Ἀλληλοσυμπλήρωση

Αὐτὴ τὴν ἐπιδεικτικὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ δῆθεν πτῶμα (τῆς Ἑλλάδας: τὴν βλέπουν ὡς πτῶμα) δὲν τὴν καταλαβαίνω. Τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ τύπου «δὲν φταῖμε ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι φταῖνε». Ἐννοῶ τὴ σκιαμαχία Ἀριστερᾶς καὶ Δεξιᾶς. Ὁ Ἀριστερὸς νὰ θέλει νὰ πείσει ὅτι δὲν κυριαρχοῦσε ἡ Ἀριστερὰ ἰδεολογικά, γιατὶ ποτὲ δὲν νίκησε, ποτὲ δὲν κυβερνήθηκε ἀπὸ Ἀριστερούς. Μόνο λαϊκιστὲς ὑπῆρξαν, ὄχι Ἀριστεροί. Σεντόνια ὁλόκληρα ἀέρος-ἀέρος. Ὁ Δεξιὸς νὰ κρυφο-καταρᾶται τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Δεξιὰ ἐγκαταλείποντας κάτι πολύτιμο (τί; τὸν κοτζαμπασισμὸ καὶ τὸν Φαναριωτισμό;) ἔκανε τοὺς χωρικοὺς ἐθνικιστές. Ἡ ἀρχική του θέση-συμπέρασμα: Σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἀγαποῦν τὸ ROL καὶ τὸν σοσιαλισμό. Ἐπίσης, ἀντιεθνικὲς παραινέσεις πρὸς τὴν Δεξιά, τοῦ τύπου: «γιατί στηρίξατε τὴν ΕΟΚΑ (ἀντάρτικο;; ΕΛΑΣίτικο μάλιστα, τί ἀηδία!) βοηθώντας ἔτσι τὴν Ἀριστερὰ νὰ πάρει τὸ πάνω χέρι;», ὅπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει: «Ἀνώτερη σημασία νὰ ἔχει ἡ τάξη σας παρὰ τὸ ἔθνος». Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ποὺ λένε οἱ ταξικοὶ παλαιστές, τάχα ἀντίθετης κοσμοθεώρησης, ποὺ δὲν σηκώνουν μύγα στὸ ἀριστερὸ σπαθί τους. Ἕνα κλασικὸ παράδειγμα ὁμοιότητας τῆς δομῆς καὶ διαφορᾶς στὸ περιεχόμενο.

Πῶς γίνεται νὰ βλέπουν οἱ μὲν καὶ οἱ δὲν τόσο ἀντίθετα πράγματα; Οἱ μὲν νὰ λὲν «μὰ ποιὰ Ἀριστερὰ μᾶς λέτε ὅτι κυβέρνησε, ἀφοῦ δὲν ὑφίσταται;», καὶ οἱ δὲ «ἡ Ἀριστερὰ κυριαρχεῖ (παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἔχουμε βιομηχανία καὶ πέφτει ἔξω ἡ ἀνάλυση τῆς Ἀριστερᾶς)».

Καὶ πῶς γίνεται κι οἱ δυό, ὁ Ἀριστερὸς κι ὁ Δεξιός, νὰ συμφωνοῦν γιὰ τὴν ὕπαρξη λαϊκισμοῦ καὶ νὰ ἐναντιώνονται στὸ ἔθνος;; Τόσο μὰ τόσο διαφορετικῶν στοχεύσεων.

