Ἐπιπόλαιες ἀναγνώσεις: βυζαντινὸς ἀντιισλαμισμός

Γράφει ὁ Κ. Κουτσουρέλης

Φυλλομετρώντας τη διατριβή του φίλου Ηλία Μαλεβίτη για τις πρώιμες αραβοβυζαντινές σχέσεις («The Formation of Byzantine Views on Muslims during the ‘Dark Century’, ca. 650-750», University of London, 2015), βασική εντύπωση: η υποτονικότητα της βυζαντινής αντίδρασης. Ενώ οι «Ισμαηλίτες» μέσα σε λίγες δεκαετίες αποσπούν από την αυτοκρατορία το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της (Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Κυρηναϊκή), πολιορκούν την Βασιλεύουσα, πατάνε πόδι σε Κύπρο, Κρήτη, Σικελία κ.ο.κ., πρέπει να ψάξεις με το μικροσκόπιο (ο Ηλίας το κάνει) στη θεολογική γραμματεία για να βρεις μερικές αναφορές, συχνά απλές νύξεις, αποκαλυπτικές αλληγορίες και τα συναφή.

Θα πει κανείς, πρόκειται για τους «σκοτεινούς» αιώνες, όπου γενικά τα γραπτά τεκμήρια σπανίζουν. Σωστά. Όμως το ίδιο φαινόμενο, ως προς το Ισλάμ, δεν έχουμε και απέναντι στους Τούρκους, Σελτζούκους ή Οθωμανούς, από τον 11ο αιώνα κ.ε.; Θέλω να πω, αν συγκριθεί με την πυρετώδη δραστηριότητα των ορθόδοξων θεολόγων κατά του «παπισμού»;

Και για να συμπληρωθεί η εικόνα. Τη στιγμή αυτή που μιλάμε σε Ευρώπη και Αμερική πολλές είναι οι φωνές που υψώνονται κατά της ανείπωτης βαρβαρότητας του τζιχαντισμού. Έχει κάτι συνεισφέρει η ορθόδοξη θεολογία σ’ αυτές;

Βεβαίως, ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ διανοηθοῦν ὅτι πλάι στὴ θεοκρατικὴ μεσαιωνικὴ Δύση ὑπῆρχε ἕνα κράτος στὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία δὲν διοικοῦσε οὔτε ἦταν τμῆμα του, αὐτοὶ περιμένουν κι ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς θεολόγους νὰ εἶναι τμῆμα τοῦ βυζαντινοῦ Ὑπ. Ἐξ. καὶ συνεπῶς νὰ συντονίζουν ἰδεολογικὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν Ἀράβων Μουσουλμάνων ὅπως ὁ Πάπας ἔκανε μὲ τὶς ψευτο-Σταυροφορίες. Γιὰ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μας, ὅμως, οἱ Ἄραβες ἦταν ἁπλῶς ἕνα κράτος, τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπιδρομῶν τοῦ ὁποίου (καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κατεχόμενων ἐδαφῶν ἀπὸ αὐτό) εἶχε ἁρμοδιότητα ἡ Αὐτοκρατορία.

Πράγματι, ὑπάρχει τεράστια διαφορὰ μεταξὺ τῆς δυτικομεσαιωνικῆς θεοκρατίας καὶ τῆς Ρωμανίας. Στὴ Ρωμανία

«Ἡ διοίκησις εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν. Οὐδέποτε τὴν διοίκησίν του ἀνέλαβε κληρικὸς ἐπὶ τῇ βάσει καὶ μόνον τῆς κληρικῆς ἰδιότητός του, μόνον εἰς τὴν διπλωματίαν ἐχρησιμοποιήθησαν κληρικοί, ἀλλὰ τοῦτο ἐγένετο ἢ διότι οὗτοι ἔτυχε νὰ γνωρίζουν τὴν γλώσσαν τῶν πρὸς οὓς ἐστέλλοντο λαῶν ἢ διότι συνεδύαζον πρὸς τὴν διπλωματικήν, τὴν ἱεραποστολικήν των ἰδιότητα καὶ ἀποστολήν. Περαιτέρω, ἡ αὐτοκρατορικὴ γραμματεία, τὸ ὄργανον τῆς γραπτῆς διατυπώσεως καὶ ἐκφράσεως τῆς αὐτοκρατορικῆς βουλήσεως, εὑρίσκετο εἰς χείρας λαϊκῶν καὶ δὴ κατὰ τρόπον ἀποκλειστικόν. Ἀντιθέτως πρὸς τὴν Δύσιν, τῆς ὁποίας αἱ ἡγεμονικαὶ γραμματεῖαι εὑρίσκοντο ἀποκλειστικῶς εἰς χείρας κληρικῶν, οἱ νοτάριοι, οἱ ἀσηκρῆται ἦσαν λαϊκοί»

