Ἰουλιανὸς ὁ Ἱεροσολυμίτης ἢ Γιαχωβάς.

Μιὰ ἀπὸ τὶς ἄγνωστες τρέλες τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ ἦταν νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ προφητεῖες τοῦ Ἰησοῦ γιὰ τὸν ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων ἦταν λανθασμένες. Ἔτσι, ἀποφάσισε νὰ δώσει λεφτὰ καὶ πόρους γιὰ τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ. Ἂν κτιζόταν ὁ ναὸς τῶν Ἰουδαίων, τότε ἡ προφητεία ὅτι δὲν θὰ ἔμενε πέτρα πάνω στὴν πέτρα, θὰ εἶχε ἀποδειχτεῖ ἐσφαλμένη, κι ὁ Χριστὸς ψευτοπροφήτης, ἄρα οἱ Χριστιανοὶ σύγχρονοι τοῦ Ἰουλιανοῦ πίστευαν σὲ ἕνα ψέμα. Ὅμως, τὸ ἔξυπνο πουλὶ ἀπὸ τὴ μύτη πιάνεται.

Σύμφωνα, βέβαια, μὲ τὸν Ἀμμιανὸ Μαρκελλίνο, αὐτὸ ὁ Ἰουλιανὸς τὸ ἐπιδίωξε ἐπειδὴ «ἤθελε ἡ βασιλεία του νὰ μείνει στὴ μνήμη τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τῶν μεγάλων ἔργων του». Γι’ αὐτό, συνεχίζει ὁ Ἀμμιανός, ξόδεψε πολλὰ λεφτά, καὶ «Ἀνέθεσε τὸ ἔργο αὐτὸ στὸν Ἀλύπιο τῆς Ἀντιόχειας, ποὺ κάποτε ἦταν βοηθὸς ἐπάρχου τῆς Βρετανίας». Ὅμως…

Ammiani Marcellini Rerum Gestarum Libri qui supersunt, ἔκδ. J. Fontaine, Ammien Marcellin Histoire, Paris 1977, 78-79 (XXIII.1.2-3):

 

Ἂν καὶ ὁ Ἀλύπιος ἔδινε ὤθηση στὸ ἔργο μὲ σφρίγος, καὶ βοηθιόταν ἀπὸ τὸν κυβερνήτη τῆς ἐπαρχίας [τῆς Παλαιστίνης], τρομακτικὲς φλόγες ἔβγαιναν συνεχῶς κοντὰ στὰ θεμέλια τοῦ κτίσματος και κατέστησαν μὴ προσβάσιμο τὸ μέρος γιὰ τοὺς ἐργάτες. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς πέθαναν ἀπὸ τὰ ἐγκαύματα. Κι ἐπειδὴ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης τοὺς ἀπωθοῦσαν, τὸ ἐγχείρημα τερματίστηκε

Ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλίνος συνέγραψε τὴν ἱστορία του γύρω στὸ 391. Τὸ ἴδιο γεγονὸς ἀναφέρει κι ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος μεταξὺ 386-387 στὸ πέμπτο λόγο του Κατὰ Ἰουδαίων, 11 (P.G. 48, 900-901):

Οἱ Ἰουδαῖοι ζήτησαν βοήθεια ἀπὸ τὸν Ἰουλιανό, γιὰ νὰ ξανακτίσουν τὸ Ναό. Ὁ αὐτοκράτορας δὲν λυπήθηκε κανένα ἔξοδο, ἔστειλε μηχανικοὺς ἀπὸ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία νὰ ἐπιβλέψουν τὶς ἐργασίες … Μόλις οἱ Ἰουδαῖοι ἄρχισαν νὰ ἀνοίγουν τὰ θεμέλια καὶ εἶχαν ἀδειάσει πολὺ χῶμα, καὶ ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἀρχίσουν τὸ κτίσιμο τοῦ ναοῦ, ξεπήδησε φωτιὰ ἀπὸ τὰ θεμέλια, ἔκαψε πολλοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς πέτρες τοῦ τόπου, καὶ σταμάτησε τὸ ἔργο. Ὅταν ὁ Ἰουλιανὸς πληροφορήθηκε ὅλα αὐτά, ἂν καὶ εἶχε τόση μανία, ἐπειδὴ φοβήθηκε μὴν τυχόν, ἐπιμένοντας νὰ κτίσει τὸ Ναό, πέσει καὶ στὸ δικό του κεφάλι ἡ φωτιὰ ἐκείνη, σταμάτησε τὸ ἐγχείρημα. Καὶ τώρα, ἂν ἐπισκεφτεῖ κανεὶς τὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ δεῖ γυμνὰ νὰ στέκονται τὰ θεμέλια. Κι ἂν ζητήσει κάποιος νὰ μάθει τὴν αἰτία, δὲν θὰ ἀκούσει καμμιὰ ἄλλη παρὰ αὐτὴ ποὺ ἀναφέραμε. Μάρτυρες αὐτοῦ τοῦ πράγματος εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς. Γιατὶ δὲν συνέβη σὲ καιροὺς εὐσεβῶν αὐτοκρατόρων, ὥστε νὰ μὴν ἰσχυριστοῦν κάποιοι ὅτι «ἐπενέβησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἐμπόδισαν ὅλα αὐτά», ἀλλά τότε [ἐπὶ Ἰουλιανοῦ], ὅταν καταδιωκόταν ἡ πίστη μας καὶ βρισκόταν σὲ ἄνθιση ἡ εἰδωλολατρία.

