ἐθνοτικοὶ ἐκχριστιανισμοί: κολλεκτιβιστὲς καὶ μή.

Οἱ Γάλλοι, οἱ Γερμανοί, οἱ Βέλγοι, οἱ Ἄγγλοι κ.ἄ. δὲν ἐντρύφησαν στὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ (γραμματεία κ.λπ.) ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ μόνο ἀφότου ἐκχριστιανίστηκαν. Ἐπὶ αἰῶνες τὸ Βέλγιο, ἡ Βρετανία κι ἡ Ἑλβετία ἦταν ρωμαϊκές, δὲν ἔχουμε κάποιον ἑλληνιστὴ λόγιο ἐπὶ παγανιστικῆς -πρὸ Μ. Κωνσταντίνου- Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὡστόσο. Ἡ ἀλληλουχία δὲν εἶναι μόνο χρονική, εἶναι κι αἰτιακή, γιατὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει μέσα του ἀρκετὸ Ἑλληνισμό (ὡς γραμματεία, μοτίβα-ρητορική, μεταφυσικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα, διοίκηση κ.λπ.). Ἀναπόφευκτα, δηλαδή, ὁ ἐκχριστιανισμὸς σημαίνει καὶ συσχέτιση μὲ τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Πρὶν ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισμό τους οἱ παραπάνω λαοὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν εἶχαν συσχετιστεῖ πολιτισμικὰ μὲ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ἁπλὰ εἶχαν μόλις ξεπεράσει τὸ στάδιο τοῦ κανιβαλισμοῦ καὶ τῶν ἀνθρωποθυσιῶν (στὴ Σουηδία ὣς τὸν 10ο αἰ., κι ἂν θέλετε κοροϊδεύετε).

Ἀντίθετα, οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Λατίνοι ξεπέρασαν τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ μόνοι τους μετεξελίσσοντάς τον σὲ ἑλληνικὸ-χριστιανικό. Πράγμα ποὺ δείχνει ὅτι ἡ –σήμερα δημοφιλής– ἄποψη γιὰ τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ ὡς ἀνώτατο ὅλων εἶχε ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς γεννήτορές του (Ἕλληνες καί, λίγο, Ρωμαίους) 1600 χρόνια πρίν. Δηλαδή, εἶχε προϋπάρξει ἱστορικὰ μιὰ ἀντίθετη κλιμάκωση, ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ δημιουργεῖ τὴν προϋπόθεση καὶ νὰ ὁδηγεῖ στὸν Χριστιανισμό.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν προφητειῶν χριστιανικῶν ἀλλὰ κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (ὅπως οἱ Ρῶσοι), προφητεῖες ποὺ εἶναι ἀρκετὰ σκληρὲς γιὰ τὸ ἑλληνικὸ στομάχι μας, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὶς ἑλληνοβυζαντινοῦ τύπου, διάφοροι μὴ συντηρητικοὶ-ὀργανωσιακοὶ χριστιανοί (δηλαδὴ Νεορθόδοξοι) Ἕλληνες προσπάθησαν –μὲ ἀφορμὴ καὶ τὴν ἰουδαϊκὴ τραχύτητα στὴν Π. Διαθήκη νὰ διατυπώσουν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ σκληρότητα τοῦ κολλεκτιβισμοῦ ἑνὸς λαοῦ ἀντανακλᾶται στὸν τρόπο ποὺ κατανοεῖ τὸν χριστιανικὸ Θεό. Δηλαδή: Δὲν εἶναι «σκληρὸς ὁ Θεὸς τῆς Π. Διαθήκης», ἁπλὰ «τὸ πιὸ χαμηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο τῶν κολλεκτιβιστικῶν λαῶν (π.Χ. καὶ μ.Χ.) τόσα καταλαβαίνει» καὶ «φαντάζεται τὸ Θεὸ ὡς αὐταρχικὸ δεσπότη», ἐνῶ οἱ ἅγιοι ποὺ μεγάλωσαν σὲ παραδόσεις κολλεκτιβιστικῶν λαῶν χαρακτηριστικὰ φέρεται νὰ λένε «πρέπει νὰ γίνει πόλεμος» ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν κι ὄχι, λ.χ., «ἐπειδὴ εἶναι πολλὲς οἱ ἁμαρτίες, ὁ Θεὸς ἀποσύρεται -ὅταν οἱ ἄνθρωποι τῶν ἀποδιώχνουν- ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα καὶ μένει ὁ διάβολος, ποὺ θέλει νὰ ἐξοντώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ πολέμους». Ἔτσι, ὁ βυζαντινὸς Ἰωάννης Δαμασκηνὸς λέει ἡ ὀργὴ Θεοῦ εἶναι στέρηση τῆς προστασίας του κι ὄχι καταστρεπτικὴ διάθεση κ.ο.κ.

Ἡ νεορθόδοξη νεοελληνικὴ αὐτὴ τάση κι ἑρμηνεῖα ρωσικῶν καὶ ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων, τάση ποὺ σημαίνει ὅτι μόνο οἱ «προσωποκεντρικοὶ λαοὶ» (Ἕλληνες) ἀντιλαμβάνονταν σωστὰ τὸ ἀπελευθερωτικὸ νόημα τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ, ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν ἄλλη νεορθόδοξη τάση, τῆς «ἀποτίναξης τοῦ Ἑλληνισμοῦ», «ἀπεξάρτησης ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ» κ.ο.κ. Στὴν πραγματικότητα, ὅποιος φτύνει τὰ περὶ Ἑλληνισμοῦ ὡς ἐγωιστικὰ καὶ ἐθνικιστικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν «ἑλληνικὸ τρόπο» τοῦ Χριστιανισμοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἐνεργήσει σὰν τὴν «Διεθνὴ Ὀλυμπιακὴ Ἐπιτροπὴ» ποὺ ἀποϊστορικοποιεῖ καὶ γελοιοποιεῖ τὸ ὀλυμπιακὸ ἰδεῶδες. Δηλαδή, νὰ καταστήσει πλατωνικὴ Ἰδέα τὸν χριστιανικὸ Ἑλληνισμό. Πέφτει δηλαδή, σὲ χειρότερα σφάλματα. Ἀντίθετα, ὑπάρχει καὶ ὁ δρόμος τοῦ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι ναί, ὅπως ἄλλοτε μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἔτσι τώρα (στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα) οἱ Ἕλληνες.

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, θρησκεία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s