Μᾶρκος Μέσκος, τέσσερα ποιήματα

LIII

Νοέμβρης μήνας εἶναι ὁ Θάνατος

ὅταν ἡ μέρα εἶναι νύχτα καὶ ἡ νύχτα νύχτα βαθιά.

 

Ἔτσι θαρρῶ καὶ ἡ σκοτεινὴ ὁδός

συγκλίνοντας στὸν μαῦρο ὁρίζοντα καὶ στὰ γυμνὰ κλαριὰ

ἀράχνες καὶ σκιὲς καὶ κόρακες ποὺ κρώζουνε λυπητερὰ

στὴν ὁμίχλη τοῦ ἀκατάλυτου Ἅδη.

 

 

XLV

Δέκα ἐργάτες σκάβουνε μὲ λύσσα

τὸ οἰκόπεδο τοῦ γείτονα, σπίτι νὰ χτίσει

μὲ θεμέλια γερὰ καὶ ὑπόγειο τρία μέτρα βάθος·

 

κι ἐδῶ βρέχει, πίνει νερὸ τὸ τετράγωνο ὄρυγμα

πόσων ἀνθρώπων μπορεῖ νά ‘ναι ὁμαδικὸς τάφος;

 

 

LV

Κατάρα εἶναι τὸ δῶρο ποὺ προσμένει·

                       σιωπηλὴ βροχὴ κάθετα κυπαρίσσια.

 

 

LVI

Μνημόσυνο

Πέτρες σημάδια νεκρῶν πατούσαμε στὸν λόφο· ξάφνου

περίεργος κρωγμός (ἀπὸ τὴν γκορτσιὰ τὴν πικραμένη;).

 

Γύρω γύρω ἡ Μπούκα· στὰ ψηλὰ βουνὰ οἱ σκοτωμένοι ἀθῶοι.

Καῖνε χαμηλὰ κεριὰ τῆς χλόης ἡ νύχτα καλπάζει ἀλλὰ πρὶν

ὁ κρωγμὸς τοῦ πουλιοῦ βρισιὰ στὴν ἡλιόλουστη μέρα.

 

Στὸ τέλος εἶπεν ὁ Γιάννης: χωρικὸς προσευχήθηκα ἐδῶ·

μᾶς διώχνει ὅμως τὸ αἷμα· λίγοι ἀντέχουν.

 

 

Πάντα αισιόδοξος ὁ Μέσκος.

 

 

 

 

This entry was posted in ποίηση and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s