«Χαιρετίσματα ἀπὸ τὴν κόλαση»

Είναι μερικά πράγματα που δεν επιδέχονται αντίρρηση. Όπως, για παράδειγμα, ότι το φύλο, όπως το βιώνει κάθε άνθρωπος, είναι κοινωνική και μόνο κατασκευή· ότι δεν προκαθορίζεται άμεσα ή έμμεσα από τα υλικά-βιολογικά δεδομένα του σώματος. Όποιος το αμφισβητεί αυτό δεν κάνει απλώς λάθος. Είναι ένας γελοίος σκοταδιστής, κολλημένος στον μεσαίωνα, στη θεοκρατία κτό. Και είναι βέβαια κι ένας μοχθηρός υπάνθρωπος, σιχαμερό σκουλήκι, που κακώς του επιτρέπεται να υπάρχει και να μιλά. Το ξέραμε και από πιο πριν, αλλά το εμπεδώσαμε με την ευκαιρία του νόμου για τη νομική αναγνώριση της αλλαγής φύλου.

Το ότι υπάρχουν ψυχοθεραπευτές, παιδαγωγοί, ιατροί χειρούργοι, ακτιβίστριες του ριζοσπαστικού φεμινισμού, ακόμα και της trans κοινότητας, που αμφισβητούν τη σύγχρονη αυτή μηντιακή «ορθοδοξία» περί φύλου, σεξουαλικότητας κλπ, δεν έχει καμία σημασία. Γιατί; Διότι, πολύ απλά, αυτό που εδώ διακυβεύεται δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Είναι το κεντρικό δόγμα που εκφράζει τη ριζική ουτοπία του ανώτερου σταδίου του καπιταλισμού: ο απόλυτος υποκειμενικός αυτοπροσδιορισμός. Αυτοπροσδιορισμός, ανεξάρτητος όχι μόνο από νόμους, κανόνες, παραδόσεις, κοινωνικές νόρμες και άλλες τέτοιες, ιστορικές και πολιτιστικές «κατασκευές», αλλά και από το ίδιο το βιοφυσικό υπόστρωμα της ύπαρξης.

Πηγή

Δὲν μᾶς λέει βέβαια γιατί εἶναι χαιρετίσματα ἀπὸ τὴν Κόλαση. Μιὰ δοκιμή: Ὅποτε τίθεται ζήτημα μεταξὺ κοινωνικῆς ἐπιβίωσης καὶ ἀτομικοῦ καπρίτσιου, τότε εἴτε οἱ ἀτομικὲς αὐθαιρεσίες καὶ οἱ μὴ ἐξαντικειμενικευμένες, ἄπειρες ἀτομικὲς ἐπιθυμίες καταπνίγονται, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς κοινωνικῆς πειθάρχησης, εἴτε δὲν καταπνίγονται ἀλλὰ ἀντιθέτως κυριαρχοῦν, καὶ μιὰ ἄλλη, νέα, κοινωνία παίρνει τὴ θέση τῆς παλιᾶς, ποὺ καταρρέοντας καταπλακώνει τοὺς πάντες, ὅπως μιὰ πολυκατοικία τοὺς ἐνοίκους της. Φυσικά, δὲν ἐννοῶ ὅτι μιὰ κοινωνία τρανσέξουαλ καὶ ὁμοφυλόφιλων ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ πάρει τὴ θέση τῆς τωρινῆς καὶ νὰ διατηρηθεῖ. Φοβᾶμαι, ὅμως, ὅτι ἡ δοκιμή μου εἶναι λανθασμένη, δηλαδὴ δὲν ἀνιχνεύει σωστὰ τὸ σκεπτικὸ τοῦ ἄρθρου. Κι ὅτι τὸ πρόβλημα μερικοποιεῖται ἀπὸ τὸ ἄρθρο, κακῶς, στήν –μὲ ἀνθρωπολογικὰ μέτρα– χρονικὴ ἀσημαντότητα τοῦ καπιταλισμοῦ, μὲ τὴν μάταιη ἐλπίδα ὅτι θὰ ἐνεργοποιηθοῦν παβλωφικῶς τὰ ἀνακλαστικὰ τῶν «συντρόφων», πού, στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν κι αὐτοὶ τὸ 2015, ἄλλο ἂν κατάντησαν στυμμένες λεμονόκουπες. Γενικά, χαμένος κόπος, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ κάποιοι νὰ ἔχουν περισσευούμενη ἐνέργεια καὶ ζωτικότητα, καὶ νὰ τὴν σπαταλοῦν χωρὶς νόημα. Διακόσιες φορὲς τὸ ἔχω πεῖ, διακοσιοστὴ πρώτη τώρα: Νὰ τελειώνουμε μὲ τὴν κάθε μορφῆς Ἀριστερά, τὸν Ἀναρχισμό, τὴν Ἐναλλακτικότητα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἕνα κλουβί ὠδικοῦ πτηνοῦ ποὺ στὸ πορτάκι του γράφει –ἀντὶ γιὰ «καλωσήρθατε»– μιὰ λέξη μοναχά, Ἐλευθερία. Δὲν χρειαζόμαστε καμμιὰ ἀξία της νὰ μᾶς βοηθήσει ἐνάντια στὸν κοινωνικὸ δαρβινισμό, τὸν φιλελεύθερο ναρκισσισμὸ καὶ τὸν παγανισμό. Ἀντίθετα, ὅπου ἀνακατεύεται καταστρέφει τὴν ὑπόθεση. Ὄχι ἐξαιτίας κάποιου ἀνύπαρκτου προπατορικοῦ κι ἁμαρτωλοῦ ἀντικομμουνισμοῦ γράφονται τὰ παραπάνω, ἀλλά, ἁπλά, γιατὶ δὲν βγάζει πουθενὰ νὰ πείθεις τοὺς ἀμετάπειστους.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s