Ἱσπανικὸς Ἐμφύλιος: Ξεθαψίματα

Ξεθάψιμο ἀπὸ καιρὸ πεθαμένων κληρικῶν καὶ καλόγερων / καλογριῶν, καὶ δημόσια ἐπίδειξή τους πρὸς γέλωτα τῶν δημοκρατῶν κι ἀναρχικῶν κατὰ τὸν Ἱσπανικό Ἐμφύλιο (1936-1939), καὶ πρὸς γελοιοποίηση τῆς ἱσπανικῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ὁμολογίας στὰ μάτια τῶν πολιτῶν τῆς Δεύτερης Ἱσπανικῆς Δημοκρατίας. Παράλληλα, βέβαια, μὲ τὶς ἐκτελέσεις (ἀόπλων) κληρικῶν καὶ ὅσων πολιτῶν φάνταζαν συνειδησιακὰ ὕποπτοι ἀπὸ τὴν ἀναρχοαριστερὴ ἀστυνομία τῆς σκέψης, καθὼς καὶ μὲ τὶς καταστροφὲς ἐκκλησιῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἔργων τέχνης, τὶς ὁποῖες ἀναφέρει ἀκόμη κι ὁ Καζαντζάκης, ποὺ ἦταν ἀνταποκριτής.

wchngsi2016-08-22-niles-b

4

82fcfaec3fa65f50dd576084a643da1c

Τὸ ISIS στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936:

spanish8

Ἱσπανία 3

Ἱσπανία

Such incidents were reported from Batea, Belchite, Berga, Canet de Roig, Fuenteovejuna (now Fuente Obejuna), Minorca, Orihuela, Oropesa, Peralta de la Sol, Vich, and elsewhere; photographic evidence survives of such events in some of the larger cities. Thus, in Toledo, at the Church of San Miguel, disinterred corpses were set out upon the central altar (Fig. 7. 5). The altar of the Carmelite Church in Madrid was similarly adorned with skulls, as milicianos clowned and masqueraded about it (Fig. 7.6). Within the same church, the mummified remains of two young women were put on public display (Fig. 7. 7) . Perhaps the most notorious incident occurred at the convent cemetery attached to the Iglesia de la Ensefianza in Barcelona, where the bodies of nineteen Salesian nuns were exhumed and exhibited, flanking the doors of the church and spilling out into the street. Here, they remained for a full three days (23-25 July), during which time more than forty thousand people filed past them, sometimes silent, but more often jeering

(Bruce Lincoln, Discourse and the Construction of Society, New York 1989, ἀπ’ ὅπου κι ἡ ἔμπνευση γιὰ τὴν ἀνάρτηση)

Πῶς νὰ πολεμήσεις τὸν φασισμὸ δυναμώνοντάς τον ἤ: Πῶς νὰ σκάψεις τὸ δικό σου λάκκο στὴ συνείδηση τῆς «σιωπηλῆς πλειονότητας«. Ἡ ὁποία δὲν εἶναι, φυσικά, ἡ στιγμιαία ἐκλογικὴ πλειοψηφία οὔτε οἱ φιλικοὶ πρὸς ἐσένα. Πράγματι, ὅσο κι ἂν ἡ πλειονότητα πλέον δὲν εἶναι χριστιανική, οἱ βάρβαρες πράξεις ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ διατείνονταν πὼς οἱ ἀντίπαλοί τους ἦταν βάρβαροι, καὶ ἡ ὁποιαδήποτε δικαιολόγησή τους ὁδηγοῦν σὲ λογικὸ ἀδιέξοδο. Ὅταν ἰσχυρίζεσαι ὅτι εἶσαι ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἀπαγορεύεις στὸν ἑαυτό σου ὁτιδήποτε μὴ ἀνθρωπιστικό. Ὅταν τὸ ἐπιτρέψεις, κι ὅταν πολεμᾶς νεκροὺς τοῦ προηγούμενου αἰώνα, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βλέπουν μὲ τὸ φωτοστέφανο τῆς ἐκκοσμικευμένης ἁγιοσύνης. Ἀκόμη κι ἂν ἀνόητα πιστεύεις ὅτι ἐπειδὴ μηδενίζεις τὸ κοντὲρ τῆς Ἱστορίας δικαιοῦσαι νὰ καταργεῖς ἀκόμη καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τοὺς νεκρούς ἐχθρούς.