(Ἰ. Ε. Καραγιαννόπουλου, Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους, τ. 1, σ. 70)

Ἀντίθετα, στὴ Δύση:

«Περὶ τὰ μέσα τοῦ 8ου αἰώνα ἐξαφανίσθηκαν οἱ τελευταῖοι λαϊκοί ‘ρεφερενδάριοι’ τῶν μεροβιγγείων βασιλειάδων· τὸν Ἀπρίλη τοῦ 1258, ὁ Φίλιππος ὁ Ὡραῖος ξαναδίνει τὴ σφραγίδα στὸν ἰππότη Πιὲρ Φλότ: Μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν χρονολογιῶν εἶχαν κυλήσει πάνω ἀπὸ πέντε αἰῶνες, στὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ καγκελαρίες τῶν βασιλιάδων τῆς Γαλλίας εἶχαν ἐπικεφαλῆς τους ἀποκλειστικὰ ἱερωμένους. Καὶ ἀλλοῦ, χονδρικά, τὸ ἴδιο ἔγινε»

(Marc Bloch, Ἡ φεουδαλικὴ κοινωνία, σ. 130).

Μιὰ στοιχειώδης γνώση καὶ ὄχι φυλλομέτρηση τῆς βυζαντινῆς θεολογίας πείθει ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Χάντιγκτον τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ Κουτσουρέλης εἶναι ἀβάσιμα. Ἤδη τὸν 7ο αἰ. ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ἀποκαλεῖ «γέλωτος ἄξια» ὅσα διακηρύσσει ὁ Μωάμεθ, τὸν ἴδιο ἀποκαλεῖ πλανημένο, παραβάτη, ψεύτη καὶ τερατολόγο, καὶ θεωρεῖ τὸ Ἰσλὰμ ὡς πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ κτηνώδεις τὶς ἀντιλήψεις του. Ἐνῶ ὁ Σωφρόνιος ἀποκαλεῖ «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» τοὺς Ἄραβες κατακτητὲς τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἔχει συνέχεια μὲ τοὺς ἑπόμενους θεολόγους. Αὐτὰ εἶναι πασίγνωστα, καὶ ὅσοι δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὴ βυζαντινὴ θεολογία ἔχουν μὲν τὸ δικαίωμα νὰ παριστάνουν τὸν Χάντιγκτον καὶ νὰ καταγγέλουν τὴν «ἁδράνεια τῆς βυζαντινῆς θεολογίας» (μετρᾶνε μὲ τὸ στρέμμα ἢ τὶς σελίδες τὴν ποιότητά της, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ ρεκλάμα), ὅμως ἡ ἄποψή τους δὲν μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ στὰ σοβαρά, οὔτε νὰ ἀποτελέσει ἀπαρχὴ σοβαρῆς συζήτησης.

Ἂν οἱ Δυτικοὶ δὲν εἶχαν κράτος ποὺ νὰ ὀργανώνει τὴν ἀντιισλαμικὴ ἀντίσταση καὶ ἀντεπίθεση καὶ γι’ αὐτὸ οἱ κληρικοί τους, πράγματι, ἔπρεπε νὰ ἔχουν διπλὸ ρόλο, πολιτικὸ καὶ θεολογικό, οἱ βυζαντινοὶ θεολόγοι δὲν χρειαζόταν νὰ ἔχουν πολιτικὸ ρόλο, καὶ ἀρκοῦνταν στὴν θεολογικὴ πλευρὰ τῆς διαμάχης. Ἦταν οἱ Ρωμιοὶ Αὐτοκράτορες αὐτοὶ ποὺ προέτρεπαν τοὺς στρατιῶτες τους νὰ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν. «Πρέπον ἐστιν ὑπὲρ τῶν χριστιανῶν καὶ ὁμοφύλων ἀγωνίσασθαι» διακηρύσσουν κρατικοὶ ἀξιωματοῦχοι τὸν 9ο αἰώνα. Καὶ ἡ λαϊκὴ ὀρθόδοξη ἀντίδραση ἔναντι τοῦ Ἰσλὰμ δὲν ἦταν καθόλου χλίαρη. Σὲ λαϊκὸ ἄσμα διαβάζουμε:

