Ἰουδαῖοι, Νέγροι, Σλάβοι καὶ ἄλλες νανοφυλές: Μάρξ, Ἔνγκελς, Προυντόν, Μπακούνιν

Ἐπειδὴ τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ Ἀναρχικοὶ καὶ οἱ Ἀριστεροὶ στὴν Ἑλλάδα ἔχουν ἐπιδοθεῖ σὲ μία ἀκατάσχετη ἀερολογία περὶ «ρατσισμοῦ» καὶ ἀντισημιτισμοῦ, εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ δειχτεῖ μέσα ἀπὸ μαρξικὰ καὶ ἀναρχικὰ κείμενα ὅτι Ἀριστεροί, Ναζιστὲς καὶ Ἀκροδεξιοὶ ἔχουν κοινὸ χαρακτηριστικὸ τὸ μίσος γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς τριτοκοσμικούς.

Ἑβραῖοι

Τί γράφει ὁ Μὰρξ στὸ Γιὰ τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα:

«Ἂς ἐξετάσουμε τὸν πραγματικά, κοσμικὸ Ἑβραῖο…τὸν καθημερινὸ Ἑβραῖο. Ποιὰ εἶναι ἡ κοσμικὴ θρησκεία τοῦ Ἑβραίου; Ἡ συναλλαγή. Ποιὸς εἶναι ὁ κοσμικὸς Θεός του; Τὸ χρῆμα. Μιὰ ὀργάνωση τῆς κοινωνίας ποὺ θὰ καταργοῦσε τὴ δυνατότητα νὰ γίνονται συναλλαγές, θὰ ἔκανε ἀδύνατη τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἑβραίου. Ἡ θρησκευτική του συνείδηση θὰ σκόρπιζε σὰν ὁμίχλη. […] Ἀναγνωρίζουμε στὸν ἰουδαϊσμὸ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς οἰκουμενικοῦ καὶ σύγχρονου ἀντικοινωνικοῦ στοιχεῖου». Καί: «Ποιὰ ἦταν ἡ κύρια βάση τῆς ἱουδαϊκῆς θρησκείας; Οἱ πρακτικὲς ἀνάγκες, ὁ ἐγωισμός […] Τὸ χρῆμα εἶναι ὁ ζηλότυπος θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ μπροστά του δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σταθεῖ ἄλλος θεός». Καί: «Ὅταν ἡ κοινωνία καταφέρει νὰ καταργήσει τὴν ἐμπειρικὴ οὐσία τοῦ ἑβραϊσμοῦ–τὴν ἀγορὰ καὶ τοὺς ὅρους ποὺ τὴ γεννᾶνε– τότε δὲν θὰ εἶναι πλέον δυνατὴ ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἑβραίου, γιατὶ ἡ συνείδησή του δὲν θὰ ἔχει πλέον ἀντικείμενο».

Τὸ σοβαρὸ ζήτημα, παγκόσμιας σπουδαιότητας, λοιπόν, ποὺ ἐξέταζε ὁ Μάρξ, ἦταν πῶς θὰ ἐξαφανιστεῖ ὁ Ἑβραῖος ὡς χαρακτήρας. Ὁ ἀντίπαλός του, ὁ Μπάουερ, θέτει ζήτημα ἐθελούσιας, ἀπὸ τὴ μεριὰ τῶν Ἑβραίων, ἐξαφάνισής τους ὄχι ὡς βιολογικῶν ἀτόμων ἀλλὰ ὡς Ἑβραίων, προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν πραγματικὰ ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς Χριστιανούς. Κι ὁ Μὰρξ ἀπορρίπτει μόνο φαινομενικὰ τὴν πρόταση αὐτή. Ρητῶς, τὴν ἀπορρίπτει· πράγματι: «Δὲν θὰ ποῦμε στοὺς Ἑβραίους πὼς δὲν μποροῦν νὰ χειραφετηθοῦν πολιτικὰ ἂν δὲν ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸν ἰουδαϊσμό». Οὐσιαστικά, ὅμως, τὴν ἀποδέχεται ἀκριβῶς ἐπειδὴ ψάχνει νὰ βρεῖ τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες θὰ ἐξαφανιζόταν ἡ «Ἑβραιοσύνη», τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες ὁ Ἑβραῖος ὑπάρχει κι εὐδοκιμεῖ ὡς Ἑβραῖος. Δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ καθόλου τὴν περίπτωση ὅπου καὶ ἴσα δικαιώματα ἔχει ὁ Ἑβραῖος, ὡς βιολογικὸ ἄτομο-μέλος τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ δὲν τοῦ ἀφαιρεῖται ἡ ἰουδαϊκότητά του. Ὁ λόγος ποὺ δὲν μπορεῖ εἶναι ὁ οἰκονομικὸς ἀναγωγισμός του (βάση-ἐποικοδόμημα) καθὼς καὶ τὸ ὅτι κολλάει τὴν ἐτικέττα «Ἰουδαϊσμός=τοκογλυφία, καπιταλισμός», τὴν ἴδια ἐτικέττα ποὺ εἶχε κι ὁ Χίτλερ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Μὰρξ θέλει νὰ προστατέψει τοὺς Ἑβραίους ἀπὸ τὴν πρόταση τοῦ Μπάουερ νὰ ἐκχριστιανιστοῦν προκειμένου νὰ ἐξισωθοῦν εἶναι ἐσφαλμένη. Δὲν προστατεύεις κάτι τὸ ὁποῖο θέλεις νὰ ἐξαφανιστεῖ ὡς περιεχόμενο. Ἁπλά, ὁ Μπάουερ ὡς τρόπο ἐξαφάνισης εἶχε τὸν ἐκχριστιανισμό, ἐνῶ ὁ Μάρξ, ἀναγωγιστικὰ ταυτίζοντας τὸ ἐμπόριο μὲ τὸν Ἰουδαῖο, ὡς τρόπο ἐξαφάνισης εἶχε τὸν κομμουνισμό. Ἀναζήτησε, δηλαδή, ἄλλον τρόπο «ἐξαφάνισης» (ὄχι βιολογικῆς, φυσικά, ἀλλὰ πολιτισμικῆς) τοῦ Ἑβραίου.

Κατὰ τὸν Μάρξ, ὅπως καὶ στὶς νεοπαγανιστικὲς καὶ φασιστικὲς θεωρίες συνωμοσίας, ὁ Ἰουδαϊσμὸς κυριάρχησε παγκοσμίως μέσῳ τοῦ Χριστιανισμοῦ:

«Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ ὕψιστη σκέψη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἡ χυδαία πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ χυδαία ἐφαρμογὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπικρατήσει οἰκουμενικὰ πρὶν ὁ Χριστιανισμὸς σὰν τελειοποιημένη θρησκεία ὁλοκληρώσει θεωρητικὰ τὴν ἀποξένωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴ φύση του. Μόνο τότε, μπόρεσε ὁ Ἰουδαϊσμὸς νὰ κυριαρχήσει παγκόσμια καὶ νὰ κάνει τὸν ἀλλοτριωμένο ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀλλοτριωμένη φύση ἀπαλλοτριώσιμα, ἐμπορεύσιμα πράγματα»

