Τὸ σύνδρομο τοῦ νὰ βαρᾶς τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια

Τὸ ἔχουν εἴτε ὅσοι ὡς παιδιὰ κακοπέρασαν στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια (π.χ. τοὺς κλώτσαγαν, τοὺς κρέμαγαν ἀνάποδα ἀπὸ τὸ ταβάνι, ἔσβηναν τσιγάρα στὸ δερματάκι τους: τέτοια πράγματα) εἴτε ὅσοι μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς αὐτήν γιατὶ «τὰ κατάφεραν στὴ ζωή». Γενικά, καθένας μιλᾶ μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του, καὶ ὑπάρχει ἡ πανάρχαια λογοτεχνικὴ ἔφεση νὰ κάνεις τὴν τρίχα τριχιά, καὶ τὸν οἰκογενειακὸ καβγὰ τραγωδία τοῦ Ἀγαμέμνονα.

Νά ἐδῶ ἕνας διδάκτωρ ψυχολογίας τοῦ ΑΠΘ. Ὅποιος, κατὰ τὸν ψυχολόγο, λέει ὅτι εἶναι μιὰ πολὺ δεμένη οἰκογένεια, στὴν πραγματικότητα ἐννοεῖ πὼς ἀπειλεῖ ὅτι

«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν».

Ὅσοι ἔχουν ἕνα σκοτεινὸ δωμάτιο βασανιστηρίων στὸ πατρικό τους σπίτι, αὐτοὶ ξέρουν… Συνεχίζει:

Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας

Ὄχι ὅτι στὴ Δύση οἱ ἄστεγοι εἶναι περισσότεροι. Ὄχι γιατὶ τῶν φρονίμων τὰ παιδιὰ πρὶν βρεθοῦν ἄνεργοι θεωροῦν καλὸ νὰ ἐξασφαλίσουν μιὰ στέγη ἢ ἕνα εἰσόδημα στὰ παιδιά τους ἐπειδὴ ξέρουν ἢ ἄκουσαν τί θὰ πεῖ ἄστεγος στὴν μεταπολεμικὴ καὶ μετεμφυλιακὴ Ἑλλάδα. Ἀλλὰ ἐντελῶς ἀνάποδα: Ὅλα αὐτὰ τὰ κάνουν γιατὶ εἶναι ἐξουσιαστὲς μὲ ψυχολογικὰ προβλήματα, ποὺ ἔκρυψαν τὴν δική τους ἀδυναμία «αναζήτησης προσωπικού νοήματος» μὲ τὴν «ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους«! Πῶς δὲν τὸ σκεφτήκαμε; Ὅλα εἶναι ζήτημα τεμπελιᾶς καὶ ἐξουσιομανίας σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη.

Ἡ κακιὰ ἐξουσία, ὁ χωρὶς βάθος μέσος ἄνθρωπος-γονιός, ποὺ βολεύεται μὲ τὸν Σατανᾶ-Ἐξουσιασμό, καὶ ποὺ ἀναπαράγεται παράγοντας κλώνους του ἀντὶ νὰ πετάξει τὰ ροῦχα τῆς ὑποκρισίας καὶ νὰ παραδεχτεῖ τὴν «ανεπίγνωστή του υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο«, καὶ νὰ βγεῖ μὲ γυμνὴ τὴν ψυχὴ στὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς Ἐλευθερίας.

Αὐτὲς οἱ κριτικὲς τοῦ «μαζανθρώπου» ἐμένα μοῦ θυμίσουν κριτικὲς τῶν ὑπαρξιστῶν τοῦ 20οῦ αἰ. στὸν κοινὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὑπαρξιακὰ ἐλεύθερος ἀλλὰ ἐπιλέγει τὴ ρουτίνα καὶ τὴν σκλαβιά. Κάτι τέτοιες κριτικὲς ὁ Κονδύλης τὶς κορόιδευε γιὰ τὸν τάχα μου ἡρωισμὸ καὶ τὴν τάχα αὐθεντικότητα τῆς ἀντιπρότασής τους.

Οἱ ἑλληνίδες μάνες, βέβαια, εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ κακοῦ, ἀνώμαλες (ἀπὸ τὴ μυκηναϊκὴ ἐποχὴ τὸ κακό, εἶναι γονιδιακὸ ἐλάττωμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους) ἢ ἀνικανοποίητες ἀπὸ τὸν σύντροφό τους καὶ γι’ αὐτὸ στρεφόμενες στὰ παιδιά τους . Τί κρίμα ποὺ δὲν ἔχουμε νεωτερικὲς πόρνες, ὅπως στὴ Δύση, ἢ ξυλοδαρμένες μπουργκοφορεμένες, ὅπως στὸ Ἰσλάμ; Μεγάλο κρίμα..

Ἔχω γράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ σφάλμα τῆς κατάκρισης τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Γι’ αὐτό, μόνο μιὰ παρατήρηση: Ὅσα προσωπικὰ παραδείγματα μοῦ ἔρχονται κατὰ νοῦ, ἀπὸ  «παιδιὰ» ἐτῶν 30, 40 καὶ 50 τὰ ὁποῖα προσκολλήθηκαν στοὺς γονεῖς, αὐτὰ εἶναι παραδείγματα ἐνεργῶν Ἀριστερῶν κι Ἀναρχικῶν. Δηλαδή, ἀνθρώπων ποὺ δὲν μπαίνουν -καὶ καλά- σὲ καλούπια ἀλλὰ θέλουν νὰ εἶναι ἐλεύθεροι. Ὄχι «συντηρητικῶν» παιδιῶν, πού -πάλι, προσωπικὸ παράδειγμα- ἔκαναν τὸ ἀντίθετο. Αὐτὸ γιὰ ἐμένα σημαίνει ὅτι ὅλη ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸ δίπολο Ἐξουσιασμός-Βόλεμα, τὸ ὁποῖο τάχα χαρακτηρίζει τὴν μέση ἑλληνικὴ οἰκογένεια, εἶναι τελείως ἀβάσιμη.

Τώρα ἐμεῖς, ποὺ δὲν θεωροῦμε ἐπιστήμη τὴν Ψυχολογία (ἀλλὰ μόνο τὴν Ψυχιατρική), ἂς προσέχαμε..

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Τὸ σύνδρομο τοῦ νὰ βαρᾶς τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια

  1. Παράθεμα: Μαμουχαλίαση – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s