«Εἰπέτε τὸν αὐθέντη μου καὶ τὸν γλυκύν μου κύρην,
ἕως οὗ βλέπω τὰ ὁσπίτια μου διπλομανταλωμένα,
ἕως οὗ βλέπω τὴν μάνναν μου τὰ μαῦρα φορεσμένην,
καὶ ἐβλέπω καὶ τὰ ἀδέλφια μου τὰ μαῦρα φορεμένα,
ὅπου καὶ ἂν εὕρω Σαρακηνὸν τὸ αἷμα του νὰ πίνω.
Καὶ ἂν μὲ παραμανιώσουσιν, εἰς τὴν Συρίαν νὰ πέσω,
τὰ στενορύμια τῆς Συρίας κεφάλια νὰ γεμίσω,
τὰ ξηρορυάκια τῆς Συρίας αἷμα νὰ τὰ γεμίσω».
Τὸ νὰ τὰ ἀκούσῃ ὁ ἀμιρᾶς, πολλὰ τὸν ἐφοβήθη.

Ἂς μὴν παραθέσουμε λεπτομερῶς τοὺς βυζαντινοὺς ἱστορικοὺς ποὺ ἀναφέρουν πρῶτοι τὶς ἱστορίες περὶ ἐπιληψίας τοῦ Μωάμεθ, κοροϊδεύουν τὸ γάμο του μὲ τὴ γηραιὰ χήρα καὶ τοὺς ἄλλους γάμους του. Δὲν μπορεῖ, βεβαίως, νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς παράδειγμα φιλοϊσλαμισμοῦ ἡ θεολογικὴ σκέψη τῆς Τουρκοκρατίας ἢ τῆς περιόδου λίγο πρὶν τὸ 1453, ὅταν πολιτικῶς τὰ πάντα εἶχαν χαθεῖ.

Τὸ ἀντιφατικὸ τοῦ πυρήνα τοῦ ἐπιχειρήματος τοῦ Κουτσουρέλη -καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του- ἔγκειται στὸ ὅτι ἐνῶ ὑποστηρίζει, ὡς ἄθεος-ἄθρησκος, τὴν ἐπανάσταση τῶν ἀστῶν ἐνάντια στὴ Δυτικὴ ἐκκλησία καὶ ὑποστηρίζει τὴν ἐκκοσμίκευση μεταξὺ 17ου καὶ 20οῦ αἰ. ταυτόχρονα ὑποστηρίζει τὴν παρέμβαση τῶν κληρικῶν σὲ θέματα αὐστηρῶς πολιτικά, δηλαδὴ αὐτὸ στὸ ὁποῖο οἱ ἀστοὶ τοῦ 18ου αἰ. ἀντιτάχθηκαν. Καὶ μὲ τὸν ἀστυφύλαξ καὶ μὲ τὸν χωροφύλαξ…

Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ ἄλλοι: Ἀπὸ τὴ μία χαίρονται μὲ τὴν ἀνάδυση τῆς κοσμικῆς-ἄθεης κοινωνίας στὴ Δύση, δηλαδὴ ἀποστρέφονται τὴν θεοκρατικὴ δυτικὴ μεσαιωνικὴ κοινωνία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη βρίζουν τοὺς Βυζαντινοὺς ἐπειδὴ ἡ βυζαντινὴ κοινωνία δὲν ἦταν σὰν τὴν δυτικομεσαιωνική.

Καταλαβαίνω ποῦ τὸ πᾶνε: Σκέφτονται, μὲ τὸ μυαλό τους, ὅτι ἂν καὶ ἡ Ρωμανία ἦταν θεοκρατία (μὲ παπάδες ποὺ κήρυτταν Ἱεροὺς Πολέμους), τότε θὰ ἀκολουθοῦσε στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἡ ἴδια μετεξέλιξη τῆς κοινωνίας ὅπως στὴ Δύση. Ἔλα πού, ὅμως, ἡ Ρωμανία συνέχιζε τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ Ἀρχαιότητα, στὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε θεοκρατία! Φαίνεται ὅτι ὁ Κ. Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θὰ ἤθελαν νὰ ἐπικρατοῦσε θεοκρατία στὴν βυζαντινὴ περίοδο ὥστε ἀργότερα νὰ προκύψει ἕνα κοσμικὸ κράτος (σὰν τὰ Δυτικά) ὡς ἀντίδραση σὲ αὐτήν. Πρόκειται γιὰ ντετερμινιστική, παιδικὴ σκέψη: Ἐπειδὴ ἔτσι ἔγινε κάπου δὲν σημαίνει ὅτι ἔτσι θὰ γινόταν καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ.