(Marx Engels Werke, Diez, Βερολίνο 1977, τ. 1, σσ. 361 κ.ε.: “Wir sagen also nicht mit Bauer den Juden: Ihr könnt nicht politisch emanzipiert werden, ohne euch radikal vom Judentum zu emanzipieren […] Betrachten wir den wirklichen weltlichen Juden, nicht den Sabbatsjaden, sondern den Alltagsjaden. […] Welches ist der weltliche Kultus des Juden? Der Schacher. Welches ist sein weltlicher Gott? Das Geld. […] Eine Organisation der Gesellschaft, welche die Voraussetzungen des Schachers, also die Möglichkeit des Schachers aufhöbe, hätte den Juden unmöglich gemacht. Sein religiöses Bewußtsein würde wie ein fader Dunst in der wirklichen Lebensluft der Gesellschaft sich auflösen. […] Wir erkennen also im Judentum ein allgemeines gegenwärtiges antisoziales Element […] Welches war an und für sich die Grundlage der jüdischen Religion? Das praktische Bedürfnis, der Egoismus. […] Das Geld ist der eifrige Gott Israels, vor welchem kein andrer Gott bestehen darf. […] Sobald es der Gesellschaft gelingt, das empirische Wesen des Judentums, den Schacher und seine Voraussetzungen aufzuheben, ist der Jude unmöglich geworden, weil sein Bewußtsein keinen Gegenstand mehr hat […] Das Christentum ist der sublime Gedanke des Judentums, das Judentum ist die gemeine Nutzanwendung des Christentums, aber diese Nutzanwendung konnte erst zu einer allgemeinen werden, nachdem das Christentum als die fertige Religion die Selbstentfremdung des Menschen von sich und der Natur theoretisch vollendet hatte. Nun erst konnte das Judentum zur allgemeinen Herrschaft gelangen und den entäußerten Menschen, die entäußerte Natur zu veräußerlichen, verkäuflichen”).

Ὅπου M.E.W. = Marx Engels Werke, Berlin 1977.

Ἀλλοῦ ὁ Μὰρξ γράφει γιὰ τὸν ἀντεπαναστατικὸ χαρακτήρα τῶν Ἑβραίων:

«Καὶ τώρα, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τότε ποὺ ἀπέκτησαν ἐλευθερίες ὡς θρησκευτικὴ ὁμάδα, τέθηκαν, τουλάχιστον οἱ ἐπιφανέστεροι ἐκπρόσωποί τους, ἐπικεφαλὴς τῆς ἀντεπανάστασης – τί τοὺς περιμένει;»

(“Neue Rheinische Zeitung”, αρ. 145, 17-11-1848, «Bekenntnisse einer schönen Seele», M.E.W., τ. 6, σ. 25: “Und nun gar die Juden, die seit der Emanzipation ihrer Sekte wenigstens in ihren vornehmen Vertretern überall an die Spitze der Kontrerevolution getreten sind, was harrt ihrer?”).

Ἀλλοῦ («The Russian Loan», New-York Daily Tribune, 4-1-1856, στὸ Eleanor Marx Aveling και Edward Aveling (επ.), The Eastern Question. A Reprint of Letters written 1853-1856 dealing with the events of the Crimean War. By Karl Marx, Swan Sonnenschein & Co., Λονδίνο 1897, σσ. 600, 602, 604, 606. Στὸ διαδίκτυο βρίσκεται ἐδῶ) γράφει:

«Βλέπουμε κάθε τύραννο νὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἕναν Ἑβραῖο, ὅπως κάθε Πάπας ἀπὸ ἕναν Ἰησουίτη […] Ὁ ἑβραϊκὸς ὀργανισμὸς τῶν δανειοδοτῶν εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὸ λαὸ τόσο ὅσο καὶ ἡ ἀριστοκρατικὴ ὀργάνωση τῶν γαιοκτημότων […] Ἀλλὰ μόνο ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι εἶναι τόσο δυνατοί, εἶναι ἐπίκαιρο καὶ σκόπιμο νὰ ἐκθέσουμε καὶ νὰ στιγματίσουμε τὴν ὀργάνωσή τους»

(“Thus we find every tyrant backed by a Jew, as is every Pope by a Jesuit. In truth, the cravings of oppressors would be hopeless, and the practicability of war out of the question, if there were not an army of Jesuits to smother thought and a handful of Jews to ransack pockets […] the real work is done by the Jews, and can only be done by them, as they monopolize the machinery of the loanmongering mysteries […] Take Amsterdam, for instance, a city harbouring many of the worst descendants of the Jews whom Ferdinand and Isabella drove out of Spain, and who, after lingering a while in Portugal, were driven thence also, and eventually found a safe place of retreat in Holland. In Amsterdam alone they number not less than 35,000, many of whom are engaged in this gambling and jobbing of securities. […] Here and there and everywhere that a little capital courts investment, there is ever one of these little Jews ready to make a little suggestion or place a httle bit of a loan. […] Thus do these loans, which are a curse to the people, a ruin to the holders, and a danger to the Governments, become a blessing to the houses of the children of Judah. This Jew organization of loanmongers is as dangerous to the people as the aristocratic organization of landowners. […] it is only because the Jews are so strong that it is timely and expedient to expose and stigmatize their organization”).

Ἡ ἀντιπάθεια αὐτὴ δὲν ἦταν πολιτική, ἦταν καὶ προσωπική, δηλαδὴ ἦταν ἡ δεύτερη αὐτὸ ποὺ καθόριζε τὴν πρώτη. Σὲ γράμμα του στὴν ξαδέρφη του Antoinette Philips (24-3-1861), γράφει:

«Αὐτὴ ἡ νεαρὴ κυρία, ποὺ ἀμέσως μὲ σκλάβωσε μὲ τὴν καλοσύνη της, εἶναι τὸ πιὸ ἄσχημο πλάσμα ποὺ ἔχω δεῖ ποτὲ στὴ ζωή μου, μὲ ἀποκρουστικὴ ἑβραϊκὴ φυσιογνωμία»

(M.E.W., τ. 30, σ. 591:Dieses Fräulein, das mich mit ihrem Wohlwollen direkt überschwemmte, ist das häßlichste Geschöpf, das ich je in meinem Leben gesehen habe, mit einer garstigen jüdischen Physiognomie“).

Σὲ γράμμα του στὸν Ἔνγκελς (25-8-1879), διαβάζουμε:

«Τὴν Παρασκευὴ ἦταν ὡραῖα, τὸ Σάββατο ἔβρεχε καρεκλοπόδαρα ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ ἀπόγευμα, χτὲς ξανὰ ἦταν ὡραῖα, σήμερα κυμαινόμενες προοπτικές. Ἔχει πολλοὺς Ἑβραίους καὶ ψύλλους ἐδῶ»

(M.E.W., τ. 34, σ. 96: “Freitag war schön, Sonnabend it rained dogs and cats vom Morgen bis Abend, gestern wieder schön, heut schwankende Prospekte. Viel Juden und Flöhe hierselbst“).

