Παλαιὸ καθεστὼς II

αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι φίλοι μας δημοκράτες είναι ότι η σχέση εξουσίας-υπηκόου παραμένει πάντα ανεξαρτήτως πολιτεύματος. Η κρατική κλοπή δεν είναι περισσότερο νόμιμη επειδή έχεις δημοκρατία. Δεν έχει σημασία αν έχεις τον Ιουστινιανό από πάνω σου ή τον Χ δημοκρατικά εκλεγμένο.

 

Ἔτσι: ὅλες οἱ γελάδες εἶναι ἴδιες στὸ σκοτάδι. Λυχνίας σβησθείσης πᾶσα γυνὴ ὁμοία, ἄλλωστε. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ No taxation without representation καὶ τῆς οἰκονομικῆς καλοσύνης τοῦ ἑκάστοτε αὐτοκράτορα ἢ σουλτάνου (ἔκτακτη διαγραφὴ χρεῶν κ.λπ.) ἔγκειται στὸ προαιρετικὸ τῆς καλοσύνης, ἄρα στὴ σπανιότητά της. Ἡ νομιμότητα εἶναι ἄλλο πράγμα.

Πάντως, οἱ φίλοι μας οἱ ἀντιδημοκράτες δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ μισητὸ κράτος θὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει καὶ μετὰ τὴ δημοκρατία. Σὰν τὰ παιδάκια, τοὺς ἀναρχικούς, ποὺ νομίζουν ὅτι ἀρκεῖ νὰ καταργηθοῦν οἱ τίτλοι («κράτος» κ.λπ.) ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε στὴν τάχα παιδικὴ χαρά τοῦ προμοντέρνου κράτους. Λὲς κι ὁ φεουδάρχης –ἡ κατεξοχὴν «ἀπουσία κράτους» καὶ ἡ μόνη διαρκής, δηλαδὴ πετυχημένη (ὄχι σὰν τὰ ἀναρχικὰ βραχύβια καθεστῶτα)– ἐγγυᾶτο τὴν ἀτομικὴ ἰδιοκτησία ἀπὸ φόρους καὶ ἀγγαρεῖες.

Λὲς καὶ δὲν ξέραμε ὅτι ἡ Ἐξουσία εἶναι πάντα φοβερή. Ἀντὶ γιὰ οὐτοπίες κατάργησης τῆς ἐξουσίας, μόνο ἡ ἐναλλαγὴ σὲ αὐτὴν μπορεῖ νὰ προταθεῖ ὡς λιγότερο αὐταρχική -ὑπὸ προϋποθέσεις φυσικά. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἀρνηθεῖ κάποιος ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀντιπροσώπευση στὴν ἐξουσία ἐπειδὴ «δὲν ὑπάρχει καμμιὰ κοινότητα», ἔχει στρώσει τὸ χαλὶ στοὺς ταξικιστές ἀντιπάλους του, ποὺ ξέρουν καλύτερα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ παιχνίδι τῆς διάλυσης τῆς –παρὰ τὰ ὅσα λέγονται περὶ ἀνυπαρξίας της– ὑφιστάμενης κοινότητας.

Μόνο ποὺ τὸ μεταδημοκρατικὸ κράτος θὰ εἶναι χειρότερο ἀπὸ ὅ,τι τώρα χειρότερο ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς διασφάλισης τοῦ ἀτομικοῦ πλούτου, ἐννοῶ. Βέβαια, οἱ ἴδιοι δὲν εἶχαν τὴ μοίρα τῶν πλουσίων Ρωμηῶν καὶ τῶν ἡγεμόνων Φαναριωτῶν, ποὺ ἡ ἐξουσία τοὺς ἔσφαζε σὰν κοτόπουλα ἐποφθαλμιώντας τὸν πλοῦτο τους. Γενικά, ἡ ἱστορία εἶναι τόσο πιὸ ἀνθρώπινη ὅσο πιὸ πολὺ χάνεται στὴν ὁμίχλη τοῦ παρελθόντος. Κι ἔτσι, ἐπειδὴ πιστεύουν πὼς ὁ ἱδανικὸς Ἰουστινιανός τους (ἢ ἡ Θεοδώρα του) θὰ τοὺς χαρίσει τὸν πλοῦτο καὶ τὴ ζωή, μιλᾶνε μᾶλλον ἔχοντας τὸ ἀκαταλόγιστο τῆς ἀνιστορικῆς σκέψης.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, πολιτικά, φιλελεύθεροι, Δύση, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s