Ἀποκαθηλώσεις

Ἔχει πάντα πλάκα ὅταν ἀσχολιόμαστε μὲ τὰ τῶν ξένων. Παλιά, θυμᾶμαι, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ δελτίο εἰδήσεων μὲ «διεθνῆ νέα» ἔβαζαν τὸ μήνυμα τοῦ Πάπα· πιὸ πρόσφατα, διάφοροι «μαχητικοὶ ἄθεοι» ἀναρτοῦσαν στὰ ΜΚΔ τὶς ἐπικριτικὲς ἢ ἐπαινετικὲς ἀπόψεις τους γιὰ τὴν τάδε ἢ δείνα ἄποψη τοῦ κάθε Πάπα –σὲ μιὰ χώρα μὲ ἐλάχιστο ποσοστὸ Ρωμαιοκαθολικῶν κι ἀντίστοιχο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ἢ τὸ πῶς γιόρτασαν τὸ Πάσχα τους στὸ Κολοσσαῖο ἢ τὶς Φιλιππίνες. Οἱ δὲ Ἀριστεροί (Ἐλευθεροτυπία τοῦ ’90) εἶχαν μιὰν ἀδυναμία στοὺς Προτεστάντες (χειροτονία γυναικῶν ὡς παπάδων).

Τώρα, εἶναι τὰ ἀγάλματα τῶν Νότιων καὶ ἡ σύγκριση Ναζισμοῦ-Κομμουνισμοῦ (ἡ τελευταία εἴτε μὲ ἀφορμὴ τὶς συγκρούσεις στὶς ΗΠΑ εἴτε τὴν Ἐσθονία). Ἂν ἀκολουθεῖς στὰ ΜΚΔ δυὸ-τρεῖς «εὐαίσθητους» ἀπὸ ἐκεῖ πέρα, ἡ μεταφορὰ τοῦ προβληματισμοῦ εἶναι ἀκαριαία. Σὲ λίγο, ἔρχεται στὰ ἑλληνικὰ ΜΚΔ ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν οἱ μὴ ἐγχειρισμένοι τρανσέξουαλ θὰ μπαίνουν σὲ γυναικεῖες τουαλέτες ἢ ἂν θὰ μπεῖ τρίτη τουαλέτα μὲ εἰδικὸ σῆμα. Τρέμετε.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅλοι ἔχουν τὸ δίκιο τους. Ἡ δικιά μου μνησικακία φτάνει ὣς τὴ μάχη τοῦ Γιαρμούκ· ὣς τὸν Διοκλητιανό: Πῶς μετά, θὰ πῶ ἐγὼ στὸν ἄλλον, ποὺ τοῦ σκοτώσαν οἱ ἀντάρτες τὸν παπποὺ ἢ ποὺ τοῦ ἐξόρισαν οἱ Δεξιοὶ τὸν παππού του, νὰ μὴν πεῖ γιὰ τὸ ἀπόλυτο δίκαιό του; Προφανῶς, δὲν ἐμπιστεύομαι τὶς ὑψηλὲς διακηρύξεις, ἀφοῦ  ἀντιστοιχοῦν σέ (συνήθως) ἡμι-ἐνστικτώδεις, προκαθορισμένες ἀντιλήψεις περὶ ἰδίου συμφέροντος, ἀτομικοῦ ἢ συλλογικοῦ. Γι’ αὐτό, μπορῶ πολὺ καλὰ νὰ κατανοήσω τὸν ἐσθονικὸ καὶ πολωνικὸ ἀντικομμουνισμό, ἀφοῦ ἡ ΕΣΣΔ ἐκεῖ ἔδρασε ὡς κατοχικὴ δύναμη, καὶ ἂν ἡ ΕΣΣΔ πρέσβευε τὸν Σιντοϊσμὸ τότε στὴν Ἐσθονία θὰ ἦταν φανατικοὶ ἀντισιντοϊστές! Ἐπίσης πολὺ καλά, ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τὴν συμπάθεια πρὸς τοὺς Ταγματασφαλίτες καὶ τοὺς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν (βασικά, τὴν σιχαίνομαι), ἀφοῦ ἡ Γερμανία ἦταν κατοχικὴ δύναμη στὴν Ἑλλάδα. Τὸ ὅτι ἀντιπαθῶ τὸν ρόλο τοῦ ΚΚΕ (1919-1936, 1946-1949) ἢ τῶν ἀναρχοκομμουνιστῶν στὴν Ἱσπανία τοῦ 1936 δὲν μὲ κάνει νὰ λέω ὅτι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ εἶναι φίλος ἢ ὅτι δὲν ἦταν θετικὸς ὁ ρόλος τῆς ΕΣΣΔ (προσοχή: τῆς ΕΣΣΔ, ὄχι τῶν ἀμπελοφιλοσοφιῶν τοῦ 19ου αἰ.).  Δὲν εἶμαι ἀντικομμουνιστής, ὅσο κι ἄν –ὅποτε τεθεῖ θέμα– βάζω τὸ δικό μου συλλογικὸ συμφέρον (ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνομαι ἐγώ) πάνω ἀπὸ γενικὲς θεωρίες γιὰ ἀπελευθέρωση ὅλων, μὰ ὅλων, τῶν ἀνθρώπινων ὄντων, οἱ ὁποῖες εἶναι καλὲς μόνο ἂν δὲν υἱοθετοῦν πρακτικὲς ὅπως π.χ. ὅτι θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν παγκόσμια ἀντιιμπεριαλιστικὴ Ἐπανάσταση γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἤ, παλιότερα, τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἀντίστροφα, τὸ ὅτι οἱ συνεργάτες τῶν Ναζὶ ἦταν οἱ κακοὶ στὴν Ἑλλάδα, δὲν σημαίνει ὅτι δικαιοῦνται κάποιο φωτοστέφανο οἱ Ἀριστεροί, ποὺ μᾶς ἔχουν κάτσει στὸ σβέρκο ἐδῶ καὶ 43 χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια διαλύουν κάθε τὶ στὸ ὄνομα τοῦ ἀντιρατσισμοῦ καὶ τῆς ταξικῆς πάλης.

