Βιολογία καὶ ἔθνος, ξανά

Μὲ βάση τὰ πορίσματα διάφορων ξένων ἐρευνητῶν γιὰ τὴν γενετικὴ συνέχεια ἢ ταυτότητα στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ὁ Κ. Κουτσουρέλης ἀναφέρει τὸ προφανές: Ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μεταξὺ τῆς ὑλικῆς καὶ τῆς πνευματικῆς συνέχειας ἑνὸς λαοῦ. Σοφὰ ποιώντας δὲν ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχει μιὰ μαθηματικῶς (ἢ μὲ παρόμοια ἀκρίβεια) συγκεκριμένη σχέση. Γιατὶ ἂν ἀνέφερε τέτοια ἐπακριβῶς ὁριζόμενη συσχέτιση, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξηγήσει τὸ φαινόμενο τῶν ἐξισλαμισμένων Ἑλλήνων ποὺ ἀποτελοῦν σήμερα τὸ τουρκικὸ ἔθνος σὲ μεγάλο ποσοστό (γιὰ νὰ μὴν μιλήσουμε περὶ Ἀλβανῶν καὶ Βουλγάρων τῆς FYROM καὶ τῆς Βουλγαρίας), ἄρα νὰ ἀκυρώσει τὸν συσχετισμὸ βιολογίας-πολιτισμοῦ γιὰ τὸν ὁποῖο θριαμβολογεῖ.

Παλιότερα, εἶχα προσπαθήσει νὰ θέσω κάποια πλαίσια σὲ αὐτὴν τὴ σχέση βιολογίας-πολιτισμοῦ ἀναφερόμενος στοὺς Ἕλληνες (κι ὄχι νὰ τὴν ὁρίσω): Ἐπιγραμματικά, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει πολὺ μικρὴ βιολογικὴ συνέχεια ἂν ὑπάρχει ἐθνικὴ συνέχεια, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ὑπάρχει πολὺ μεγάλη βιολογικὴ συνέχεια γιὰ νὰ ἔχουμε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐθνικὴ συνέχεια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔρευνα, προκαλεῖ ἐντύπωση τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μελέτη ἀναφέρεται στοὺς Ἕλληνες μὲ τρόπο τέτοιο ὡσὰν στὸ χρονικὸ διάστημα μεταξὺ Μινωιτῶν καὶ Νεοελλήνων οἱ Ἕλληνες νὰ περιορίζονταν μόνο στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο καί, συνεπῶς, σὰν νὰ ἀγνοεῖτο ὅτι πάνω ἀπὸ 15% τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ προέρχεται ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία (ὅπου ἀποικισμοὶ ἔγιναν μόνο στὰ παράλια) –γιὰ τὴν ὁποία τί ἰσχύει; Εἶναι κι αὐτὸ τὸ 15% Μινωίτες; Ἀναπόφευκτα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει κάποιος τέτοιο ἐρώτημα θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὑπάρχει γενετικὴ ταυτότητα ἑλλαδικοῦ καὶ μικρασιατικοῦ χώρου κ.ο.κ. γιὰ τὰ νότια Βαλκάνια μὲ τὴν Ἑλλάδα. Δηλαδή, νὰ ξεχειλώσει τόσο πολὺ τὴν ἔννοια τῆς γενετικῆς συνέχειας ὥστε νὰ περιλαμβάνει τὰ πάντα, καὶ συνεπῶς τίποτα. Εἰδάλλως, θὰ πρέπει νὰ ἀντιπροτείνει κάτι παρόμοιο μὲ ὅσα ἀνέφερα στὴν παλιότερη ἀνάρτησή μου.

