Ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ (αἴτια)

Ἐδῶ ὁ πίνακας τῆς αὔξησης, ποὺ δείχνει ὅτι ἡ πρώτη, καὶ ἀποφασιστική, μεγάλη αὔξηση (5 ἑκατομμύρια σὲ 50 χρόνια) ἔγινε στὸ β’ μισὸ τοῦ 3ου αἰ. Κι ἄλλες φορὲς εἶχε αὐξηθεῖ πάρα πολὺ ἀνὰ μισὸ αἰώνα ὁ χριστιανικὸς πληθυσμός, ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ χιλιάδες καὶ ὄχι γιὰ ἑκατομμύρια. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν πρὶν ἀπὸ τοὺς νόμους τῶν Μ. Κωνσταντίνου καὶ Μ. Θεοδόσιου.

Δυὸ ἐξηγήσεις λανθασμένες: Ἡ προτεσταντική (τῶν Ὀργανωσιακῶν, θὰ λέγαμε), καὶ ἡ μαρξιστική. Στὴν πρώτη ὁ πάστορας (sic) ἔστηνε τὸ κνίτικο τραπέζι του καὶ ἄρχισε νὰ σαγηνεύει τὸν κόσμο, καὶ βασικὰ αὐτὸ ἦταν: ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Ἡ λαοθάλασσα μεταστράφηκε, κι ἁπλὰ περιμέναμε γιὰ τὴν τελική, τυπικὴ προσυπογραφὴ ἐκ μέρους τῶν αὐτοκρατόρων. Στὸ μυαλὸ εἶναι ὁ στόχος, ποὺ λέει κι ἡ Γώγου. Κατὰ τὴν δεύτερη ἐξήγηση, οἱ σκλάβοι, λέει, διεῖδαν ἐλπίδα ἀπελευθέρωσης, ἔτρωγαν καὶ τζάμπα στὶς «ἀγάπες» και ἔτσι ἐκχριστιανίστηκαν. Οἱ κατώτεροι ζωικοὶ ὀργανισμοὶ πᾶνε ὅπου ἔχει φαγητὸ ἢ (σήμερα) σὲ ὅποιο κόμμα τάζει διορισμούς. Τὸ φαγητὸ καθορίζει τὴ συνείδηση.

Μιὰ ἐνδιάμεση ἀπόπειρα (καὶ τὸ μυαλὸ καὶ τὸ φαγητό) δὲν λέει πολλά. Ἄλλωστε, προφανῶς ὑπάρχει μιὰ διαπλοκὴ Ἀριστερισμοῦ-Προτεσταντισμοῦ, ὡς δυτικιστικῶν σεκτῶν / ἀκτιβιστῶν. Τὸ ζήτημα εἶναι πῶς, χωρὶς νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ «ὑπερφυσικότητα» (ποὺ θὰ ἐπαρκοῦσε ἀπὸ μόνη της, χωρὶς καμμιὰ ἄλλη ἐξήγηση, μόνο ἂν ὁ Θεὸς ἦταν μάγος ποὺ δὲ σέβεται τὴν ἀνθρώπινη ἐπιλογὴ οὔτε τὰ ἀνθρώπινα, καὶ ἔβγαζαν κουνέλια ἀπὸ τὸ καπέλο τους οἱ Χριστιανοί), νὰ διακρίνει κάποιος τὶς πρακτικές, καθημερινὲς στρατηγικές. Ἡ θεωρία τοῦ προσηλυτισμοῦ δὲν ἐξηγεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι πολυπληθεῖς Ἐθνικοὶ ὑπῆρχαν καὶ ὣς τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 5ου αἰ., κι ἔτσι οἱ φρεσκοξυρισμένοι πάστορες ποὺ ζοῦν σὲ κοινόβια τῆς Ζωῆς (κι ὅσοι τοὺς ὑπερασπίζονται) δὲν μάγεψαν ὅλον τὸν κόσμο μὲ τὰ λόγια τους καὶ τὰ ἐπιχειρήματά τους. Μάγευαν μερικούς, ναί. Πολλοὺς δὲν τοὺς μάγευαν ὅμως. Ἡ θεωρία τοῦ φαγητοῦ δὲν ἐξηγεῖ τὰ τεράστια ποσοστὰ αὔξησης ἐνόσῳ ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία δὲν μποροῦσε νὰ θρέφει πολλούς καὶ δὲν εἶχε πρόσβαση στὴν κρατικὴ βοήθεια σὲ τρόφιμα. Οἱ Χριστιανοί:

– Δὲν πέταγαν τὰ θηλυκὰ βρέφη τους, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μελλοντικῶν μητέρων. Οἱ Ἐθνικοὶ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο.