Ἡ Ρωμανία ἀντιπάλευε δύο θεοκρατίες. Μία τοῦ Ἰσλὰμ καὶ μία τῆς Δύσης. Ἂν ἔχασε, δὲν ὀφείλεται στὴν ἁδράνεια τῶν βυζαντινῶν θεολόγων νὰ φανατίσουν τὶς μάζες, σὰν σοβιετικοὶ ἰνστρούχτορες. Ὀφείλεται σὲ καθαρὰ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ τυχαῖες ἐξελίξεις, ὅπως τὴν ταυτόχρονη ἐπίθεση στὴ Ρωμανία ἀπὸ Νορμανδοὺς-Δυτικοὺς καὶ Τούρκους, μαζὶ μὲ μιὰ χαλάρωση τοῦ κράτους (στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰ., ἀφαιρώντας τὰ προνόμια τῶν Ἀκριτῶν καὶ μειώνοντας τὶς στρατιωτικὲς δαπάνες ἔκαμε τὰ ἀνατολικὰ σύνορα εὐάλωτα στὶς ἐπιθέσεις.  Ἔπαψε νὰ διατηρεῖ σημαντικὸ μάχιμο στόλο πράγμα ποὺ ἐπέτρεψε στοὺς Βενετοὺς νὰ ἁλωνίζουν), κι ὄχι σὲ ἁδράνεια τῆς Ἐκκλησίας νὰ φανατίσει τὰ πλήθη. Προηγουμένως, ὅσον καιρὸ ἡ Ρωμανία ἀντιμετώπιζε τοὺς Ἄραβες, δύναμη πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ τοὺς φεουδάρχες, ἦταν ἀπρόσβλητη. Δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ  ἐναντιώνονται κατὰ τῶν μεσαιωνικῶν Ἱεροεξεταστῶν ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ἀντιβυζαντινοὶ ὁμοϊδεάτες του, λοιπόν. Ἀφοῦ τέτοιους ἤθελαν καὶ στὸν μεσαιωνικὸ Ἑλληνισμό. Μόνο τραγικὸ εἶναι νὰ τάσσονται ὑπὲρ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης καὶ τῆς θεοκρατίας ὅλοι αὐτοί, ἐνῶ ὁ Κοραῆς (τους) δήλωνε εὐτυχὴς ποὺ ἀπέτυχε ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν.

Βεβαίως ὁ Κ.Κ. παίρνει τὴν ἀπάντηση (στὰ σχόλια) ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τὴν διατριβὴ διάβασε: Ὄχι μόνο εἶχαν ἀντιισλαμικὴ πολεμικὴ οἱ ρωμιοὶ θεολόγοι ἀλλὰ αὐτὴ ἦταν καὶ σφοδρή. Φυσικά, στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα, ἀφοῦ ὁ Κ.Κ. δὲν πείθεται οὔτε κι ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου φέρνει ὡς παράδειγμα περὶ βυζαντινῆς ἰσλαμοφιλίας ἢ ἀδράνειας. Οὐ μὲ πείσεις…

 

Υ.Γ.

Συνεχίζει ὁ Κ.Κ.:

«Αναρωτιέμαι γιατί δεν θυμάται και γιατί δεν πονάει ο ελληνικός λαός για το 1071 ή το 1176. Και γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι προϋπόθεση του 1204 αναγκαία ήταν οι παιδαριωδίες του Κηρουλάριου το 1054. Όταν επιλέγεις διμέτωπο υπ’ αυτές τις συνθήκες είσαι άξιος της τύχης σου»