Ὁ Ἰουλιανός, βέβαια, δὲν εἶχε βοηθήσει τοὺς Ἰουδαίους μόνο ἀπὸ ἀντιχριστιανικὴ διάθεση. Ἔγραφε πρὸς ἐθνικοὺς ἱερεῖς ὅτι ὁ θεὸς τῶν Ἰουδαίων εἶναι παντοδύναμος καὶ ἀγαθός, ὅτι λατρεύεται ἀπὸ τοὺς Ἐθνικοὺς μὲ ἄλλα ὀνόματα: Ἐπιστολὴ 89α Ἰουλιανὸς [Καῖσαρ] Θεοδώρῳ ἀρχιερεῖ, ἔκδ. J. Bidez, L’empereur Julien Oeuvres Complètes, τ. 12, Paris 1924, 454a:

ἀληθῶς ὄντα δυνατώτατον [ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης] καὶ ἀγαθώτατον, ὃς ἐπιτροπεύει τὸν αἰσθητὸν κόσμον, ὅνπερ εὖ οἶδ’ ὅτι καὶ ἡμεῖς ἄλλοις θεραπεύομεν ὀνόμασιν»

Αὐτὸ ἔχει μεγάλη σημασία, γιατὶ τέτοια ὁμολογία δὲν ἦταν οὔτε δημόσια οὔτε ἔγινε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους χάριν κολακείας οὔτε πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ νὰ τοὺς τσιγκλίσει, ἀλλὰ πρὸς ἕναν Ἐθνικὸ σὲ μιὰ ἰδιωτικὴ ἐπιστολή. Πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς βέβαια, ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρει ὅτι ὁ θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στάθηκε εὐμενὴς στὸν ἴδιο, ὅτι εἶναι μέγας καὶ πανίσχυρος θεός, κι ὅτι ὁ Ἰουλιανὸς πάντα τὸν σέβεται.

Ἰουλιανοῦ αὐτοκράτορος Κατὰ Χριστιανῶν, ἔκδ. K. J. Neumann, Iuliani imperatoris librorum Contra Christianos quae supersunt, Leipzig 1880, 230.5-10:

ἀεὶ <δὲ> προσκυνῶν τὸν θεὸν Ἁβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, οἳ […] ἐσεβάσθησαν δὲ θεόν, ὃς ἐμεῖ καὶ τοῖς αὐτόν, ὥσπερ Ἁβραὰμ ἔσεβε, σεβομένοις εὐμενὴς ἦν, μέγας τε ὢν πάνυ καὶ δυνατός

Ἡ συμμαχία Ἰουλιανοῦ καὶ Ἰουδαίων δείχνει ὅτι ἡ ἄποψη τῶν Νεοπαγανιστῶν (ποὺ ἐκτιμοῦν, φυσικά, τὸν Ἰουλιανὸ) πὼς «Ὅλοι οἱ μονοθεϊστὲς εἶναι τὸ ἴδιο» εἶναι προϊὸν τεράστιας ἄγνοιας τῶν κειμένων. Ὁ πολυθεϊστὴς Ἰουλιανὸς συμμαχοῦσε μὲ τοὺς «μονοθεϊστές» (Ἰουδαίους) κατὰ τῶν «μονοθεϊστῶν» (Χριστιανῶν) κάνοντας ἔτσι τὴ διάκριση μεταξὺ «τῶν μονοθεϊστῶν, ποὺ εἶναι ὅλοι ἴδιοι», γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἐν Ἑλλάδι λάτρεις τῶν θεῶν, σήμερα, δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦν τίποτα. Ἀκόμη περισσότερο, ὁ Ἰουλιανὸς ἀποδεχόταν, λάτρευε, μὲ ἄλλο ὄνομα, καὶ δεχόταν τὴν εὔνοια τοῦ σκληροῦ πυρήνα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ θεοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Νά τί ἀξίζουν, λοιπόν, τὰ περὶ «Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ» καὶ τὰ «Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ἰουδαῖοι, ὅλοι εἶναι ἴδιοι, ὡς μονοθεϊστές», τὰ ὁποῖα διαλαλοῦν οἱ ἀμαθεῖς –ἢ ἀπατεῶνες;– «Ἕλληνες Ἐθνικοί»: Τίποτα…

Οἱ «Ἕλληνες Ἐθνικοί», βέβαια, κάνουν καλὰ τὴν δουλειά τους: Τὴ στιγμὴ ποὺ συρρέουν ἰσλαμικοὶ πληθυσμοὶ στὴν Ἑλλάδα ἀλλάζοντας τὴν πληθυσμιακὴ σύνθεσή της, οἱ «Ἕλληνες Ἐθνικοὶ» κατ’ οὐσίαν διακηρύσσουν ὅτι «δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, ἀφοῦ οἱ [γηγενεῖς] Χριστιανοὶ καὶ οἱ [ἐρχόμενοι] Μουσουλμάνοι εἶναι ἴδιοι, εἶναι κι οἱ δυὸ μονοθεϊστές». Στὸ ἴδιο ἔργο μὲ Ἀριστερούς, Μητσοτακικοὺς ΜενουμΕυρώπηδες καὶ Νεορθόδοξους. Ἀδέρφια..

Advertisements
This entry was posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Εβραίοι, Ιστορίες, Ρωμανία, Σαν παραμύθια and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s