Ὅμως, ὁ Κ. Κ. ἐπειδὴ ἔχει –στὰ σχόλια– νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἑλληνικῆς συνέχειας, ἀναγκάζεται νὰ ἐπιστρατεύσει πολιτισμικὰ ἐπιχειρήματα. Αὐτὰ κατὰ κύριο λόγο εἶναι ἐπιχειρήματα ἐπιβίωσης ἀρχαιοελληνικῶν ἐθίμων καὶ ἀντιλήψεων, ἀκόμη καὶ λογίων, εἴτε στὴν νεοελληνικὴ καὶ τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα εἴτε καὶ στὴ βυζαντινή, καὶ ὑπάρχουν κι ἄλλα στὴ μουσικὴ κι ἀλλοῦ. Ἐκεῖ ἔγκειται τὸ πρόβλημα τόσο τῆς κριτικῆς ὅσο καὶ τῆς ἀντεπιχειρηματολογίας: Τὸ ὅτι θεωρεῖται λογικὸ ὡς μέθοδος ἡ συνέχεια νὰ ἀναφέρεται ἀπευθείας στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα κι ὄχι νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ μιὰ ἄλλη ἀντίληψη περὶ συνέχειας, ὅπου ὁ Βυζαντινὸς εἶναι κατὰ Χ% Ἀρχαῖος, ὁ Νεοέλληνας κατὰ Ψ% Βυζαντινός, ὁ Ἀρχαῖος κατὰ Ω% Μινωίτης κ.ο.κ. Μόνο ἔτσι θεωρεῖται ὄχι ψυχιατρικὸ πρόβλημα ἀλλὰ ἀναμενόμενη ἡ ἀπαίτηση ὁ Νεοέλληνας νὰ μοιάζει σὲ ὅλα μὲ τὸν Ἀρχαιοέλληνα. Δὲν ἐννοῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπευθείας συνέχεια στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα –κάθε ἄλλο, ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα.

Ὡστόσο, εἶναι ἀδιέξοδο νὰ κάνεις λόγο γιὰ ἀ(ντι)χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ θανάτου καὶ Ἅδη στὸν (τουρκοκρατούμενο καὶ μετεπαναστατικό) Νεοελληνισμό, ὡς στοιχεῖο ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἐθνικὴ συνέχεια· καὶ αὐτὸ γιατὶ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ παραδέχεσαι, θὲς δὲν θές, ὅτι ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἄρνηση ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἡ προσήλωση τῶν Ἑλλήνων στὸν Χριστιανισμό, μέχρι μαρτυρίου ἢ παρὰ τὸ δέλεαρ τῆς ἄνετης ζωῆς χάρη στὸν ἐνδεχόμενο ἐξισλαμισμό τους, αὐτὸ ποὺ ἀπέτρεψε τὴν ἔνταξη στὸν τουρκομουσουλμανικὸ κορμὸ ὅλων τῶν Ἑλλήνων τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως π.χ. ἔγινε στὴ Μικρασία. Λείπει, δηλαδή, μιὰ συσχέτιση τῶν ἄμεσα κοντινῶν ἱστορικῶν περιόδων. Ἐπίσης, μεταξὺ τοῦ λόγιου-λαϊκοῦ, πρωτεύοντος καὶ δευτερεύοντος στοιχείου: Γιὰ παράδειγμα, παρὰ τὶς προχριστιανικὲς δοξασίες, κάθε Ἕλληνας τῆς Τουρκοκρατίας πίστευε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν καὶ ὄχι «συμβολικά». Καί, φυσικά, μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν τοπικῶν παραδόσεων καὶ τῆς κεντρικῆς παράδοσης· γιὰ παράδειγμα, ὅσο κι ἂν διαφέρουν οἱ Βλάχοι ἀπὸ τοὺς Πόντιους, ἀποδέχονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἀνωτερότητα τῆς ἑλληνικῆς παιδείας (ἔχτιζαν σχολεῖα) καὶ τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ εἶχαν κοινὲς τὶς ὀδυνηρὲς μνῆμες τῆς Ἅλωσης

Βέβαια, τὸ ζήτημα τῆς σχέσης ὑλικοῦ καὶ βιολογικοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς σχετικὸ μὲ τὸ ἔθνος, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ παλιὰ φιλοσοφικὰ ζητήματα.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s