-Ἀπέφευγαν τὴν ἀπόθεση τῶν ἀνεπιθύμητων («πλεονάζοντων») βρεφῶν γενικά.

-Φρόντιζαν γιὰ τοὺς ἀρρώστους τους σὲ ἐπιδημίες, πράγμα ποὺ μείωνε τὴ θνησιμότητα, ἀκόμη κι ἂν τελικὰ πέθαινε αὐτὸς ποὺ φρόντιζε. Οἱ Ἐθνικοὶ τὸ ἔσκαγαν ὅσοι μποροῦσαν, στὶς ἐξοχές, γιὰ ὅσο ἦταν σὲ ἔξαρση ἡ ἐπιδημία. Οἱ πλατιὲς μάζες τῶν Ἐθνικῶν ψόφαγαν σὰν τὶς μύγες στὶς πόλεις ἀπὸ τὸ λοιμό. Δὲν ὑπῆρχαν νοσοκομεῖα, φυσικά.

-Ἀπεφευγαν ὁτιδήποτε προκαλοῦσε τὴν ἐλάττωση γονιμότητας ἢ τὴν ὑψηλή θνησιμότητα: Παιδοφιλία, πολλαπλὲς σχέσεις καὶ πορνεία: Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν φάρμακα, τὰ ἀφροδίσια νοσήματα ἔδιναν κι ἔπαιρναν στοὺς Ἐθνικούς. Ἐκτρώσεις: Τὶς περισσότερες φορὲς αὐτὲς ὁδηγοῦσαν στὸ θάνατο τῆς ἐγκύου ἢ στὴ στείρωσή της λόγῳ μόλυνσης, ἄρα στὴ μείωση τῶν ὑποψήφιων μητέρων.

-Ἀποφυγὴ τῆς φυγοτεκνίας, ἡ ὁποία ἦταν χαρακτηριστικὸ τῶν Ἐθνικῶν καὶ δὴ τῶν φιλοσόφων (ἀνέκαθεν), ποὺ θεωροῦσαν ὅτι ὁ γάμος καὶ τὰ παιδιὰ τοὺς ἐμποδίζουν ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ θεωρία καὶ τὴ θέαση τῶν Ἰδεῶν. Οἱ Χριστιανοὶ ὄχι ἁπλὰ παντρεύονταν ἀλλὰ παντρεύονταν ἀκόμη καὶ Ἐθνικούς, καὶ τοὺς προσηλύτιζαν. Ἔτσι μόνον ἐξηγεῖται ὅτι στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰ. ὑπῆρχαν τόσοι πολλοὶ στρατιωτικοί, βουλευτὲς καὶ συγκλητικοὶ Χριστιανοί. Δὲν ἦταν μυγιάγγιχτοι.

Ὅλα αὐτὰ καθιστοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς κοινωνικὴ ὁμάδα τῆς ὁποίας ὁ πληθυσμὸς αὐξανόταν. Κι ὅλα αὐτὰ, ὅταν δὲν τηρηθοῦν, θὰ ξανακάνουν τοὺς Χριστιανοὺς μιὰν ἀσήμαντη πληθυσμιακῶς ὁμάδα.

Σίγουρα, ὑπάρχουν καὶ τὰ καθαρῶς φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ζιάκας, ὀρθὰ ἀποδομώντας τὸν Dodds. Αὐτά, ἄλλη φορά, χωρὶς νὰ εἶναι δευτερευούσης σημασίας. Καὶ τὰ θαύματα, βεβαίως.

Βεβαίως, καὶ πέντε Χριστιανοὶ νὰ μείνουν, «πύλαι Ἅδου οὐ» κ.λπ. Θὰ ἔχουν βάλει ὅμως οἱ ἴδιοι τὸ χεράκι τους νὰ βγάλουν τὰ ματάκια τους καὶ νὰ γεμίσει ὁ κόσμος ἀ(ντι)χριστιανούς. Ἴσως ὅμως, πάλι, ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεορθοδοξο-συντηρητικοὶ φυγότεκνοι εἶναι τόσο ἅγιοι καὶ ἔχουν τόσο πρωτοχριστιανικὸ παράδειγμα ὥστε θὰ κάνουν τὴν κρίσιμη στιγμὴ τὸ θαῦμα, εἴτε ὡς φρεσκοξυρισμένοι πάστορες (ἢ χιπστεράδες Ν/Ορθόδοξοι) εἴτε μὲ πραγματικὰ θαύματα. Τὰ μοναστήρια βγῆκαν βόλτα, κατά πως φαίνεται.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Ύστερη Αρχαιότητα, Αρχαιότητα, Ρωμαίοι, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s