ἑλληνοφαγικά (ξένα)

Ἀναρτᾶ κάποιος κάτι ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐπιτυχημένη ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων τοῦ 3ου μ.Χ. αἰ. στοὺς Γότθους, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στὶς Θερμοπύλες ὑπὸ τὸν ἀθηναῖο Δέξιππο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα συνέγραψε μιὰ μικρὴ ἱστορία τῶν γεγονότων ἡ ὁποία διασώζεται μερικῶς. Ἐπισυνάπτει ὁ ἀναρτήσας καὶ ἕνα ἄρθρο τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς τίτλο «A Greek Stand against the Goths in the 3rd Century CE».

Κι ἀρχίζουν κάτι Τσέχοι ποὺ σπούδασαν κλασικὴ ἀρχαιολογία, κάτι Βόρειοι Ἰταλοί, μιὰ ντουζίνα σχόλια, ὅπου βγάζουν τὰ ἀπωθημένα τους, καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ἦταν Greek stand ἀλλὰ Roman stand γιατὶ, λέν, «Δὲν ὑπῆρχαν Ἕλληνες κατὰ τὴ ρωμαϊκὴ περίοδο», καὶ πὼς «Αὐτὰ [ὅτι ὑπῆρχαν Ἕλληνες] τὰ λένε οἱ σύγχρονοι ὑπερεθνικιστὲς Ἕλληνες». Καὶ δῶσ’ του χάχανα.

Καὶ βγάζω τὸ δίκανό μου…

Dexippi fragmenta, ἔκδοση L. Dindorf, Historici Graeci Minores τ. 1, Leipzig 1870, ἀποσπάσματα 20 καὶ 30:

Καὶ ἐπὶ τῷδε ἡγοῦμαι ὡς καὶ τοὺς Ἕλληνας ἐς ταὐτὸ τοῦτο πρόθυμον ἐπάξομεν

Καλὸν δὴ γνωρίσαι τὸ πάτριον ἡμῶν σχῆμα, καὶ αὐτοὺς τοῖς Ἕλλησιν ἀρετῆς καὶ ἐλευθερίας γενέσθαι παράδειγμα.

Ὅτι φησὶν ὁ Δέξιππος πρὸς τοὺς Έλληνας δημογορεῖν.

Καὶ ἐν τοῖς πρὸς τοὺς ὁμόρους πολέμοις τριβέντες καὶ περιόντες τῶν βαρβάρων τῇ συντάξει, τῶν δὲ Ἕλλήνων φύσει καὶ ἀνδρείᾳ

Μῶκο οἱ Λομβαρδοσλάβοι. Ἄλλα λόγια ν’ ἀγαπιώμαστε ἦταν, δὲν τὸ σχολίασαν. Τοὺς ἔδωσα τὴν σύγχρονη ἔκδοση, νὰ ἀνατρέξουν σὲ αὐτὴν ἢ σὲ μεταφράσεις της. Σάμπως ἤξεραν ἑλληνικὰ ἢ διάβασαν ποτέ τους τὶς πηγές;

Τοὺς εἶχα βάλει ἀπὸ καιρὸ στὸ μάτι, καὶ δὲν ἀστόχησα. 

Τί τοὺς πείραξε, ἀναρωτιέμαι πιὸ ψύχραιμα ἀργότερα, μὲ αὐτὸ τὸ «Greek stand» τοῦ τίτλου τοῦ ἄρθρου; Τοὺς πείραξε ἡ δική μας συνέχεια; Συναισθάνθηκαν, κατὰ συνέπεια, τὴ δική τους ἱστορικὴ μικρότητα, καὶ ἀντέδρασαν μὲ κακία; Τοὺς κάναμε κάτι, καὶ πετάξαν ἀμέσως τὴν κακία τους κατὰ τῶν «ἐθνικιστῶν» σύγχρονων Ἑλλήνων, αὐτοί, ποὺ ἔχουν-δὲν-ἔχουν 1.000 χρόνια πολιτισμοῦ καὶ συλλογικῆς μνήμης; Νὰ ἦταν ἁπλῶς τὰ γνωστὰ μεταμοντέρνα ἀεθνικὰ  ποὺ κυριαρχοῦν διεθνῶς (μὲ πολὺ χρῆμα ἀπὸ σπόνσορες, γιὰ σπουδὲς «χωρὶς ἐθνικιστικὲς παρωπίδες») συνεπικουρούμενα ἀπὸ τὴν ἐπιμέρους ἐθνικὴ μειονεξία; Γιατὶ τὰ ἀρχαῖα κείμενα ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀντίσταση κατὰ τῶν Γότθων –τὰ παραπάνω– περὶ Ἑλλήνων μιλοῦν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ σειρά τους ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἀνδρεία καὶ ἐλευθερία. Ὄχι ρωμαϊκή-λατινική. Πράγμα ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀντίληψη τῶν Βυζαντινῶν περὶ ἀνδρείας καὶ ἡρώων. Γιατί λοιπόν, τέτοια γρυλίσματα κι ἐπιθετικότητα; Χρωστᾶμε κάτι;

Δὲν εἴπαμε νὰ μᾶς προσκυνᾶνε ἐπειδὴ εἴμαστε οἱ ἀπόγονοι τῶν Ἀρχαίων, ἀλλὰ εἴμαστε οἱ ἀπόγονοί τους, τρεῖς χιλιάδες χρόνια ἐδῶ, καὶ τὸ κόμπλεξ ὅλων αὐτῶν τῶν λαῶν θὰ τοὺς τὸ τρίβουμε στὴ μούρη γιὰ πάντα.

Ἄς ὄψονται κάτι Ἕλληνες Καλδέλληδες καὶ κάτι Ρωμανίδηδες, κάτι Δαυλοί, κάτι Ἀριστεροὶ Ρασσιάδες καὶ Καστοριάδηδες, καὶ κάτι «Χριστιανοὶ» «ἀντιαρχαιολάτρες» ποὺ μετατράπηκαν –ὅπως βλέπω στὶς ἀναρτήσεις τους– ἀπὸ ἀντιπαγανιστὲς σὲ ἑλληνοφάγους, ποὺ δίνουν (ὅλοι αὐτοί) πάτημα σ’ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἔθνη οἱ πρόγονοι τῶν ὁποίων «Τρῶγαν δέρματα καὶ πετσιά», ὅπως τοὺς ὑπενθύμιζε ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς.

Advertisements
This entry was posted in Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Δυτικοί, Ελλάδα, Ρωμαίοι, Σλάβοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s