Ἐναλλακτικὴ ἱστορία τοῦ Λένιν

Μὲ βάση ἕνα ἄρθρο τῶν New York Times. Οἱ ὑποθέσεις τους εἶναι λιγάκι ὅμοιες μὲ ἐκεῖνες τῶν Γερμανοτσολιάδων ποὺ ἔλεγαν ὅτι δὲν ἔχουν ἀντίρρηση νὰ συμπολεμήσουν μὲ τοὺς κατακτητὲς τῆς Ἑλλάδας ἀρκεῖ νὰ καταπολεμηθεῖ ὁ κομμουνισμός.

Without Lenin there would have been no Hitler. Hitler owed much of his rise to the support of conservative elites who feared a Bolshevik revolution on German soil and who believed that he alone could defeat Marxism. And the rest of his radical program was likewise justified by the threat of Leninist revolution. His anti-Semitism, his anti-Slavic plan for Lebensraum and above all the invasion of the Soviet Union in 1941 were supported by the elites and the people because of the fear of what the Nazis called “Judeo-Bolshevism.”

Without the Russian Revolution of 1917, Hitler would likely have ended up painting postcards in one of the same flophouses where he started. No Lenin, no Hitler — and the 20th century becomes unimaginable. Indeed, the very geography of our imagination becomes unimaginable.

Βεβαίως, ἡ ἀμερικανικὴ ἐφημερίδα ξέχασε κάποιον Μουσολίνι, ποὺ κατέλαβε ἤδη ἀπὸ τὸ 1923 τὴν ἐξουσία σὲ μιὰ χώρα ποὺ εἶχε νικήσει στὸν Α’ Π.Π., καὶ δὲν εἶχε κομμουνιστικὲς ἀναταραχές. Ἂς ἀφήσουμε τὸ ἐνδεχόμενο ὅτι ὅλο καὶ κάποιος ἀκροδεξιὸς Γερμανὸς θὰ ἀπομιμεῖτο τὸν Μουσολίνι, καὶ ὅτι ἀναπόφευκτα ἡ ἀπομίμηση ἐκ μέρους τῶν Γερμανῶν  θὰ ἐμπεριεῖχε ὡς πρόσθετα στοιχεῖα τὸ παραλήρημα τοῦ νορδικοῦ ἰδεαλισμοῦ καθὼς καὶ τὸν διανοουμενίστικο παγανισμὸ ποὺ ἤδη ὑπῆρχε στὴ Γερμανία (Θοῦλες κ.λπ.)· μιὰ χώρα -ἂς μὴν τὸ ξεχνᾶμε- ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν Χριστιανισμὸ μετὰ τὸν βίαιο Kultur Kampf ἀκριβῶς γιατὶ δὲν ἔκαναν χωριὸ μαζὶ Προτεστάντες καὶ Καθολικοί. Ἐδῶ ἀκόμη καὶ οἱ Μὰρξ – Ἔνγκελς ἦταν ρατσιστικὰ διακείμενοι πρὸς τοὺς Σλάβους καὶ τοὺς Ρώσους· ἂς μὴν ἔχουμε αὐταπάτες πὼς ὁ χιτλερικὸς ἀντισλαβισμὸς ἦταν ἐφεύρεση τοῦ Χίτλερ κι ὄχι ἰδιότητα μιᾶς κάποιας πτυχῆς τῆς γερμανικῆς ψυχοσύνθεσης. Ἂς ἀφήσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ NY Times ἀποσιωπᾶ ὡς σημαντικὸ αἴτιο τοῦ γερμανικοῦ ρεβανσισμοῦ τὶς ταπεινωτικὲς συνθῆκες εἰρήνης ποὺ ἐπέβαλαν καὶ οἱ ΗΠΑ τὸ 1918. Κι ἂς τὰ θεωρήσουμε ὅλα αὐτὰ δεδομένα.

Ὁ γερμανικὸς ρεβανσισμὸς θὰ ἐκδηλωνόταν ἔτσι κι ἀλλιῶς, μὲ Λένιν ἢ χωρὶς αὐτόν γιὰ μπαμπούλα. Μάλιστα, ἐπειδὴ τέτοιος γερμανικὸς ρεβανσισμὸς θὰ ἐκδηλωνόταν ἀργὰ ἢ γρήγορα, πρέπει νὰ σκεφτοῦμε τὸ ἑπόμενο ἐρώτημα: Δίχως μιὰ «ἀτσάλινη» ΕΣΣΔ, μὲ γοργὴ καὶ ὄχι «μὲ φυσικὸ ρυθμό» ἐκβιομηχάνιση, καὶ αὐστηρὴ πειθαρχία, πῶς ἡ ἀγροτικὴ Ρωσία θὰ ἀμυνόταν ἀπέναντι σὲ μιὰ ἐπιθετικὴ Γερμανία (ἔτσι κι ἀλλιῶς βιομηχανικὴ χώρα), ἡ ὁποία θὰ ἔβρισκε πεδίο δόξης λαμπρὸ ὄχι τὸ δυτικὸ μέτωπο ἀλλὰ μόνο τὴ σλαβικὴ Ἀνατολή; Ἂν μὲ τὸν Στάλιν καὶ τὴν ἐκβιομηχάνιση ποὺ αὐτὸς εἶχε κάνει, ὁ γερμανικὸς στρατὸς ἔφτασε ὣς τὸ Λένινγκραντ καὶ τὸ Στάλινγκραντ, ποῦ θὰ ἔφτανε (στὰ πετρέλαια τοῦ Καυκάσου;) ἔχοντας ὡς ἐχθρὸ μιὰ ἡμιμεσαιωνική-ἀγροτική, ἀλλὰ τυπικὰ δημοκρατική, ὑπανάπτυκτη χώρα;

Ὑποθέσεις, βεβαίως, μποροῦν νὰ γίνονται κι ἀπὸ ὅλους. Ἔχει ὑποτεθεῖ ὅτι ἐὰν στὸν Ἱσπανικὸ Ἐμφύλιο νικοῦσαν οἱ Ἀριστεροί, τότε ὁ πόλεμος μεταξὺ ἈγγλοΓάλλων καὶ Ἄξονα δὲν θὰ ἦταν διόλου ἀναπόφευκτος, ἀφοῦ καὶ οἱ δυὸ θὰ ἀντιμετώπιζαν τὸν ἴδιο κίνδυνο. Θὰ εἴχαμε μιὰ ναζιστικὴ-δημοκρατικὴ συμμαχία.

Ἐναλλακτικὲς ἱστορίες, θὰ πεῖτε.

This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Γερμανία, Δύση, Ρωσία, ιστορία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s