Πατερολογίες

Στὰ παλιά, καλὰ χρόνια τῆς ΣωτηροΖωῆς, οἱ Πατέρες δὲν ὑπῆρχαν· ἀντὶ γι’ αὐτούς, ὑπῆρχαν διάφοροι προτεσταντίζοντες θεολόγοι, καὶ ὀρθόδοξοι θεολόγοι ποὺ δίδασκαν περὶ κόλασης καὶ λοιπῶν ὅ,τι ἀκριβῶς δίδασκαν κι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κι ὅλα ἦταν καλὰ κι ὡραῖα. Μετά, ἦρθαν οἱ Πατέρες, μέσῳ Ρωσίας, βεβαίως. Ἔκτοτε, κατηγοροῦμε τὸ δυτικὸ Σχολαστικισμό καὶ τὸ προτεσταντικὸ διαστροφικὸ ψείρισμα τῶν Γραφῶν, καὶ ταυτόχρονα ἔχουμε κάνει τοὺς Πατέρες κάτι σὰν sola scriptura. Μᾶλλον ἔχουμε ἀποκλείσει τὴν περίπτωση οἱ Πατέρες νὰ ἔχουν διαφορετικὲς ἀπόψεις σὲ ἐπιμέρους ζητήματα (δὲν βάζω κἂν τὴν παράμετρο τοῦ χρόνου καὶ τῶν προβλημάτων κάθε ἐποχῆς), ἢ τὴν περίπτωση ὁ ἴδιος Πατέρας νὰ διαφωνεῖ μὲ τὸν ἑαυτό του λ.χ. ἐπειδὴ ἤθελε νὰ τονίσει σὲ δυὸ διαφορετικὲς περιπτώσεις διαφορετικὰ προβλήματα, ἢ τὴν περίπτωση ἡ ἄποψη ἑνὸς Πατέρα νὰ διαφέρει ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. ἀποκατάσταση τῶν πάντων. Αὐτὰ γιὰ τοὺς «συντηρητικούς». Οἱ δὲ «προοδευτικοί», τῆς «χριστιανικῆς Ἀριστερᾶς», ψάχνουν σὰν εἰδικοὶ τῆς Ἐλαῒς γιὰ κανένα χωρίο κανενὸς Πατέρα ποὺ νὰ «ἀποδεικνύει» ὅ,τι τρελὸ ἢ ἀνώμαλο προτείνει ὁ ἑκάστοτε ΣΥΡΙΖΑ καὶ οἱ Ἀναρχικοί (ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ ὄντως Ὄν καὶ τὸ Ἀγαθό, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ Ἀριστερά, ποὺ «εἶναι καλὴ ἂν ἐξαιρέσει κανεὶς τὸν ἀθεϊσμό της»… Καλὰ διαβάσατε: λὲς κι ὁ ὑλισμός της εἶναι τριτεῦον στοιχεῖο της). Βεβαίως, τὸ βρίσκουν, καὶ μετὰ ἄντε νὰ τὰ βάλεις μαζί τους. Ἡ λαϊκὴ εὐσέβεια, ἡ ἔμπρακτη παράδοση ἢ ἡ «ταπεινή», μὴ φιλοσοφικὴ παράδοση (συναξάρια), ποὺ ἀποτρέπουν ἀπὸ ἀριστερίστικες θεολογικὲς ἑρμηνεῖες, ὅλα αὐτὰ εἶναι ὀργανωσιακὲς μποῦρδες μπροστὰ στὸ σοφιστικὲ ἐδάφιο τοῦ τάδε Πατέρα. Εἴμαστε φιλόσοφοι, ἐμεῖς, οἱ μὴ μουχλιασμένοι συντηρητικοί, δὲν παίζουμε. Ἅμα λάχει, διαστρεβλώνουμε καὶ χωρία τῶν Πατέρων ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν «ξένο» (ποὺ ἦταν πρακτικὰ ὁ Ρωμαῖος ἀπὸ ἄλλη περιοχὴ τῆς Αὐτοκρατορίας) ὥστε νὰ σημαίνει τὸν χριστιανοφάγο Μουσουλμάνο ἐκτὸς κράτους τὸν ὁποῖο κάνουμε μόνιμο συνιδιοκτήτη τοῦ χριστιανικοῦ κράτους μας (ἔτσι ἑρμηνεύουμε τὴν «ἀγάπη») χάριν τοῦ μελλοντικοῦ ἐξισλαμισμοῦ του. Γιατὶ εἴμαστε καὶ πολὺ μεγάλοι θεολόγοι, μιλᾶμε.

Ἔτσι, ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμὸ καὶ τὴν ἀπομίμηση τῶν Ρ/Καθολικῶν, περάσαμε στὸν «Πατερισμό», ἂν μποροῦσε κάποιος νὰ τὸ πεῖ ἔτσι. Τύφλα νά ‘χει ἡ «γεροντοκρατία».

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, θρησκεία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s