινωνίας (πλαισίου) ἔναντι τῶν μεμονωμένων ἀνθρώπων ρωτᾶνε γιατί νὰ ὑπάρχει προτεραιότητα ἀφοσίωσης / ἀγάπης ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ κι ὄχι τοῦ α, β, γ μεμονωμένου ἀνθρώπου. Συνηθισμένοι νὰ βλέπουν παντοῦ ἀντακλάσεις (οἱ θεοὶ ὡς ἀντανάκλαση τῆς μυκηναϊκῆς κοινωνίας κ.ο.κ.), ὁδηγοῦνται στὴν ταύτιση τοῦ πλαισίου μὲ ἐκεῖνο ποὺ διαδραματίζεται στὸ πλαίσιο. Στὸ βαθμὸ ποὺ βάζουν γιὰ πλαίσιο φαντάσματα, κουρτίνες καὶ χάρτινα φεγγαράκια, ἡ ἀναπτυσσόμενη σχέση ὁδηγεῖ σὲ προβληματικὲς καταστάσεις. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι κατὰ τὸν πατερικὸ Χριστιανισμὸ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ «ἀποδεικνύεται» μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ὄχι ὅμως μὲ τὴν «περισσότερη ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ὅ,τι τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό». Ἄλλωστε, στὸν ἴδιο πατερικὸ Χριστιανισμὸ ὑφίσταται καὶ ἡ φυγὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὰ θέλήματά τους, γιὰ χάρη τῆς ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὅσο γιὰ τὴν ἔλλειψη ὁρατότητας ὡς μεγάλο πρόβλημα, φοβᾶμαι ὅτι κάμποσοι δὲν ἔχουν δεῖ τὸν ἐγκέφαλό τους, κι ὅμως τὸν ἀγαπᾶνε μὲ πάθος.

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, ανθρωπισμός and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s