Led Zeppelin – Ten years gone

Μόνο τέν; Τέν-Τέν καὶ παρατέν.

Ξένια Σ. βαρέθηκα νὰ σὲ βλέπω στὴν Ὑπεραγορά, στὸν ἀνελκυστήρα ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ὑπόγειο χῶρο στάθμευσης· στὰ ταμεῖα, νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Φυσικό μας, ποὺ δὲν μὲ κατάλαβε -εὐτυχῶς. Δὲν μοῦ θυμίζεις τίποτα, πέρα ἀπ’ ἐκεῖνο τὸ ἄνοστο ὕφος, ἐκλεκτῶν, τῆς παρέας σου, ποὺ διάβαζαν ΚΛΙΚ στὰ διαλείμματα καὶ ρουφοῦσαν σοφία. Δὲν σὲ ἀραθύμησα ποτέ. Μά, ἐσύ, στερεῖσαι καλλιτεχνικά, κι ἐμφανίστηκες ἀπρόσκλητη στὴν περιοχή μου, ὡς ἀπρόσωπο λογοτεχνικὸ θέμα τῆς σχολικῆς μνήμης μου. Γέρασες.

«Μάθημα δὲν γίνεται!!». («Ἐγέρθιτου!» γιὰ τὴ Συνέλευση), χτύπησε τὸ χέρι του στὴν ἕδρα ὁ ΕΑΑΚίτης, ποὺ τὸν φωνάζαμε καὶ Λύκο, λόγῳ φάτσας, στὰ καλὰ ἐκεῖνα σημιτικὰ χρόνια. Ἀπὸ ποιὸ μετερέζι δίνεις νέες ἀτελείωτες μάχες τώρα, δὲ θὰ μάθω. Ἀλλὰ οὔτε κι ἐσὺ θὰ μάθεις ὅτι σὲ λέγαν Λύκο.

Πλάκα εἶχες, Ἄγγελε Π., ποὺ καθόμασταν μαζὶ στὸ ἴδιο τὸ θρανίο, καὶ ὅταν ἔκανα ἀταξίες ἔβγαζαν ἐσένα ἔξω γιατὶ δὲν μποροῦσαν νὰ χωνέψουν ὅτι ἕνας καλὸς μαθητὴς κάνει ἀταξίες. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἔβριζες – δὲν κατέδιδες. Ὅμως, σὲ εἶδα μ’ αὐτὸ τὸ καπέλο ἀμερικανικῆς ἀποφοίτησης, καὶ στ’ ἀγαπημένα σου τὸν Θάνο Τζήμερο. Καὶ σκέφτηκα: Ἥμαρτον. Τί γενιά.

Advertisements
This entry was posted in ανθρώπινα, μουσική and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s