Ὁ Ἀγεληδὸν Ἐκκλησιασμός..

Πετᾶμε μία φράση στὸν Ἀέρα, καὶ ὅλοι θαυμάζουν. Καὶ λένε: «Μὰ πῶς ἵπταται στὸν ἀέρα; Θὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ σπουδαία!» 

Νομίζουν ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι τὸ κοινωνικὸ συμβόλαιο, μὲ τὸ αὔταρκες ἄτομο. Μὴν τὰ ἐκκλησιάζετε τὰ παιδιά (γιὰ τὸν σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ μιλάω), ἢ π.χ. μὴν τοὺς δίνετε ὄνομα κι ἐπώνυμο, μὴν τοὺς δίνετε κανένα περιεχόμενο στὴ συνείδηση. Ἡ γλώσσα, κι αὐτή, εἶναι βία. Καὶ τὰ ροῦχα. Καὶ οἱ «καλοὶ τρόποι». Μόλις γίνουν 18 ἐτῶν καὶ ἑνὸς λεπτοῦ, θὰ ἀποφασίσουν ὀρθολογικά, μόνα τους , ἐκ τοῦ μηδενός καὶ ἔχοντας σὲ ἴση ἀπόσταση κάθε ἄποψη καὶ κάθε πρακτική (νὰ δέσω ἢ νὰ μὴ δέσω τὰ κορδόνια μου). Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴ θρησκεία.

Δὲν ξέρω πόσοι γονεῖς ἀνέθρεψαν τὰ παιδιά τους μὲ τρόπο τέτοιο ὥστε -ἐνῶ ζοῦν μαζί τους καθημερινά- νὰ μὴν τὰ «ἐκβιάζουν» (μὲ τὸ παράδειγμα κι ὄχι μὲ φυσικὴ βία) γιὰ νὰ ἀποκτήσουν συν τῷ χρόνῳ τὶς ἀπόψεις τους, τὰ τίκ τους, τὶς καθημερινὲς συνήθειές τους, τὴν κοσμοθεώρησή τους.

«Οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ βιώσουν ἂν τὰ πᾶμε μὲ τὸ στανιὸ στὴν ἐκκλησία….», λὲς καὶ τὸ δεκάχρονο θὰ βιώσει τὸν τάδε Πατέρα καὶ τὴν τάδε κατάσταση ἂν δὲν συνηθίσει πρῶτα νὰ τὴ θεωρεῖ φυσιολογικὴ καὶ ἀναγκαία στὴ ζωή του. Θὰ γίνει Reborn Christian, καὶ θὰ «βιώσει» ξαφνικὰ τὸ νόημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τί ἀνώτερος ἄνθρωπος θὰ ἦταν ἄλλωστε, ἂν ἦταν σὰν τὴν συντηρητικὴ πλέμπα ποὺ ζεῖ ἐνστικωδῶς καὶ δουλικά;

Ὁ δεκάχρονος μαθητὴς ἐμποδίζεται ἀπὸ τὸ σχολικὸ ἐκκλησιασμὸ νὰ κατανοήσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «δὲν εἶναι νομικὸ κατασκεύασμα καταστατικών χαρτῶν» κι ὅτι «ἡ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας βρίσκεται στὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τῆς θείας εὐχαριστίας μὲ κεφαλὴ τῶν Ἐπίσκοπο»(!!). Νὰ κάνει πέρα «τὴν ἐξουσιαστικὴ πολιτικὴ [ὁ δεκάχρονος], τὴν ταξικὴ πάλη, τὴν ἀκοινώνητη κοινωνία, τὸν πτωχευμένο ἔρωτα, τὴν κοσμικὴ ἠθική [ὁ δεκάχρονος]».

Πρῶτα νὰ κάνει διδακτορικό, δηλαδή, ὁ δεκάχρονος. Γιατὶ ἀλλιῶς, δὲν θὰ καταλάβει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά. Κατ’ οὐσίαν, ὅσοι λένε κάτι τέτοια γιὰ τὴ σχέση θρησκείας-σχολείου, μοιάζουν τῶν Προτεσταντῶν ποὺ τσατίζονται μὲ τὸν νηπιοβαπτισμό. Ἁπλά, δὲν τὸ ξέρουν ὅτι εἶναι σχεδόν πανομοιότυποί τους, ἀτομικιστὲς ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντίληψή τους γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ «ἀντι-κολλεκτιβιστικὲς» ἱερεμιάδες τῆς Νεορθοδοξίας (μὲ χαμόγελο, βέβαια· μὲ σύνεση, μὲ σκέψη) τέτοιου τύπου δὲν εἶναι παρὰ δημόσια ὁμολογία πίστης στὸν φιλελεύθερο ἀτομικισμό.

Ὅσοι δὲν ἀντέχουν τὴν «καταπίεση» δὲν ἔχουν καθόλου ἀντίληψη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση. Ὅταν μαθαίνεις τὴ δουλειὰ σὲ ἕναν καινούργιο κι ἄπειρο, δὲν θὰ κατορθώσεις ποτὲ νὰ τοῦ τὴ μάθεις ἂν στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ τοῦ ἐξηγεῖς τὸ νόημα καὶ τὸ σκοπὸ κάθε ἐνέργειας. Στὴν ἀρχὴ πρέπει νὰ ἐκτελεῖ μηχανικὰ καὶ «δουλικά» τὶς «ἐντολές», κι ὅταν κατανοήσει τὸ μηχανισμὸ θὰ καταλάβει καὶ τὸ σκοπό. Ἂν ὁ νέος ἀρχίσει νὰ ρωτᾶ καὶ ἀρνεῖται νὰ ἐκτελέσει τὶς κινήσεις ἐφόσον δὲν λάβει (ἱκανοποιητικὴ) απάντηση, τότε ἁπλῶς σοῦ χαλᾶ τὴ δουλειά. Καὶ φυσικά, δὲν θὰ μάθει ποτέ. Ὁμοίως, δὲν μπορεῖ νὰ κάνεις ἀτελείωτο διάλογο γιὰ τὴν ἀξία τοῦ νὰ μὴν λερώνεις τὸ σπίτι. Πρέπει νὰ γίνει δεύτερη φύση. Μετά,  θὰ μάθει τὸ λόγο.

Ἄκου, σχολικὲ θεολόγε τῆς Νεορθοδοξίας καὶ τοῦ Καθεστῶτος: ΤΑ ΠΑΝΤΑ εἶναι ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ. Οὔτε τὸ νὰ ζεῖ κάποιος δὲν ἐπιλέχτηκε «ἐλεύθερα». Ἀλλά, ἐσεῖς, ἐκεῖ: Τὸ μεγάλο πρόβλημα, κατ’ ἐσᾶς, τῶν χριστιανῶν μαθητῶν εἶναι ἡ βία τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τὰ ἄλλα ἕπονται. Καὶ γιατὶ ὄχι ἡ βία ποὺ συνιστᾶ ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση, παρακαλῶ;

Γιὰ τέτοια ἐλευθερία καὶ ἄρνηση ἀπὸ τὸν καταναγκασμὸ μιλᾶμε. Ἀ λὰ κάρτ, ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ὀρθοδοξία στὰ σχολεῖα.

Advertisements
This entry was posted in παιδεία, Αριστερά, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s