Ὁ Ἀριστερός, ἐδῶ δὲν λέει κάτι κατὰ τοῦ ἔθνους, ἀλλὰ γενικά –ἀλλοῦ– δὲν τὰ μπορεῖ καθόλου μὰ καθόλου τὰ ἐθνοπατριωτικὰ μὲ τὰ ὁποῖα ὡστόσο, τὸ 1994-96, κορόιδευε τοὺς Ἀριστεροὺς ποὺ «ἔψαχναν γιὰ μειονότητες ἀρκούδων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα» (θυμᾶμαι καλά;;) καὶ ἄλλα τέτοια πολὺ κακὰ πράγματα, μὲ τὰ ὁποῖα σήμερα θὰ φρίττει. Ὁ δὲ Δεξιός, δὲν μπορεῖ τὸν ἐξισωτισμὸ τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ἂν προχωρήσει κάποιος τὴν ἀντίληψη αὐτὴ τοῦ Δεξιοῦ –καὶ δὲν ἐννοῶ τὸν συγκεκριμένο Δεξιό, ἀλλὰ ἁπτὰ ἱστορικὰ παραδείγματα Δεξιῶν–, τότε συνεργάζεται ἄνετα μὲ Ὀθωμανοὺς καὶ Γερμανούς. Κυβέρνα, Βρετανία, ὅταν τὸ γερμανικὸ καράβι βούλιαξε.

 

Δογματικῶν ἀποριῶν ἀπαντήσεις β’:

Α. Ὁ σοσιαλισμὸς ἦταν δημοφιλὴς στὴν Ἑλλάδα γιατὶ ἦταν ἡ τρέχουσα, σὲ παγκόσμιο δυτικὸ ἐπίπεδο, ἀπάντηση σὲ θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Κακῶς, γιατὶ, κι ἐδῶ ἔχει δίκαιο ὁ Ἀριστερός, στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχουν τάξεις τέτοιες ὅπως στὴν Ἀγγλία ἢ μὲ ἀστοὺς καὶ πολλοὺς βιομηχανικοὺς ἐργάτες. Κακῶς ἐπικράτησε, καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο λόγο, γιατὶ ἡ ρίζα τῆς ἑλληνικῆς ἀγάπης γιὰ τὴ δικαιοσύνη εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἀριστοτελικὴ μεσότητα κι ὄχι οἱ φουτουριστικὲς βλακεῖες τῶν μηδενιστῶν Ἀντιφὰ καὶ τῶν Μαρξιστῶν καὶ τοῦ κάθε μαθητευόμενου ἄθεου. Ὄχι οἱ πλατωνικὲς κοινοκτημοσύνες (αὐτὲς εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ἀριστερᾶς) ποὺ ἀπορρίφθηκαν ἀπὸ τοὺς Έλληνες ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ ἴδιου τοῦ Πλάτωνα -τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὶς προτεσταντίζουσες δῆθεν πρωτοχριστιανικὲς κοινότητες τῆς Νεορθοδοξίας. Ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε νεώτερη παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ ἀπάντηση γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσυνη, πέσαμε στὸ λάκκο μὲ τοὺς Γιακωβίνους καὶ τοὺς Σχιζοφρενεῖς. Βασικά, ὑπῆρχε νεοελληνικὴ ἀπάντηση: Ἦταν τὰ Ἀμπελάκια καὶ ὅλα τὰ παρεμφερῆ νησιώτικα ὀργανωτικὰ σχήματα. Ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε πίσω ἀπὸ αὐτὰ ἕνα «Κράτος» ἀπροσμάχητον ἢ μιὰ κραταιὰ Βασιλεία Ῥωμαίων γιὰ νὰ τὰ προστατέψει ἀπὸ τὸν φιλοδυτικὸ ἑλληνόφωνο μεταπράτη, κι ἀπὸ τὸν Ὀσμανό, τὸν Βενετὸ ἢ τὸν Ἄγγλο. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ 1821 ἔγινε πρώτιστα ἐπειδὴ καταπιεζόταν ὁ ἔμπορας.