Βέβαια, ὡς τελετουργικό, εἶναι πολὺ παλιὸς ὁ δημόσιος χλευασμός καὶ καταστροφὴ τῶν ἑκάστοτε εἰκόνων: Σκοπὸ ἔχει νὰ δείξει τὴν ἀδυναμία τῶν ἐκτιθέμενων ἀντικειμένων (καὶ πτωμάτων) ἄρα καὶ νὰ διαβεβαιώσει τὴν κοινωνία ὅτι ἡ παλιὰ τάξη πραγμάτων -ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ «εἰκόνες», ἀντικείμενα καὶ πτώματα- ἔχει καταρρεύσει. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κατάρρευση τῆς παλαιᾶς τάξης καταρρέουν τὰ πάντα, ἀκόμη κι ὁ σεβασμὸς στοὺς νεκρούς, δηλαδή σὲ αὐτὸ ποὺ πρέσβευαν κι ἐκπροσωποῦσαν οἱ νεκροί (τὸ ὁποῖο, γιὰ τοὺς καταστροφείς, εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως ἀνύπαρκτο καὶ ἀδύναμο). Πέρα, δηλαδή, ἀπὸ τὸ ἂν τέτοιες πράξεις κρίνονται ὀρθὲς ἢ ἀδικαιολόγητες, τὸ μοτίβο καὶ τὸ σκεπτικὸ ποὺ ἐνυπάρχει σὲ αὐτὲς εἶναι ἀνιχνεύσιμο, κλασσικὸ καὶ πανάρχαιο.

Βέβαια, γιὰ νὰ ξαναγυρίσω στὰ ἀξιολογικά μου, εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας δὲν ξέθαβαν πρὸς δημόσιο χλευασμὸ τὰ λείψανα παγανιστῶν ἀνθρώπων: Τὸ ἀντίθετο, φέρονταν μὲ σεβασμὸ στὰ λείψανα ἐθνικῶν ἱερέων, ὅταν τὰ συναντοῦσαν στὴν ἔρημο οἱ ἀσκητές (π.χ. ἅγιος Μακάριος). Οἱ Χριστιανοὶ φύλαγαν τὸ ξεθάψιμο μόνο γιὰ τοὺς θεούς, δηλαδή μόνο γιὰ τὰ ἀγάλματά τους καὶ ἄλλες ἀπεικονίσεις τους: Τὰ ἔπαιρναν ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦταν, ἀπὸ τὸ  ἄβατο (τὸ ἐσώτατο ἱερό) καὶ τὰ ἐξέθεταν, σπασμένα ἢ ἀνέγγιχτα, στὴν Ἀγορὰ δείχνοντας τὴν ἀδυναμία τους. Ἀλλὰ αὐτὰ γίνονταν 1600 χρόνια πρίν, κι ὄχι 80· ἀπὸ «μὴ διαφωτισμένους» κι ὄχι ἀπὸ τὴν ἀφρόκρεμα τῆς Ἀνθρωπότητας. Ἔτσι, ἂν λάβουμε ὑπόψη καὶ τὶς καταστροφὲς τάφων καὶ ἀνθρώπινων λειψάνων στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, μπορεῖ κάποιος νὰ συγκρίνει Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ Ἱσπανικὴ / Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, καὶ νὰ συμπεράνει ὅτι οἱ αὐτοανακηρυγμένοι ὡς ἐκπρόσωποι τῆς ἀξιακὰ Ὑπέρτατης Μορφῆς Πολιτισμοῦ (οἱ ἄθεοι-ἄθρησκοι δημοκράτες καὶ οἱ ἀναρχικοί) ἐπέδειξαν -καὶ ἐπιδεικνύουν- περισσότερο κατάπτυστη συμπεριφορά ἀπὸ τοὺς «τυράννους Χριστιανούς».