Σὲ γράμμα του ξανὰ στὸν ἴδιο (30-7-1862, M.E.W., τ. 30, σ. 259) σχετικὰ μὲ τὸν Γερμανοεβραῖο σοσιαλιστὴ Φερδινάνδο Λασσάλ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο παλιότερα ζητοῦσε δάνεια, διαβάζουμε:

«Ὁ ἑβραῖος Νέγρος Λασσάλ! […] Μοῦ φαίνεται τώρα ἐντελῶς σαφές, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει ἡ κατασκευὴ τῆς κεφαλῆς του καὶ τὰ μαλλιά του, ὅτι αὐτὸς κατάγεται ἀπὸ τοὺς Μαύρους οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στὴν φυγὴ τοῦ Μωυςῆ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο (ἐκτὸς κι ἂν ἡ μητέρα ἢ ἡ γιαγιά του ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ πατέρα του διασταυρώθηκε μὲ Νέγρο. Τώρα, αὐτὴ ἡ διασύνδεση Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Γερμανισμοῦ μὲ τὴν νέγρικη οὐσία πρέπει νὰ δημιουργεῖ ἕνα ἰδιαίτερο προϊόν. Ἡ φορτικότητα τοῦ τύπου αὐτοῦ εἶναι ἐπίσης σὰν αὐτὴ τῶν Νέγρων»

(“Der jüdische Nigger Lassalle […] Es ist mir jetzt völlig klar, daß er, wie auch seine Kopfbildung und sein Haarwuchs beweist, – von den Negern abstammt, die sich dem Zug des Moses aus Ägypten anschlössen (wenn nicht seine Mutter oder Großmutter von väterlicher Seite sich mit einem nigger kreuzten). Nun, diese Verbindung von Judentum und Germanentum mit der negerhaften Grundsubstanz müssen ein sonderbares Produkt hervorbringen. Die Zudringlichkeit des Burschen ist auch niggerhaft”).

Ὁ Μὰρξ συνεχίζει ἐνοχλημένος, στὸν Ἔνγκελς (30-7-1862) γιὰ τὸν Λασσάλ:

«Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγάλες ἀνακαλύψεις τοῦ Νέγρου μας –ποὺ ὅμως μὲ ἀποκάλεσε στενὸ φίλο του– εἶναι ὅτι οἱ Πελασγοὶ κατάγονται ἀπὸ τοὺς Σημίτες»

(M.E.W., τ. 30, σ. 259: “Eine der großen Entdeckungen unsres nigger die er aber mir, dem vertrautesten Freunde“, noch mitteilt ist, daß die Pelasger von den Semiten abstammen”).

Σὲ ἄλλο γράμμα στὸν Ἔνγκελς (10-5-1861):

«Ὁ Λέψιους ἀπέδειξε στὸ σπουδαῖο του ἔργο γιὰ τὴν Αἴγυπτο ὅτι ἡ ἔξοδος τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἱστορία ποὺ ἀναφέρει ὁ Μανέθων, ἡ ἐξορία τῶν λεπρῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ὑπὸ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς αἰγυπτίου ἱερέα, τοῦ Μωυσῆ. Ὁ Λάζαρος ὁ λεπρός, αὐτὸς εἶναι τὸ πρότυπο τῶν Ἑβραίων»

(M.E.W., τ. 30, σ. 165: “Lepsius hat in seinem großen Werk über Ägypten nachgewiesen, daß der Auszug der Juden aus Ägypten nichts andres ist als die Geschichte, die Manetho erzählt, von der Vertreibung „des Volks der Aussätzigen» aus Ägypten, an deren Spitze sich ein ägyptischer Priester namens Moses stellte. Lazarus, der Aussätzige, ist also der Urtyp des Juden”).

Στὸ Κεφάλαιο, γράφεται:

«Ὁ κεφαλαιοκράτης ξέρει ὅτι ὅλα τὰ ἐμπορεύματα ὅσο ψωραλέα ὅψη κι ἂν ἔχουν ἢ ὅσο ἄσχημα κι ἂν βρωμᾶνε, εἶναι «ἐν πίστει καὶ ἀληθείᾳ» χρῆμα, κρυπτοπεριτεμνημένοι Ἑβραῖοι καὶ ἐπιπρόσθετα θαυματουργικὰ μέσα γιὰ νὰ φτιάχνουν ἀπὸ χρῆμα περισσότερο χρῆμα»

(M.E.W., τ. 23, σ. 169: “Der Kapitalist weiß, daß alle Waren, wie lumpig sie immer aussehn oder wie schlecht sie immer riechen, im Glauben und in der Wahrheit Geld, innerlich beschnittne Juden sind und zudem wundertätige Mittel, um aus Geld mehr Geld zu machen“). Δηλαδή, φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ταυτίζει τὸν «Ἑβραῖο» μὲ ἄψυχα πράγματα, τὰ ἐμπορεύματα καὶ τὸ χρῆμα. Ὢ τῆς ἀλλοτρίωσης καὶ τῆς «ἀποπροσωποποίησης».

Ὁ Ἔνγκελς πρὸς τὸν Μάρξ (7-3-1856):

«[ὁ Λασσάλ] ὡς γνήσιος Ἑβραῖος ἀπὸ τὰ γερμανικὰ σύνορα μὲ τοὺς Σλάβους, ἦταν πάντα ἕτοιμος νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸν καθένα γιὰ τοὺς προσωπικούς του σκοποὺς χρησιμοποιώντας προφάσεις ὑπὲρ τοῦ κόμματος»

(M.E.W., τ. 29, σ. 31: “als echter Jud von der slavischen Grenze war er immer auf dem Sprunge, unter Partei vorwänden jeden für seine Privatzwecke zu exploitieren”).

Τὸ ὡραῖο εἶναι ὅτι ὁ Ἔνγκελς σὲ ἄρθρο του γιὰ τὸν ἀντισημιτισμό (“Über den Antisemitismus”, ArbeiterZeitung, ἀρ. 19, 9-5-1890), ἔγραφε:

«Χρωστᾶμε πολλὰ στοὺς Ἑβραίους. Ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὸν Χάινε καὶ τὸν Μπέρνε, ὁ Μὰρξ ἦταν ἕνας ἀκραιφνὴς Ἑβραῖος· ὁ Λασσὰλ ἦταν Ἑβραῖος. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς καλύτερους ἀνθρώπους μας εἶναι Ἑβραῖοι»

(M.E.W., τ. 22, σ. 50: “verdanken wir den Juden viel zuviel. Von Heine und Börne zu schweigen, war Marx von stockjüdischem Blut; Lassalle war Jude. Viele unserer besten Leute sind Juden”). Δὲν κατανοεῖ κανεὶς τί χρωστοῦσαν οἱ Μὰρξ καὶ Ἔνγκελς στὸν Λασσὰλ καὶ τοὺς Ἑβραίους πέρα ἀπὸ τὸ νὰ μὴν τοὺς εἰρωνεύονται πισώπλατα.

Δυὸ χρόνια ἀργότερα ὅμως, γράφει ὁ Ἔνγκελς πρὸς τὸν Paul Lafargue (22-7-1892):

«Ἀρχίζω νὰ κατανοῶ τὸν γαλλικὸ ἀντισημιτισμὸ ὅταν βλέπω πόσοι Πολωνο-Ἑβραῖοι μὲ γερμανικὰ ὀνόματα εἰσβάλλουν παντοῦ μέχρι τὸ σημεῖο νὰ συνεγείρουν τὴν κοινὴ γνώμη τοῦ Παρισιοῦ»

(M.E.W., τ. 38, σ. 403: “Ich fange an, den französischen Antisemitismus zu verstehen, wenn ich sehe, wie diese Juden polnischen Ursprungs und mit deutschen Namen sich überall einschleichen, sich alles herausnehmen und sich überall vordrängen, bis sie die öffentliche Meinung der Stadt des Lichts bestimmen”).