Β. Ἡ Δεξιά, ἀκόμη κι ἂν ἔφτειαξε τὸν ἐθνικισμό (ἄποψη ἀναληθής) καὶ κατόπιν τὸν ξεπούλησε γιατὶ τὸν καπάρωσε ἡ Ἀριστερά (γιατί συνέβη αὐτό; δὲν μᾶς λέει ὁ Δεξιός, βλ. παραπάνω τὴν αἰτία), κακὸ τῆς κεφαλῆς της, καὶ δὲν τὴ λυπόμαστε καθόλου, ὅπως δὲν λυπόμαστε τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος ἔχει πιὸ πολὺ ἀριστερὸ «ἐθνοπολιτισμικὸ» ἐκλογικὸ πρόγραμμα κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἀριστερά. Μπορεῖ ἡ τάδε ἢ δείνα μορφὴ «ἀριστοκρατικῆς»Δεξιᾶς νὰ κλαίγεται στοὺς πύργους της ὅσο θέλει. Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ συνδράμει τὴν Ἀριστερὰ ἀκριβῶς ὅπως ὁ Κυριάκος. Ὁ καιρὸς τῶν αὐτοκρατοριῶν μὲ τοὺς εὐνούχους-κοτζαμπάσηδες ποὺ σφάζονταν σὰν κοτόπουλα ΒΟΚΤΑΣ ἀλλὰ στὸ ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς τους διακόρευαν ὑποτακτικὲς χωριατοποῦλες ἐτελείωσε τὸν 19ο αἰ.

(Υ.Γ. Πρέπει νὰ τονίσω ὅτι τέτοια φεουδαλικὰ ὄνειρα τῶν ἐλὶτ ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν ἱκανότητα τῆς αὐτοδιακυβέρνησής τους (ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἴδιες ὡς ἡγεσίες) ἀλλὰ πρέπει νὰ προσκολλῶνται σὲ ξένες δυνάμεις, δὲν σχετίζονται μὲ κανένα τρόπο μὲ τὴ βασιλεία τῶν Ρωμαίων, ὅπου ναὶ μὲν ὁ αὐτοκράτωρ ἦταν ἡ ἔσχατη πηγὴ ἐξουσίας ἀλλά -βάσει πανάρχαιων κλασσικῶν, ἑλληνιστικῶν καὶ ρωμαϊκῶν ἀντιλήψεων- ἄξιος νὰ κατέχει τὴν Βασιλεία μόνο ἐὰν κι ἐφόσον ὑπηρετοῦσε ἐπιτυχῶς τὴν Πολιτεία. Μὲ τὴ ταυτόχρονη προϋπόθεση ὅτι «βασιλέως μέν ἐστι τρόπος ὁ νόμος, τυράννου δὲ ὁ τρόπος νόμος». Κάθε τι ἄλλο «συντηρητικό», εἶναι τουρκοκρατούμενα ὄνειρα, ἢ ὄνειρα μετὰ τὸ 1204)

 

 Κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ Ἀριστερὸς γράφει «Η Ελλαδα έχει καλλιεργήσει υποδειγματικά το φταίξιμο του ‘άλλου’». Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς γράφει «Ἐμεῖς, ἡ Ἀριστερά, δὲν εἴχαμε τὴ δύναμη· οἱ ἄλλοι (οἱ Κακοί!) τὴν ἔφεραν ἐδῶ ποὺ τὴν ἔφεραν». Δὲν φταῖμε ἐμεῖς, φταῖνε οἱ Ἄλλοι ποὺ λένε ὅτι γιὰ τὰ δεινά τους τοὺς φταῖν πάντα οἱ ἄλλοι. Ἔτσι!

* χαχά, οἱ νησιῶτες καὶ ξυπόλητοι ποὺ πῆγαν στὴν Πόλη, ἔβγαλαν λεφτά, κατόπιν ἔγιναν Φαναριῶτες καὶ ἀπέκτησαν γαλάζιο παλαιολόγειο αἷμα καὶ κυβερνοῦν ὑπεύθυνα -μνημονιακά- τὶς πολιτεῖες τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, χά, χά, χά, φαντασιώσεις κι αὐτές!

This entry was posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, Χωρίς κατηγορία, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s