Καὶ ὁ Ναζισμὸς καὶ ὁ Κομμουνισμὸς εἶναι πλέον πολιτικὰ φαντάσματα, ὁπότε ἡ σύγκρισή τους ἢ ἡ καταδίκη τους εἶναι εἴτε φιλολογικὴ ἐργασία (ποὺ μ’ ἀρέσουν, οἱ φιλολογικὲς ἐργασίες -δὲν εἶμαι Ἀριστερὸς γιὰ νὰ ὑποτιμῶ τὴ φιλολογία) εἴτε ἀφορμὴ γιὰ τωρινὲς πολιτικὲς στοχεύσεις. Ὅσοι διαφωνοῦν νομίζουν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ὑπάρχουν καθόλου (οὔτε ἕνας) Ναζὶ ἢ Μαρξιστὲς γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ μεταναζιστικὴ ἢ μετακομμουνιστικὴ ἐποχή. Ἡ δὲ σύγκριση μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἰδεολογιῶν ἀφενὸς δὲν εἶναι τόσο ἁπλή (ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν πρακτικῶν ἔχουν κοινὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν στοχεύσεων λίγα ἢ κανένα –κι ἐξαρτᾶται τί θεωρεῖς σημαντικότερο ἀπὸ τὰ δύο κριτήρια), ἀφετέρου δίνει τὸ φωτοστέφανο στὴ Μαζικὴ Δημοκρατία ὡς ἔσχατο κριτή: Αὐτὸ τὸ πράμα, ποὺ πολιτισμικὰ εἶναι ἕνα μεῖγμα τσόντας καὶ μπούργκας, καὶ οἰκονομικὰ ἕνα μεῖγμα σοσιαλδημοκρατικῶν e-government ἢ ΜΚΟ αἰσιόδοξων ἐνοχικῶν κλαυθμῶν (π.χ. εὐρωπαϊκὴ ἡμέρα κατὰ τῆς φτώχειας, «ὅλοι μαζί, μποροῦμε», μὴν πατᾶτε τὴ χλόη κ.λπ.), ἀπὸ τὴ μία, καὶ ποδοπατήματος τῶν πολλῶν ἀπὸ τὴν ἄλλη (μαζί μὲ κάμποσες μοντερνίστικες ναζιστικὲς παρακαταθῆκες: ἔκτρωση, οἰκολογία-χορτοφαγία, παγανισμός, αὐτοκίνητα). Ἂν εἶναι νὰ σκεφτῶ κάποιον ὡς ἔσχατο κριτή, δὲν μπορῶ παρὰ νὰ σκεφτῶ τὸν Χριστιανισμό, κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλοι ἐπικρίνονται, καθὼς κι ὅτι ὅσοι Χριστιανοὶ σωστὰ ἐπικρίνουν τὸν ρατσισμὸ ἀλλὰ κάνουν τὰ γλυκὰ μάτια στὴν Ἀριστερὰ ἢ τὸν Μαρξισμό –ἐπειδὴ ὑπόσχεται (μιὰ στρεβλὴ μορφὴ) ἰσότητα(ς), ἢ ξεχειλώνει τὴν ἔννοια τοῦ ρατσισμοῦ– προσαρμόζουν τὸ Χριστιανισμὸ στὸν ἠθικισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς.