Στὴν Κατάσταση τῆς ἐργατικῆς τάξης στὴν Ἀγγλία, ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Ὅλες οἱ συνθῆκες ζωῆς ἀξιολογοῦνται μὲ τὸ κριτήριο τοῦ κέρδους, καὶ κάθε τὶ ποὺ δὲν ἀποφέρει χρῆμα εἶναι κάτι τὸ ἠλίθιο, τὸ ἀπραγματοποίητο, τὸ οὐτοπικό. Γι’ αὐτό, ἡ πολιτικὴ οἰκονομία, ἐπιστήμη ποὺ μελετᾶ τὰ μέσα γιὰ νὰ κερδίζει κανένας χρῆμα, εἶναι ἡ ἐπιστήμη ποὺ προτιμοῦν οἱ ἑβραῖοι τοκογλύφοι»

(M.E.W., τ. 2, σ. 487: “Alle Lebensverhältnisse werden nach dem Gelderwerb gemessen, und was kein Geld abwirft, das ist dummes Zeug, unpraktisch, idealistisch. Darum ist auch die Nationalökonomie, die Wissenschaft des Gelderwerbs, die Lieblingswissenschaft dieser Schacherjuden“).

Νὰ μὴν ξεχάσουμε καὶ τοὺς προγόνους τῶν Antifa, φυσικά. Ἡμερολόγιο Προυντόν (26-12-1847):

«Ἑβραῖοι. Γράψε ἕνα ἄρθρο ἐνάντια σὲ αὐτὴ τὴ φυλὴ ποὺ δηλητηριάζει τὰ πάντα χώνοντας τὴ μύτη της στὰ πάντα χωρὶς νὰ ἀναμειγνύεται μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἀπαίτησε τὴν ἐκδίωξή της ἀπὸ τὴ Γαλλία μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν Ἑβραίων ποὺ παντρεύτηκαν Γαλλίδες. Κατάργησε τὶς συναγωγές, καὶ τέλος προώθησε τὴν κατάργηση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ Ἑβραῖος εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀνθρωπότητας. Πρέπει νὰ σταλοῦν πίσω στὴν Ἀσία ἢ νὰ ἐξολοθρευτοῦν. Μὲ σίδηρο, ἢ μὲ φωτιά, ἢ μὲ ἐξορία, ὁ Ἑβραῖος πρέπει νὰ ἐξαφανιστεῖ».

Ὁ Μπακούνιν ἔγραφε:

«Ὁλόκληρος ὁ ἑβραϊκὸς κόσμος, ποὺ ἀποτελεῖ μιὰ ἐπωφελούμενη σέκτα, ἕνας λαὸς ποὺ ρουφάει αἷμα, ἕνα μοναδικὸ παράσιτο, στενὰ ἑνωμένο ὄχι μόνο πέρα ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ σύνορα ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ κάθε πολιτικὲς ἰδεολογίες»

(Γράμμα στὴν Διεθνή, 1871, Gesammelte Werke. Band 3. Berlin 1924, 204-216).

Σε γράμμα του στὸ περιοδικὸ Le Reveil τὸ 1969 (Oeuvres Completes 5, 244) ὁ Μπακούνιν γράφει ὅτι δίπλα στοὺς δυὸ ἑβραίους γίγαντες (Μὰρξ καὶ Λασσάλ) ὑπάρχει ἕνα πλῆθος «Ἑβραίων πυγμαίων» (Mais à côté de ces deux Juifs géants, il y avait et il y a une foule de Juifs pygmées)

Βέβαια, εἶναι πολὺ κωμικὸ τὸ ὅτι ὁ Μπακούνιν ἔβριζε τὸν Μὰρξ ὡς Ἑβραῖο τὴ στιγμὴ ποὺ κι ὁ Μὰρξ ἔβριζε τοὺς Ἑβραίους! Ἀριστερά, θὰ πεῖτε…

«Νέγροι»

Δὲν ἦταν μόνο οἱ Ἑβραῖοι στόχος τῶν Mὰρξ – Ἔνγκελς. Ὅταν ὁ Lagargue (ποὺ ἦταν καὶ ἀφρικανικῆς καταγωγῆς) ἔθεσε ὑποψηφιότητα στὸ Παρίσι ὡς δημοτικὸς σύμβουλος στὸ προάστιο Jardin des Plantes, ὁ Ἔνγκελς σὲ γράμμα του στὴ Laura Marx (26-4-1887) ἔγραψε:

«Ὁ Paul, ὁ ὑποψήφιος τοῦ Jardin des Plantes καὶ τῶν ζώων […] Ὄντας, ὡς Νέγρος, ἐγγύτερα στὸ ζωικὸ βασίλειο ἀπὸ ὅ,τι οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ ἐμᾶς, εἶναι ἀναμφίβολα ὁ πιὸ κατάλληλος ἀντιπρόσωπος αὐτοῦ τοῦ προαστίου»

(M.E.W., τ. 36, σ. 645: «Paul, le candidat du Jardin des Plantes – et des animaux. Da er in seiner Eigenschaft als Nigger dem übrigen Tierreich um einen Grad nähersteht als wir anderen, so ist er unzweifelhaft der passendste Vertreter für diesen Bezirk«).

Σὲ γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Πάβελ Βασίλιεβιτς Ἀννένκοβ (28-12-1846), πρὶν ἀπὸ τὴν κατάργηση τῆς δουλείας στὶς ΗΠΑ, διαβάζουμε ὅτι ἡ σύγχρονη δουλεία ἔχει θετικὲς πτυχές:

«Γιὰ τὴ δουλεία δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ κάνω λόγο γιὰ τὶς κακὲς πλευρές της. Τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτεῖ ἐξήγηση εἶναι ἡ καλὴ πλευρά της. Δὲν ἐννοῶ τὴν ἔμμεση δουλεία, τὴ δουλεία τοῦ προλεταριάτου. Ἐννῶ τὴ δουλεία τῶν μαύρων στὸ Σουρινάμ, στὴ Βραζιλία, στὶς νότιες Πολιτεῖες τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. Ἡ ἄμεση δουλεία εἶναι ὅ,τι γιὰ τὴ σημερινὴ ἐκβιομηχάνιση οἱ μηχανές, ἡ πίστωση κ.λπ. Χωρὶς τὴ δουλεία, δὲν θὰ ὑπῆρχε βαμβάκι, χωρὶς βαμβάκι δὲν θὰ ὑπῆρχε μοντέρνα βιομηχανία. Εἶναι ἡ δουλεία αὐτὴ ποὺ ἔδωσε ἀξία στὶς ἀποικίες, εἶναι οἱ ἀποικίες αὐτὲς ποὺ δημιούργησαν τὸ παγκόσμιο ἐμπόριο, καὶ τὸ παγκόσμιο ἐμπόριο εἶναι ἡ ἀπαραίτητη συνθήκη γιὰ τὴν μεγάλης κλίμακας μηχανοποιημένη βιομηχανία […] Ἡ δουλεία εἶναι μιὰ οἰκονομικὴ κατηγορία ὕψιστης σημασίας. Χωρὶς τὴ δουλεία ἡ Βόρεια Ἀμερική [ΗΠΑ], τὸ πιὸ προοδευμένο ἔθνος, θὰ μεταμορφωνόταν σὲ πατριαρχικὴ χώρα. Σβῆστε τὴ Β. Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸ χάρτη καὶ θὰ δημιουργήσετε ἀναρχία, τὴν πλήρη παρακμη τοῦ ἐμπορίου καὶ τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ. Ὅμως, ἡ κατάργηση τῆς δουλείας θὰ ἔσβηνε τὴν Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸ χάρτη. Ὄντας μιὰ οἰκονομικὴ κατηγορία, ἡ δουλεία ὑπῆρχε σὲ ὅλα τὰ ἔθνη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου. Ὅλα τὰ σύγχρονα ἔθνη κατόρθωσαν νὰ τὴν ἀποκρύψουν στὴ χώρα τους καὶ νὰ τὴν ἐξαγάγουν εὐθέως στὸν Νέο Κόσμο»

