I.R.A. – Μουσουλμάνοι, σημειώσατε «Χίτλερ»

Ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς καὶ τοὺς ἐθελοντὲς ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τοῦ Χίτλερ, ἄλλοι ἦταν Ναζιστές, ἄλλοι ἦταν ἐθνικιστές, ἄλλοι ἀντισημίτες, καὶ ἄλλοι ἦταν ἀπ’ ὅλα αὐτά. Σὲ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προστεθεῖ καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ πλιάτσικου.

Γιὰ παράδειγμα, οἱ Γάλλοι τοῦ «Καρλομάγνου» εἴτε ἦταν τὸ ἀντίστοιχο τῶν «Γραικύλων» εἴτε Ναζιστές (ἄρα κι ἀντικομμουνιστές). Οἱ διάφοροι Νορδικοὶ ἐθελοντὲς τῶν Ναζὶ ἦταν «φυλετικὰ πεπεισμένοι» Ναζιστές. Οἱ Ἰνδοὶ ἢ οἱ Ἄραβες τῆς Παλαιστίνης ποὺ συμπολέμησαν μὲ τὴ Γερμανία ἢ τὴν ὑποστήριξαν δημόσια, ἦταν τέτοιοι ἀπὸ ἐθνικισμό, δηλαδὴ «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ τους (τῆς Ἀγγλίας» ἦταν τὸ κριτήριό τους. Γιὰ τοὺς Ἄραβες ἰσχύει κι ὁ ἀντιεβραϊσμός. Ἡ περίπτωση τοῦ ἰρλανδικοῦ IRA, ποὺ ὑποστήριξε τοὺς ἐθνικοσοσιαλιστὲς Γερμανούς, ἐξηγεῖται μὲ τὸ ἴδιο κριτήριο, τῆς ἐχθρότητας πρὸς τὴν Ἀγγλία. Τέλος, διάφοροι τσαντάλα λαοί, ὅπως οἱ Βούλγαροι, ἢ πρώην Κουίσλιγκ τῶν Ὀσμανῶν, ὅπως οἱ Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, ἀνέβηκαν στὸ ναζιστικὸ τραῖνο εὐκαιρίας καὶ καβάλησαν τὸ καλάμι γιατὶ μὲ τὸ μυαλουδάκι τους πίστεψαν πὼς ποντάρουν στὸν παγκόσμιο νικητὴ καὶ κυρίαρχο, τὴ Γερμανία, καὶ ὅτι ἔτσι θὰ ξεκαθαρίσουν ὁριστικὰ τοὺς λογαριασμούς τους μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Σέρβους. Ἄλλοι λαοί, ὅπως οἱ μεσοπολεμικοὶ Ἀλβανοί, εἶχαν (πέραν τῶν ἐθνικιστικῶν) καὶ τὰ κριτήρια τοῦ πλιάτσικου στὸ ὁποῖο διέπρεπαν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ αἰῶνες ὡς τοποτηρητὲς τῶν Ὀσμανῶν.

Δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ τὴν ἑλληνικὴ (ἀκρο)Δεξιά. Ποὺ συχνὰ δὲν βλέπει καὶ «ἀγνοεῖ» ὅτι οἱ βαλκανικοὶ ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων τάχθηκαν μὲ τὴ Γερμανία προτοῦ μάλιστα ἡ Ἑλλάδα διαλέξει στρατόπεδο, ἄρα ἡ Ἑλλάδα καλῶς τάχθηκε μὲ τοὺς Συμμάχους. Χώρια ποὺ ἦταν τυχερὴ ἐπιλέγοντας τοὺς κατοπινοὺς νικητὲς τοῦ Β’ Π.Π. (εἰδάλλως, θὰ παρέμενε στὴ Θράκη ἡ χαϊδεμένη ὅλων Βουλγαρία, ὡς τιμωρία τῶν Ἑλλήνων) ἀλλὰ καὶ δεδομένου ὅτι ὁ νορδικὸς ἀντιχριστιανικὸς Ναζισμὸς δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μεσότητα. Ὅταν ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιά, λοιπόν, ἐκθειάζει τὸν ἀντικομμουνισμὸ τῶν Ναζιστῶν καὶ τῶν συμμάχων τους, τότε ξεχνᾶ μὲ τίνων τὸ μέρος τάχθηκαν οἱ ἀντικομμουνιστὲς Βούλγαροι καὶ Ἀλβανοί (ποὺ κατέλαβαν τμήματα τῆς Ἑλλάδας), τοὺς ὁποίους κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξυμνεῖ ὡς ἀδελφούς της. Φυσικά, ὑπάρχουν Δεξιοὶ ποὺ εἶναι, δεδηλωμένα ἢ μὴ συνειδητά, πρῶτα ἀντικομμουνιστὲς καὶ ἔπειτα «ἐθνικιστές» (=ὑπερασπιστὲς τῆς ἀκεραιότητας / ἀνεξαρτησίας τοῦ ἐθνοκράτους)· ἢ καὶ καθόλου ἐθνικιστές (τὰ ἔχω πεῖ αὐτὰ σὲ παλιότερες ἀναρτήσεις). Ὅσον ἀφορᾶ αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ διάλογος δὲν εἶναι παραγωγικός –ἀφοῦ ἀρνοῦνται τὸ ἔθνος γιὰ χάρη τῆς τάξης τους ἢ τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τους–, πρέπει ἁπλὰ νὰ τοὺς δείχνουμε ὡς τέτοιους ποὺ εἶναι, παρὰ τὸν συντηρητισμό τους, ὁ ὁποῖος στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς εἶναι οἰκονομικὸς καὶ ὄχι ἠθικός / θρησκευτικός (ὁπότε προσωπικὰ δὲν μοῦ λέει κάτι θετικό). Κάτι τέτοιοι Δεξιοὶ δὲν διαφέρουν ἀπὸ ἕναν Ἀντιφὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν στάση τους πρὸς τὸ ἔθνος.