Ὁτιδήποτε κι ἂν εἶχε διαπράξει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη, ἡ ἐναντίωση στὸ Χριστιανισμό -συνειδησιακὰ καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἀρχές του- ἐξέθεσε γιὰ πάντα τὴν Ἀριστερὰ καὶ τοὺς Φιλελεύθερους ὡς ἐχθρὸ τῶν βάσεων τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄρα τῆς ἐπιβίωσής μας. Καὶ ἡ «θεολογία τῆς ἀπελευθέρωσης» ἦρθε πολὺ ἀργά, ἐνῶ εἶχε χαθεῖ, τὸν 18ο καὶ τὸν 19ο αἰ., ἡ εὐκαιρία γιὰ συμμαχία κοινωνικῆς ἀπελευθέρωσης καὶ χριστιανικῆς μεταφυσικῆς. Ἡ «τιμωρία» τους θὰ εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὶς μυριάδες ἐκτελέσεις ἀθώων Ἀριστερῶν ἐπὶ Φράνκο: Θὰ εἶναι οἱ σφαγές τους ἀπὸ τοὺς εἰσερχόμενους στὴν ἀποχριστιανισμένη Εὐρώπη Μουσουλμάνους, θὰ εἶναι ἡ «σεμνὴ ἐνδυμασία» (μαντήλα), θὰ εἶναι ἕνα κάρο πράγματα. Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὁποιαδήποτε πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ συμπάθεια εἶναι πολὺ μικρὴ μπροστὰ στὴν σιχασιὰ γιὰ ὅσους μισοῦν τὰ ὅσια καὶ ἱερά. Γιατὶ τὸ μόνο ποὺ κατάφεραν κάτι τέτοια κινήματα εἶναι ν’ ἀποτελέσουν τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ, ἀφοῦ ἡ Δύση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄθρησκη (ἢ… παγανιστική): Εἴτε θὰ εἶναι χριστιανικὴ εἴτε θὰ «τουρκέψει».

Θὰ ἔλεγα, ἐπίσης, ἂν καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποδείξω (ὑπόθεση ἱστορικῆς ἐργασίας κάνω), ὅτι ὁ ἀντικληρικαλισμὸς στὴν Ἱσπανία δὲν εἶχε τόσο (ἢ μόνο) σχέση μὲ τὴν «πραγματικὴ καταπίεση τῆς Ἱσπανικῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῆς κοινωνίας»: Ἀφοῦ ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν  φτωχοὶ συντηρητικοί, ἡ καταπίεση συχνὰ εἶναι δευτερεύον κριτήριο στάσης κάποιου πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἀντίθετα, ἴσως ὁ ἀντικληρικαλισμὸς «ἔπιασε τόπο» στοὺς πνευματικοὺς ἀπόγονους τῶν κρυπτομουσουλμάνων καὶ κρυπτοϊουδαίων, αὐτῶν ποὺ τὸν 15ο αἰ. ἐκχριστιανίστηκαν ἐπιφανειακὰ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ἰσλαμικὸ ζυγό, καὶ ἔτσι τοὺς ἐπετράπη νὰ παραμείνουν στὴν Ἱσπανία. Μὲ τοὺς αἰῶνες αὐτοὶ ἀπέβαλαν, βέβαια, τὸν κρυπτομουσουλμανισμό τους (καὶ τὸν κρυπτοϊουδαϊσμό τους), ἀλλὰ ὄχι καὶ τὸν ἀντιχριστιανισμό τους.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν 81 ἐπέτειο ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ ἱσπανικοῦ ἐμφυλίου (17-7-1936).

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ἱσπανικὸς Ἐμφύλιος: Ξεθαψίματα

  1. Παράθεμα: Γκραν Γκινιόλ…όπως η ζωή – manolisgvardis

  2. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Ἂν θυμᾶμαι καλά, τοῦ Λόρκα δὲν ἦταν ὁ στίχος :
    «Destrozarόn tres esquelettos, para arrancar sus dientes de oro» ?

    Δὲν ἀποκλείεται νὰ τὸ ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ τίποτε τέτοια ….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s