(M.E.W., τ. 27, σ. 458: “Ich brauche weder von den guten noch von den schlechten Seiten der Freiheit zu sprechen. Was die Sklaverei betrifft, so brauche ich nicht von ihren schlechten Seiten zu sprechen. Das einzige, das erklärt werden muß, ist die gute Seite der Sklaverei. Es handelt sich nicht um die indirekte Sklaverei, die Sklaverei des Proletariers; es handelt sich um die direkte Sklaverei, die Sklaverei der Schwarzen in Surinam, in Brasilien, in den Südstaaten Nordamerikas. Die direkte Sklaverei ist der Angelpunkt unserer heutigen Industrie ebenso wie die Maschinen, der Kredit etc. Ohne Sklaverei keine Baumwolle; ohne Baumwolle keine moderne Industrie. Erst die Sklaverei hat den Kolonien ihren Wert gegeben, erst die Kolonien haben den Welthandel  geschaffen, der Welthandel ist die notwendige Bedingung der maschinellen Großindustrie. So lieferten denn auch die Kolonien der Alten Welt vor dem  Negerhandel nur sehr wenige Produkte und änderten das Antlitz der Welt nicht merklich. Mithin ist die  Sklaverei eine ökonomische Kategorie von höchster Bedeutung. Ohne die Sklaverei würde Nordamerika, das vorgeschrittenste  Land, sich in ein patriarchalisches Land verwandeln. Man streiche Nordamerika von der Weltkarte, und man hat die Anarchie, den völligen Verfall des Handels und der modernen Zivilisation. Doch die Sklaverei verschwinden lassen, hieße Amerika von der Weltkarte streichen. So findet sich denn auch die Sklaverei, da sie eine ökonomische Kategorie ist, seit Anbeginn der Welt bei allen Völkern. Die modernen Völker haben die Sklaverei in ihren Ländern lediglich zu maskieren und sie offen in der Neuen Welt einzuführen gewußt”).

Διαχρονικά, ἡ δουλεία κάνει καλό: Στὸ Ἀντι-Ντύρινγκ ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Χωρὶς τὴ δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἑλληνικὴ τέχνη καὶ ἐπιστήμη […] χωρὶς τὴν ἀρχαία δουλεία δὲν θὰ ὑπῆρχε ὁ σύγχρονος σοσιαλισμός […] Μὲ τὶς ἱστορικὲς προϋοθέσεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἰδιαίτερα τοῦ ἑλληνικοῦ, ἡ πρόοδος μιᾶς κοινωνίας, ποὺ στηριζόταν στὶς ταξικὲς ἀντιθέσεις, μποροῦσε νὰ συντελεσθεῖ μόνο μὲ τὴ μορφὴ τῆς δουλείας»

(M.E.W., τ. 20, σ. 168: “Ohne Sklaverei, keine griechische Kunst und Wissenschaft […] Ohne antike Sklaverei kein moderner Sozialismus [] Bei den geschichtlichen Voraussetzungen der alten, speziell der griechischen Welt konnte der Fortschritt zu einer auf Klassengegensätzen gegründeten Gesellschaft sich nur vollziehn in der Form der Sklaverei ”).

Σὲ γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Ἔγκελς (7-8-1866) διαβάζουμε:

«[ὁ Pierre Trémaux, “Origine et Transformations de l’Homme et des autres Etres”] Ἀποδεικνύει (ἔζησε ἀρκετὰ στὴν Ἀφρική) ὅτι ὁ συνήθης τύπος τοῦ Μαύρου εἶναι ἁπλῶς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς πολὺ ἀνώτερου [τύπου]»

(M.E.W., τ. 31, σ. 248: “er (er war lang in Afrika) nachweist, daß der gemeine Negertyp nur Degenereszenz eines viel höhern ist”).

Σλάβοι

Στὸ ἴδιο γράμμα (M.E.W., τ. 31, σ. 248) διαβάζουμε ὅτι λόγῳ τῆς διαμόρφωσης τοῦ ἐδάφους στὴ Ρωσία, οἱ ἐκεῖ Σλάβοι «ταρταροποιήθηκαν» καὶ «μογγολοποιήθηκαν» (“auf der in Rußland vorherrschenden Bodenformation sich der Slaw tartarisiert und mongolisiert”).

Σὲ ἄλλο γράμμα τοῦ Μὰρξ στὸν Ἔνγκελς (24-6-1865) παρατίθεται διόλου ἀποδοκιμαστικὰ ἡ ἄποψη ἑνὸς συγγραφέα ὅτι

«Ἡ Ρωσία εἶναι ἕνα ὄνομα τὸ ὁποῖο σφετερίστηκαν οἱ Μοσχοβίτες. Δὲν εἶναι Σλάβοι· δὲν ἀνήκουν καθόλου στὴν Ἰνδο-Γερμανικὴ φυλή, εἶναι εἰσβολεῖς, ποὺ πρέπει νὰ ἐκδιωχθοῦν πέραν τοῦ Δνείστερου κ.λπ.»

(M.E.W., τ. 31, σ. 127: «Russia ist ein von den Moskowitern usurpierter Name. Sie sind keine Slawen; gehören überhaupt nicht zur indogermanischen Race, sind des intrus, die wieder über den Dnepr gejagt werden müssen etc.»).

Γιὰ τοὺς Μαυροβούνιους, ὁ Ἔνγκελς γράφει:

«Τὸ δικαίωμα τοῦ λαοῦ τοῦ Μαυροβουνίου νὰ πυρπολεῖ χωριά, νὰ σκοτώνει τοὺς κατοίκους καὶ νὰ ἁρπάζει τὰ κοπάδια τους»

(NYDT, 7-4-1853). Ἀλλοῦ:

«Γιὰ τὶς ἀτιμίες τῶν Μαυροβουνίων καὶ τῶν Ἐρζεγοβίνων δὲν λέγεται, φυσικά, οὔτε λέξη»

(Μὰρξ στὸν Ἔνγκελς, 25-8-1876).

Σὲ γράμμα του ὁ Ἔνγκελς στὸν Bernstein (22/25-2-1882) γράφει γιὰ τοὺς Βούλγαρους:

«Ποῦ ἀλλοῦ στὸν κόσμο θὰ βρεῖτε τέτοιον γουρουνολαό;»

καὶ γιὰ τοὺς Βαλκάνιους:

«200 εὐγενεῖς ληστολαοί».