Εἶναι ἀπορίας ἄξιο ποῦ βρίσκουν τὸ θράσος οἱ Δυτικιστὲς καὶ κατηγοροῦν τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ πρόκληση ἀμνησίας γιὰ τὸ 1071 / 1176, οἱ Δυτικιστὲς ποὺ ἐπὶ δύο αἰῶνες κάνουν τιτάνιο ἀγῶνα νὰ ξεχαστεῖ τὸ 1204 -καὶ τὸ ἔχουν πετύχει τουλάχιστον σὲ ἐπίπεδο κρατικῆς ἐκπαίδευσης. Ἂν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν πονᾶ τὶς τουρκικὲς νίκες τοῦ 1071 /1176 καὶ δὲν τὶς μνημονεύει, αὐτὸ συμβαίνει ἁπλούστατα γιατὶ τὸ 1453 ξεπέρασε ἀπὸ κάθε ἄποψη τὸ 1071 / 1176 ὡς σύμβολο τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας. Τὸ 1071 ὑπῆρχε ἀκόμη Αὐτοκρατορία, τὸ 1453 ὅλα τελείωσαν. Ἂν ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότητα εἶχε μείνει στὸ Μαντζικέρτ, τότε τὸ τελευταῖο θὰ μνημονευόταν σήμερα ὅπως κατὰ τὸν 15ο αἰ.

Οἱ ἀπολογητὲς τῆς μεσαιωνικῆς Δύσης ὅταν ἐπιρρίπτουν στὸν Κηρουλάριο τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ Σχίσμα, μπερδεύουν τὶς αἰτίες μὲ τὶς ἀφορμὲς τοῦ Σχίσματος καθὼς καὶ τῆς Ἅλωσης τοῦ 1204. Οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν τὴν ἐπέκταση σὲ βάρος τῆς Ρωμανίας καὶ τὴν πνευματική της καθυποταγή: Πρώτον: ἄρνηση τῆς ρωμαϊκότητας προκειμένου νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς Ρωμαῖος αὐτοκράτορας ὁ Γερμανὸς αὐτοκράτορας. Ἡ ρωμαϊκότητα ἔδινε δικαιώματα παγκόσμιας κυριαρχίας, δηλαδὴ οἱ Δυτικοὶ ἤθελαν οἱ Ρωμιοὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ ἠθικὸ δικαίωμα τῆς Δύσης νὰ τοὺς κατακτήσει. Δεύτερον: ὑποταγὴ στὴ μαριονέτα τῶν Δυτικῶν, τὸν Πάπα, καὶ ἀπάρνηση τοῦ δικοῦ μας πολιτισμοῦ. Δὲν εἶναι οἱ Βυζαντινοὶ ποὺ ἐπέλεξαν διμέτωπο ἀγώνα, εἶναι οἱ Δυτικοὶ ποὺ τοὺς τὸ ἐπέβαλαν θέλοντας νὰ ἐπεκταθοῦν, μὲ διάφορες προφάσεις. Ἡ ἀβασιμότητα τῶν φιλοδυτικῶν ἀπόψεων ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ Νορμανδοὶ κατέλαβαν ὅλη τὴν Κάτω Ἰταλία τὸ 1071. Μόλις 17 χρόνια ἀπὸ τὸ 1054 -τάχα τὴν αἰτία τῆς ἀτελείωτης ἐπιθετικότητάς τους. Λὲς καὶ ὁ ἐχθρὸς τῶν Ρωμιῶν Λιουτπράνδος ἔζησε μετὰ τὸ 1054 -τέτοια ἀσχετοσύνη καὶ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας. Κι ὅταν σχολιαστὴς ὑπενθυμίζει στὸν Κ.Κ. τὸν Λιουτπράνδρο ὡς παράδειγμα τοῦ ἀνθελληνικοῦ μίσους τῶν Δυτικῶν πρὸ τοῦ Σχίσματος, τότε ὁ Κ.Κ. πετάει τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα καὶ ἀντιλέγει πὼς κι οἱ Ἄραβες μισοῦσαν τοὺς Βυζαντινούς. Ἀντὶ γιὰ νὰ δώσει ἐξήγηση γιὰ τὸν Λιουτπράνδο. Σοφιστεῖες, καὶ τίποτε ἄλλο.

