Οἱ σταθμοὶ τῆς τρέλας

Ἕνα μυθιστόρημα τοῦ Ντοστογιέφσκυ, ποὺ τὸ θυμᾶμαι πιὰ μόνο ἀχνά. Ἀφηγεῖται ἡ ἐνήλικη κόρη τοῦ ἥρωα. Ἕνας βιολιτζὴς μιᾶς μικρῆς πόλης εἶχε πάθει ψύχωση ὅτι εἶναι ὁ καλύτερος βιολιστὴς στὸν κόσμο. Περηφανευόταν σὲ ὅλους γιὰ τὴν ἀνώτερη τέχνη του, μάλωνε μὲ ὅποιον τὸν ἀμφισβητοῦσε, κορόιδευε ὅσους τὸν πληροφοροῦσαν γιὰ τοὺς σπουδαίους βιολιστὲς τῆς Ρωσίας. Ὥσπου μιὰ μέρα ἦρθε στὴν πόλη ἕνας διάσημος βιολιστής. Ἔπαιξε στὴν τοπικὴ ὄπερα / θέατρο, καὶ μάγεψε τοὺς πάντες. Μάγεψε ὅμως καὶ τὸν βιολιτζή, ποὺ κατάλαβε ὅτι ὁ ἴδιος δὲν εἶναι ὁ καλύτερος, ὅτι ἡ τέχνη του δὲν ἀξίζει, ὅτι τὸ σύμπαν του κατέρρευσε. Πῆρε τοὺς δρόμους μέσα στὸ χιόνι, παράφρων, μὲ τὸ βιολὶ στὸ χέρι, καὶ χάθηκε χωρὶς νὰ τὸν ξαναδεῖ κανείς.

This entry was posted in φιλοσοφίες, ανθρώπινα, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s