Κι ἐπειδὴ ξεχάσαμε καὶ τὴν ἀποκαθήλωση τῶν ἀγαλμάτων στὶς ΗΠΑ. Ποὺ εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τῶν ἐσθονικῶν καὶ ἑλλαδικῶν ἀντικομμουνισμῶν. Γιὰ νὰ μὴν πολυλογῶ, θὰ ἔπρεπε νὰ γκρεμιστεῖ κάθε ἄγαλμα τοῦ Μάρξ, τοῦ Βολταίρου, πολλῶν «Πατέρων τῆς Ἀμερικῆς» κ.ἄ., ποὺ (ὅλοι τους) κι αυτοὶ ἐκφράστηκαν εἴτε θετικὰ γιὰ τὴ δουλεία εἴτε ἀρνητικὰ γιὰ τοὺς Μαύρους καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἡ κωμικὴ εὐαισθησία γιὰ τὴ δουλεία τοῦ Νότου πρὶν ἀπὸ 160 χρόνια, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ βολεύονται μιὰ χαρὰ μὲ τὴ νεοφιλελεύθερη δουλεία ἢ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ξεχνᾶν τὴν ἄτυπη δουλεία στὴν μεταπολεμικὴ Κίνα καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη. Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἰσλὰμ προελαύνει, οἱ πεμπτοφαλαγγίτες του ἀσχολοῦνται μὲ ἀγάλματα (μονομερῶς, φυσικά), τὰ ὁποῖα ἐννοεῖται ὅτι θεωροῦνται ἀπαράδεκτα ὡς ἔργα τέχνης ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ: Ὅταν τὰ ἀγάλματα ὅλων γκρεμιστοῦν –γιὰ λόγους συνέπειας–, τότε ἀπομένει ὁ ἰσλαμικός ἀνεικονισμός. Ὅπως μεταπολεμικά, ἔβριζαν τὸ Χριστιανισμὸ γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς ἀντιχριστιανοὺς Ναζί. Χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀγανακτισμένους εἰκονόφιλους δὲν θὰ ἤθελαν τὴ συνέχιση τῆς δουλείας διὰ τῆς νίκης τῶν Νοτίων.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, ανθρωπισμός and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ἀποκαθηλώσεις

  1. Παράθεμα: Αποκαθηλώσεις – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s