Σὲ ἄλλο του γράμμα στὸν Bernstein (9-10-1886) γράφει:

«Τὰ μικρὰ ἐθνίδια».

Σὲ γράμμα του στὸν Bebel (17-11-1885):

«Αὐτὰ τὰ ἄθλια συντρίμμια πρώην ἐθνῶν, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ἕλληνες καὶ ὁ ὑπόλοιπος ληστοσυρφετός…νανοφυλές»

(MEW, τ. 36, σ. 390: “Diese elenden Trümmerstücke ehemaliger Nationen, Serben, Bulgaren, Griechen und andres Räubergesindeldieser Zwergstämme”).

Φυλετισμός

Ἡ φυλετικὴ βάση τοῦ ἔθνους εἶναι προσφιλὴς ἰδέα στὸν Μάρξ: Σὲ γράμμα του στὸν Ἔγκελς (7-8-1866) διαβάζουμε:

«Σὲ θέματα ἱστορικῆς καὶ πολιτικῆς ἐφαρμογῆς [ὁ Pierre Trémaux, “Origine et Transformations de l’Homme et des autres Etres”] εἶναι πολὺ πιὸ σημαντικὸς καὶ ἐπαρκὴς ἀπὸ τὸν Δαρβίνο. Γιὰ ὁρισμένα ζητήματα ὅπως ἡ ἐθνικότητα κ.λπ. ὑπάρχει μόνο φυσικὴ βάση»

(M.E.W., τ. 31, σ. 248: “In der geschichtlichen und politischen Anwendung viel bedeutender und reichhaltiger als Darwin. Für gewisse Fragen, wie Nationalität etc., hier allein Naturbasis gefunden“)

Σε γράμμα του Ένγκελς προς τον W. Borgius (25-1-1894) διαβάζουμε την περίεργη άποψη ότι

«Η φυλή από μόνη της είναι ένας οικονομικός παράγοντας»

(M.E.W., τ. 39, σ. 206: “die Rasse ist selbst ein ökonomischer Faktor”).

Σὲ ἄρθρο του ὁ Μάρξ (“Forced Emigration”, NYDT, 22-3-1853) ὑποστηρίζει ὅτι οἱ ἀδύναμες φυλὲς καὶ τάξεις πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν:

«Ἡ κοινωνία ὑπόκειται σὲ μιὰ ἀθόρυβη ἐπανάσταση…οἱ τάξεις καὶ οἱ φυλὲς οἱ ὁποῖες εἶναι πολὺ ἀδύναμες γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὶς νέες συνθῆκες τῆς ζωῆς πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν»

(“Now I share neither in the opinions of Ricardo, who regards ‘Net-Revenue’ as the Moloch to whom entire populations must be sacrificed, without even so much as complaint, nor in the opinion of Sismondi, who, in his hypochondriacal philanthropy, would forcibly retain the superannuated methods of agriculture and proscribe science from industry, as Plato expelled poets from his Republic. Society is undergoing a silent revolution, which must be submitted to, and which takes no more notice of the human existences it breaks down than an earthquake regards the houses it subverts. The classes and the races, too weak to master the new conditions of life, must give way. But can there be anything more puerile, more short-sighted, than the views of those Economists who believe in all earnest that this woeful transitory state means nothing but adapting society to the acquisitive propensities of capitalists, both landlords and money-lords?”)

Τριτοκοσμικοί

Γιὰ τοὺς Κινέζους, ὁ Μὰρξ κάνει λόγο γιὰ τὴν

«κληρονομική τους ἠλιθιότητα»

(“Revolution in China and In Europe”, New York Daily Tribune, 14-6-1853).

 

Συμπεράσματα

Μὲ τὸν ἀναγωγισμό του ὁ Μάρξ, νομίζει ὅτι αὐτὸ ποὺ συνιστᾶ τὸν Ἑβραῖο εἶναι τὸ χρῆμα κι ὄχι ἡ θρησκευτικὴ ταυτότητά του. Ὅλα ἀνάγονται στὴν οἰκονομία, ἄρα τί χρεία ἄλλης ἀπόδειξης ἔχουμε; Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι διάφοροι Μαρξιστὲς στὴν προσπάθειά τους νὰ μαζέψουν τὰ ἀσυμμάζευτα καὶ νὰ τὰ διευκρινίσουν, ὁμολογοῦν ἀκόμα χειρότερα πράγματα. Ἔτσι, ἕνας ἀρθρογράφος στὴν ἀλήστου μνήμης Ἐλευθεροτυπία, μᾶς λέει ὅτι ὁ Μὰρξ δὲν ἦταν ἐνάντιος στοὺς Ἑβραίους ὡς φυλή (!) ἢ ὡς θρησκεία ἀλλὰ στὸν καπιταλισμό. Προσπερνάει ἐπιπόλαια τὸ ζήτημα τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητας τῶν Ἑβραίων ὡς «σαββατιάτικο», δηλ. περιθωριακό, καὶ συγχέει τὸν Ἑβραῖο-ἄτομο ποὺ γίνεται ἔμπορος καὶ τοκογλύφος καὶ καπιταλιστὴς μὲ τὸν Ἑβραῖο-Κοινότητα, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ ἐπιβίωσε ὡς Κοινότητα μόνο χάρη στὴ θρησκεία της. Καὶ ὄχι στὸ ἐμπόριο ἢ… τὴν τοκογλυφία. Διαφορετικά, θὰ εἶχαν ἐνσωματωθεῖ στὰ διάφορα ἔθνη στὰ ὁποῖα ζοῦσαν. Ἀκόμη πιὸ ρατσιστικά, παραθέτει ἄποψη ξένου Μαρξιστῆ, ὅτι «Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ἰουδαϊσμὸ ἐννοοῦμε τὴν τοκογλυφία, τὴν κερδοσκοπία, τὴν αἰσχροκέρδεια«. Μά, ἔμποροι ἦταν καὶ οἱ Ἀρμένιοι καὶ οἱ Ἕλληνες καὶ ἄλλοι. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἰδιότητες αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Μὰρξ μὲ τὸ ὄνομα ἰουδαϊσμὸς ὁ ἀρθρογράφος τὸ προσπερνᾶ ἀδιάφορα, σὰν νὰ μὴν εἶναι παραμικρὴ διάκριση σὲ βάρος ἐκείνων τῶν ὁποίων τὸ συλλογικὸ ὄνομα χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ χαρακτηρίσει ἄσχημα πράγματα. Σὰν νὰ μᾶς λέει ὁ Μὰρξ ὅτι ἂν ἐξαφανίζονταν θαυματουργικὰ αὔριο οἱ Ἑβραῖοι, θὰ ἔπαυε ἡ τοκογλυφία, ἡ αἰσχροκέρδεια, ἡ κερδοσκοπία! Πόσο γελοῖο θὰ ἦταν νἀ ἀποκαλοῦμε τὴν πολεμικότητα «γερμανισμὸ» ἢ «τουρκισμό», σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχαν ἄλλοι λαοὶ φιλοπόλεμοι καὶ ἅρπαγες; Νὰ ἀποκαλοῦμε τὴν ἔφεση γιὰ τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη «σουηδισμὸ» ἢ «ἰαπωνισμό». Ὅλα γιὰ τὴ δικαιολόγηση τοῦ Μάρξ. Ἀκόμη καὶ ἡ ἀχαρακτήριστη προσωπικὴ λεκτικὴ συμπεριφορά του, κι αὐτὴ κατὰ τὸν ἀρθρογράφο ἁπλὰ «εἶναι στὰ πλαίσια τῆς ἐποχῆς», ἐνῶ στὴν πραγματικότητα δείχνει ὅτι κι ὁ Μὰρξ ἦταν στὴ νοοτροπία τὸ ἴδιο ρατσιστὴς ὅπως οἱ δουλέμποροι τῶν ΗΠΑ καὶ οἱ ἀποικιοκράτες.