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε τί ἔλεγε ὁ Λιουτπράνδος σὲ ἕνα συμπόσιο στὴν Κωνσταντινούπολη στὶς 7 Ἰουλίου 968:

«Ὁ Νικηφόρος [Φωκᾶς] πρόσθεσε ὑβριστικά: ‘Σεῖς δὲν εἶστε Ρωμαῖοι· εἶστε Λομβαρδοί!’. Θέλησε νὰ συνεχίσει καὶ μοῦ ἔκανε νεῦμα νὰ σιωπήσω, ἀλλὰ ἐγὼ ἔχασα τὴν ὑπομονή μου καὶ ἔλαβα τὸν λόγο: ‘Ἐμεῖς –καὶ μὲ τὸ «Ἐμεῖς» ἐννοῶ ἐμᾶς τοὺς Λομβαρδούς, τοὺς Σάξωνες, τοὺς Γάλλους, τοὺς Λωρραινούς, τοὺς Βαυαρούς, τοὺς Σουηβούς, τοὺς Βουργουνδίους– περιφρονοῦμε τοὺς Ρωμαίους σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε ὅταν ὀργιζόμαστε μὲ τοὺς ἐχθρούς μας, μόνη ἡ λέξη «Ρωμαῖε» εἶναι ὅλο ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ ἐκστομίσουμε, γιατὶ στὴ γλώσσα μας μόνη αὐτὴ ἡ κακὴ λέξη [Ρωμαῖε] περιλαμβάνει ὅλη τὴν κλίμακα τῆς μικροπρέπειας, τῆς ἀναδρείας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς παρακμῆς, τῆς ἀπιστίας καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κακιῶν’»

Τέτοιο μίσος πρὸ τοῦ Σχίσματος εἶχαν οἱ Δυτικοί. Τὰ φούμαρα περὶ ἄφρονος Κηρουλάριου ποὺ λένε καὶ ξαναλένε οἱ Φιλοδυτικοὶ γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν καλή τους πνευματικὴ πατρίδα, τὴ μητέρα-Δύση τους, σημαίνουν ἁπλὰ ὅτι ἀντιλαμβάνονται ὡς «παράλογη δημιουργία διμέτωπου ἀγώνα» (!) τὴν δίκαιη κι ἀναμενόμενη ἀντίδραση τῶν Βυζαντινῶν ἀπέναντι στὸ ἀναίτιο μίσος κι ἐπιθετικότητα τῆς Δύσης. Ἀντίδραση ποὺ κάθε λαὸς μὲ ἀξιοπρέπεια κι ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης θὰ ἐπεδείκνυε.

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ Φιλοδυτικοὶ μιλοῦν ἔχοντας ὡς προϋπόθεση καὶ ὡς ψευδοεπιχείρημά τους τὴν προφανὴ κυριαρχία τῆς Δύσης ἐδῶ καὶ 8 αἰῶνες. Ἔτσι ὅμως, διαπράττουν μιὰ ἀκόμη ἱστορικὴ λαθροχειρία: Γιατὶ τὸ 1100 οἱ συσχετισμοὶ ἰσχύος Δύσης-Ἑλλήνων δὲν ἦταν οἱ ἴδιοι μὲ τώρα, ἀλλὰ ἡ Ρωμανία ἦταν μιὰ ὑπερδύναμη τῆς ἐποχῆς, (τουλάχιστον) ἰσάξια τῆς Δύσης, κι ὄχι κάποιο κράτος ποὺ πάλευε χωρὶς νόημα ἐναντίον τοῦ Παγκόσμιου Κυρίαρχου. Ἡ λαθροχειρία αὐτὴ περνᾶ ἀπαρατήρητη, ὅμως εἶναι κλειδί γιὰ τὴν κατανόηση τῆς στάσης τῶν προγόνων μας ἔναντι τῆς Δύσης. Ὁ Κ.Κ. καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του θέτουν τὸ ὅλο ζήτημα ὡσὰν οἱ Βυζαντινοὶ νὰ ἦταν ὁ Τσίπρας.

Ἂς μὴν νομίζουν ὅτι κοροϊδεύουν κάποιον οἱ ἐξωραϊστὲς τῆς (μεσαιωνικῆς) Δύσης, κάνοντας λόγο ξανὰ καὶ ξανά γιὰ «Σφάξε με, ἀγά μου, ν’ ἁγιάσω». Αὐτὴν τὴ φορά, καμμιὰ προαγωγὴ στὸ ἀξίωμα τοῦ καρδινάλιου δὲν περιμένει κανέναν τους. Οὔτε καρριέρα στὴ Δύση θὰ κάνουν ὡς φωτοδότες.

Advertisements
This entry was posted in Άραβες, Δυτικοί, Δύση, Ισλάμ, Ρωμανία, ιστορία and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s