Ἡ δεύτερη περίπτωση ἀφορᾶ τὴν Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Ποὺ ἔχει μιὰ ἐπιλεκτικὴ μνήμη ὅσον ἀφορᾶ τοὺς συνεργάτες τῶν Ἐθνικοσοσιαλιστῶν. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα ποτὲ δὲν κατέκρινε τοὺς Ὀχρανίτες ἐθελοντὲς Βούλγαρους τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας οἱ ὁποῖοι γλίτωσαν τὴ ζωή τους μετατρεπόμενοι κατὰ τὸ τέλος τοῦ Πολέμου σὲ «Μακεδόνες» καὶ «κομμουνιστές». Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν κατέκρινε ποτὲ τοὺς Ἄραβες Παλαιστίνιους (κατάμουτρα καὶ μή) γιὰ τὴ συνεργασία τους μὲ τὸν Χίτλερ, ἀλλὰ τοὺς παρουσίαζε ὡς θύματα τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς μερικοὶ Νεοναζὶ παρουσιάζουν τὸν Χίτλερ ὡς μεγάλο ἀντιιμπεριαλιστή. Γιὰ παράδειγμα, στὴν Ἑλλάδα ἡ Ἀριστερὰ ποτὲ δὲν κατέκρινε τὸν IRA τῆς Ἰρλανδίας, γιὰ τὴ φιλοναζιστική του στάση, ἀλλὰ μᾶς τὸν παρουσίαζε ὡς ἰδεολογικὰ ἄσπιλη παρθένα, κι ὄχι ὡς ἐθνικιστὲς ποὺ ἀναζητώντας συμμάχους συμμάχησαν καὶ μὲ τὸν διάβολο γιὰ χάρη τοῦ ἐθνικισμοῦ τους. Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ κάποιος γιὰ τὴ στάση αὐτὴ τῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ παρουσιάζεται ὡς ἄσπιλη, δίχως πολιτικάντικες μπαγαμποντιές, ἰδεολογικὰ συνεπής, εἶναι πολὺ λίγο, καὶ εἶναι ἀφελεῖς ὅσοι τὴν ἐξυμνοῦν ὡς τέτοια.

Ὅσον ἀφορᾶ τὰ δικά μας, λοιπόν, ἡ Ε.Σ.Π.Ο. εὐτυχῶς δὲν διέθετε Ε.Σ.Π.Α., τὸ δεύτερο ὅμως σήμερα τὰ πηγαίνει πολὺ καλὰ χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὸ πρῶτο.

Τέλος, μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ ἕναν διαφορετικὸ Διεθνισμό. Ἀφοῦ ὑπῆρξε ἕνας διεθνισμὸς κομμουνιστικός, ὑπῆρξε κι ἕνας διεθνισμός φασιστικός, ὅπως καὶ διεθνισμός τῶν χορτάτων καὶ τῶν φιλελεύθερων. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ «διεθνισμός», ὡς αὐτονόητο ξεπέρασμα τῶν τάχα στενῶν ὁρίων τοῦ Ἔθνους, μέσα στὰ ὁποῖα τάχα ὅλοι μας ἀσφυκτιοῦμε καὶ τάχα δὲν εἴμαστε ὁλοκληρωμένοι ὡς Ἄνθρωποι, ὡς Πνεύματα καὶ Ὄντα, δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς διακηρύξεις τῶν ἀφελῶν ἢ ἰδιοτελῶν ὑποστηρικτῶν του γιατὶ ἁπλούστατα δὲν ἔχει ἕνα μοναδικὸ περιεχόμενο. Θὰ προτιμήσουμε τὸ «στενάχωρο» ἔθνος, παρὰ τοὺς κάθε εἴδους κουρασμένους ἀπὸ τὴ «στενότητά» του, ποὺ θέλουν νὰ τὸ καταστρέψουν εἴτε γιὰ χάρη τοῦ κομμουνισμοῦ εἴτε τῆς ἄριας φυλῆς εἴτε τοῦ φιλελεύθερου μπακάλη. Αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν καὶ ἀγαποῦν τὸν «καλύτερο» Παγκόσμιο Ἄγνωστο Ἀδελφό τους γιατὶ στὴν πραγματικότητα μισοῦν τοὺς ὁμοεθνεῖς τους. Βέβαια…τὸ Ἄγνωστο εἶναι καλό, πιὸ ἀνθρώπινο, εἶναι μαγικό, εἶναι καλύτερο… Ἔτσι.

Στὰ παραμύθια, μόνο.

Advertisements
This entry was posted in Άραβες, Αριστερά, Βούλγαροι, Γερμανία, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Εβραίοι, Ελλάδα, Ισλάμ and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s