Τὰ παραπάνω, κι ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀντιεβραϊσμό, δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ ἀντιεβραίους ὡς ἀθώωση τῆς δικῆς τους ἀντιεβραϊκῆς ἀντίληψης μὲ τὸ σκεπτικὸ «ἀφοῦ κι οἱ Ἀριστεροὶ ἦταν ρατσιστές, γιατί στοχοποιεῖται ὁ ἀντιεβραϊσμὸς καὶ ὁ ρατσισμός;». Συνεπῶς, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιοῦν ὡς ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς δικῆς τους ἀντίληψης. Τὸ τί ἔκαναν καὶ τί πιστεύουν οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι ζήτημα ἄλλο, ξεχωριστό, καὶ κρίνεται ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸ τί ἔκαναν καὶ πιστεύουν οἱ Ἀκροδεξιοί. Εἶναι, δέ, πολὺ ἀστεῖο ὅταν οἱ κομμουνιστοφάγοι ἀντισημίτες διαπιστώνουν ὅτι οἱ ἐχθροί τους Κομμουνιστὲς καὶ Ἀναρχικοὶ ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις. Χάνει ἡ μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶ τὴ μάνα.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Ἀριστερούς, σφάλλουν πολὺ ὅταν ἀποδίδουν τὸν ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸ ρατσισμὸ ἀποκλειστικὰ στὴν κακιὰ Δεξιὰ καὶ τὴν Ἀκροδεξιά, ἢ στὸν «ἐθνολαϊκισμό». Ἂν μιὰ ἄποψη εἶναι κοινὸ κτῆμα, εἶναι ἀκατανόητο πῶς τίθεται ὡς λάβαρο τῆς μίας πλευρᾶς κατὰ τῆς ἄλλης.

Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῶν Ἑβραίων, τῶν Μαύρων, τῶν Σλάβων φαίνεται σὲ ἀρκετὰ ἀποσπάσματα ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀντικαπιταλιστικές, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι οἱ ἐπιτιθέμενοι ἀποδέχονται, δίχως νὰ τὶς ἐπικρίνουν, τὶς διαδεδομένες λαϊκὲς ἀντιλήψεις γιὰ τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς Σλάβους ἢ τοὺς Μαύρους. Τὸ ζήτημα ἂν ὁ Μὰρξ καὶ οἱ ἄλλοι πίστευαν ὅτι ἐγγενῶς οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν το α ἢ β χαρακτηριστικό, εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορο. Στὴν ἐποχή τους, ἡ ὕπαρξη φυλῶν μὲ ἐγγενὴ χαρακτηριστικὰ ἦταν αὐτονόητη, καὶ οἱ Μὰρξ κ.λπ. ἦταν παιδιὰ τῆς ἐποχῆς τους. Τὸ ἂν τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτὰ θὰ ἄλλαζαν «Μετὰ τὴν Ἐπανάσταση» εἶναι πρακτικὰ δευτερεῦον ἀφοῦ ποτὲ δὲν ἔγινε ἡ Ἐπανάσταση (ὅπως τὴν φαντάζονταν οἱ Μὰρξ κ.λπ., κι ὄχι ἁπλῶς στὴ Ρωσία) καὶ ὁ παγκόσμιος Κομμουνισμός.

Εἶναι κωμικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἰδεολογικοὶ ἀπόγονοι τῶν Μὰρξ κ.λπ. ἐξοργίζονται στὸ ἄκουσμα τέτοιων ἰδεῶν, τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὲς εἶναι καθαρὰ δική τους ἐφεύρεση, δίχως νὰ κάνουν κάποια αὐτοκριτικὴ πέρα ἀπὸ τὰ συνήθη σχετικιστικά («Ἦταν παιδιὰ τῆς ἐποχῆς τους»). Ἀκόμη πιὸ κωμικὸ εἶναι νὰ παρουσιάζονται ὡς κουτσομπολιὸ ἰδιωτικὸ τὰ παραπάνω, ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποσπάσματα ἄρθρων σὲ ἐφημερίδες. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Ἀριστερὸς βλέπει μιὰ αθώα πολιτικὰ ἄποψη, προσωπικὴ ἁπλῶς, ἐγὼ βλέπω μιὰ ἰσχυρὴ συσχέτιση: Ἦταν ὁ προσωπικὸς ἀντιεβραϊσμὸς καὶ ἀντισλαβισμὸς αὐτὸς ποὺ μετατρέπεται σὲ πολιτικὸ ἀντιεβραϊισμὸ καὶ ἀντιρωσισμό. Τὸ δεύτερο ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι ἡ δημόσια ἔκφρασή του. Ὅσο γιὰ τοὺς Ἀναρχικούς, ἐκεῖ ἡ γελοιότητα δὲν ἔχει ὅρια. Διακηρύσσουν ὅτι δὲν εἶναι Μπακουνικοὶ ἀλλὰ Ἀναρχικοί. Βασικά, καὶ ο γνωστὸς Νότης Σφακιανάκης ἔχει πεῖ ὅτι εἶναι Ἀναρχικός, ὁπότε στὴν ἴδια κατηγορία βρίσκονται καὶ οἱ ἄλλοι. Ἀναρχισμὸς ἀ λὰ κάρτ. Μεταμοντερνισμὸς καὶ τὰ μυαλὰ στὸ μίξερ.

Βέβαια, ὑπάρχουν κι αὐτοὶ οἱ Κομμουνιστὲς-Ἀναρχικοὶ ποὺ διατηροῦν τὸ μισαλλόδοξο περιεχόμενο κι ἁπλῶς τὸ ἀντιστρέφουν, βρίζοντας τὴ Δύση καὶ δοξάζοντας τοὺς Μουσουλμάνους καὶ τὸν Τρίτο Κόσμο. Πάλι ἔχουμε ψεύδη, ἐμετικὴ προπαγάνδα καὶ ρατσισμό, ὁ σκοπὸς εἶναι τὸ ἴδιο Ἱερός: Ἡ ἀνατίμηση ἐκείνης τῆς μερίδας τῶν ἀνθρώπων ποὺ «θὰ πραγματοποιήσει τὴν Παγκόσμια Ἐπανάσταση». Ἂν τὸν 19ο αἰ. οἱ εὐρωπαῖοι Μὰρξ κ.λπ. πίστευαν ὅτι ἡ Εὐρώπη θὰ προχωρήσει, στὸν 21ο αἰ. οἱ Antifa καὶ οἱ Τροτσκυστές, πιστεύουν ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι θὰ κάνουν τὴν Ἐπανάσταση καί, συνεπῶς, ὅτι γιὰ χάρη τῆς πραγματοποίησης τῆς Ἐπανάστασης οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ Ἕλληνες κ.ἄ. θὰ πρέπει νὰ ψοφήσουμε μέσα στὰ ἰσλαμικὰ γκουλάγκ.

Φυσικά, ὁ ἀριστερὸς ἀντισημιτισμὸς δὲν ἐξαφανίστηκε λόγῳ ἀντίδρασης στὸν ναζιστικὸ ἀντισημιτισμό. Ἁπλά, μεταμορφώθηκε σὲ συνωμοσιολογία σχετικὰ μὲ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ Ἀριστεροὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τίποτα τέτοιο, γιατὶ ἡ πολιτικοποίηση δηλαδὴ ὁ διασυρμὸς κάθε ἔννοιας ἠθικῆς εἶναι στὸ αἷμα τους. Ἡ ἀντίδρασή τους ὑπὲρ ἢ κατὰ τῶν Ἑβραίων ἢ τοῦ Ἰσλὰμ ἢ ὁποιουδήποτε ζητήματος καὶ λαοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἀξιολογικὰ ουδέτερες, «ἐπιστημονικὲς» παρατηρήσεις παρὰ ἀπὸ τὶς μεταβαλλόμενες κάθε φορὰ πολιτικὲς στοχεύσεις τους ποὺ ὑποτίθεται –μὲ ποιὸ κριτήριο, αὐτὸ τὸ γνωρίζουν μόνο αὐτοί, οἱ πάνσοφοι– μᾶς φέρνουν ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴν Ἐπανάσταση.

Ἀποσιωπᾶται ἢ παραγνωρίζεται, γιὰ παράδειγμα ἀπὸ τοὺς ἑβραιοφάγους Ἀριστεροὺς ὅτι στὸν πόλεμο μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἑβραίων στὴν βρετανικὴ Παλαιστίνη (1-4-1948 ὣς τὴν ἵδρυση τοῦ Ἰσραήλ) οἱ Ἑβραῖοι ἐξοπλίστηκαν ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ Ἀνατολικοῦ Μπλὸκ ἔπειτα ἀπὸ ἄδεια τοῦ Στάλιν στὴν Τσεχοσλοβακία.

Ἀποσιωπᾶται ἢ παραγνωρίζεται ὅτι στὰ 1947 ἡ ΕΣΣΔ, ἡ Πολωνία, ἡ Τσεχοσλοβακία, ἡ Σ.Σ.Δ. τῆς Λευκορωσίας καὶ τῆς Οὐκρανίας (εἶχαν ἀκόμη ἕδρα καὶ ψῆφο στὸν ΟΗΕ) ψήφισαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου διχοτόμησης τῆς Παλαιστίνης (29-11-1947) σὲ δύο κράτη, μὲ τὸ 57% τοῦ ἐδάφους νὰ δίνεται στὸ ἑβραϊκὸ κράτος. Ἡ ΕΣΣΔ καταδίκασε τὴν ἐπίθεση τῶν ἀραβικῶν κρατῶν στὸ Ἰσραὴλ τὸ 1948.

Μόνο ἀργότερα, τὸ 1951 κ.ἑ., ὅταν τὸ Ἰσραὴλ ἀποδείχθηκε σύμμαχος τῆς Δύσης, ἡ ΕΣΣΔ καὶ τὰ κράτη της κατήγγειλαν τὸν Σιωνισμὸ καὶ τὸ Ἰσραήλ.

Βέβαια στὴν Ἑλλάδα τί διάλογος νὰ γίνει μὲ ἀμετανόητους φανατικούς; Ἄλλος πάλι, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν «κατηγορία» ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν κατὰ τῶν μεταναστῶν, βάσει τοῦ γνωστοῦ ἄρθρου «Μιὰ προειδοποίηση» (4-5-1866) ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Μὰρξ ἀναφέρεται στοὺς νόμιμους μετανάστες, ποὺ λειτουργοῦν ἀπεργοσπαστικά. Καὶ ἔπειτα λέει ὅτι «καὶ οἱ Ἕλληνες μεταπολεμικοὶ μετανάστες στὴ Δ. Εὐρώπη νόμιμοι ἦταν«. Αὐτὸ δὲν ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν ὑπὲρ τῆς παράνομης μετανάστευσης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο: Ὅτι ἂν ἦταν μιὰ φορὰ κατὰ τῆς νόμιμης μετανάστευσης, λογικὰ θὰ ἦταν ἄλλο τόσο κατὰ τῆς παράνομης μετανάστευσης. Ἄλλο ἂν τότε τὰ σύνορα ἐλέγχονταν ἀποτελεσματικότερα καὶ δὲν ὑπῆρχε τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε ἐμεῖς. Ἄλλο πράγμα, ἐπίσης, εἶναι ὅτι ἡ λύση ποὺ προτείνει ὁ Μὰρξ εἶναι ἀφελὴς ἢ χρησιμοποιεῖται ἀφελῶς ἀπὸ ἕλληνες Μαρξιστὲς γιὰ τὰ σημερινὰ προβλήματα: Ὁ Μὰρξ ἔκανε ἔκκληση στὸν πιὸ ἀναπτυγμένο βιομηχανικὰ λαό, τοὺς Γερμανούς, νὰ μὴν μεταναστεύσουν στὴν Ἀγγλία, δηλαδὴ στὸ ἄλλο ἀναπτυγμένο βιομηχανικὰ λαό. Δὲν ἔκανε ἔκκληση στοὺς Ἰνδοὺς ἢ τοὺς Ἀφρικανοὺς ἢ τοὺς Πακιστανούς, μὲ ἀνύπαρκτη -τότε (καὶ σήμερα)- ταξικὴ συνείδηση νὰ μὴν ἔρθουν στὴν Ἀγγλία ὥστε νὰ προστατεύσουν τὰ ταξικὰ ἀδέρφια τους. Ἤξερε σὲ ποιοὺς ἔχει νόημα νὰ κάνεις ἔκκληση στὴν «ταξικὴ συνείδηση» (!) καὶ σὲ ποιοὺς δὲν ἔχει. Σοβαρὰ ὑπάρχει κανεὶς ἔλλογος ἄνθρωπος ποὺ νὰ πιστεύει ὅτι ἂν ἡ ὁμοσπονδία ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδας στείλει μήνυμα στοὺς βοσκοὺς καὶ ἀγρότες τῆς Νιγηρίας, τοῦ Σουδάν, τῆς Σομαλίας, τοῦ Πακιστάν, νὰ μὴν ἔρθουν στὴν Ἑλλάδα γιατὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴ μείωση μισθῶν, τότε οἱ τελευταῖοι κλαίγοντας ἀπὸ ταξικὴ ὑπερηφάνεια θὰ πάψουν νὰ ἔρχονται στὴν Ἑλλάδα; Τὸ νὰ ὑποστηρίζει ὁ ἀρθρογράφος ὅτι «τί Ἀφρικανοί / Ἀσιάτες / Ἀλβανοὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰ., τί οἱ γερμανοὶ βιομηχανικοὶ ἐργάτες τοῦ 19ου αἰ. στὴν Ἀγγλία» εἶναι μιὰ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ἀναλογία.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Εβραίοι, Ρωσία, Σλάβοι and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s