Πάλι γιὰ τοὺς Τούρκους πραξικοπηματίες

Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐνοχλητικὸ εἶναι ὅτι τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα κρύβονται πίσω ἀπὸ τόνους ἀνθρωπιστικῆς μπούρδας. Εἶναι κακὸ γιατὶ ἁπλούστατα τὰ ἐθνοκρατικὰ συμφέροντα θὰ ἔπρεπε νὰ διακηρύσσεται ὅτι εἶναι πάνω ἀπὸ κάθε ἔννοια ἀνθρωπισμοῦ. Ἡ συλλογικὴ ἐπιβίωσή μας δὲν εἶναι διαπραγματεύσιμη χάριν τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Ἄλλον. Πρῶτα πρέπει νὰ ὑπάρχουμε ὥστε μετὰ νὰ ἀγαποῦμε, ὥστε νὰ θέσουμε ὡς στόχο τῆς ὕπαρξής μας τὴν ἀγάπη. Ὁποιαδήποτε ἀγάπη ἐκφράζεται ὑπὸ συνθῆκες τέτοιες ὥστε νὰ μᾶς ἐξαφανίζει συλλογικά, αὐτὴ μᾶς ἀφαιρεῖ καὶ τὴ δυνατότητά μας νὰ συνεχίσουμε «νὰ ἔχουμε σκοπὸ τῆς ὕπαρξής μας τὴν Ἀγάπη».

Φυσικά, οἱ ἀνθρωπιστικὲς δικαιολογίες ὅτι ὁ Ἐρντογὰν εἶναι δικτάτορας εἶναι ἐσφαλμένες. Εἶναι αὐταρχικός, διώκει, κ.λπ., ἀλλὰ μὲ δημοκρατικὴ νομιμοποίηση. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας πολιτικὸς ψηφισμένος ἀπὸ τὸ 50% δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἐνεργεῖ μὲ τὸν ἀέρα τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας δὲν σημαίνει ὅτι ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὴν τυπικὴ δημοκρατικὴ νομιμοποίηση. Ἡ ὕπαρξη ἀτασθαλιῶν καὶ διώξεων δὲν συνεπάγεται δικτατορία ἢ φασισμό. Ἔχουμε μπερδέψει τὰ πραγματικὰ φασιστικὰ καθεστῶτα μὲ δημοκρατικὰ καθεστῶτα ὅπου λόγῳ τῆς τεράστιας ἀποδοχῆς τοῦ ἡγέτη συμβαίνουν πράγματα σὲ βάρος τῶν ἀντιπάλων. Ὁ Ἐρντογὰν ἀπολύει φιλοπραξικοπηματίες δημόσιους ὑπαλλήλους, κι ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε συνηθισμένοι ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια μὲ τὸ τάχα ἀστικοδημοκρατικὸ ἀναρχικὸ κρυφτὸ «δὲν μὲ εἶδες νὰ παρανομῶ» τῶν διαρκῶς ἀθωονόμενων κουκουλοφόρων στὰ ἐπεισόδια, νομίζουμε ὅτι εἶναι φασίστας ἐνῶ ἁπλούστατα ὁ Ἐρντογὰν διώκει ὅσους ἀπὸ τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ στήριξαν τὸ πραξικόπημα. Πίσω ἀπὸ τὸν Ἐρντογὰν βρίσκεται ἕνα 60-80% φανατισμένου τουρκομουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ, ποὺ δὲν καταλαβαίνει πολλά. Μὲ τέτοια ἐκλογικὰ ποσοστὰ κι ἀπήχηση, οἱ διαφορὲς μεταξὺ «δικτατορίας» καὶ «κάνε ὅ,τι θέλεις, μεγάλε μας δημοκρατικὰ ἐκλεγμένε ἡγέτη» δὲν μποροῦν νὰ προσδιοριστοῦν βάσει τῶν γνωστῶν σχολαστικών ἀριστερο-φιλελεύθερων κριτηρίων γιὰ τὸ μεταφυσικὸ ἐρώτημα (ἔτσι τὸ κατάντησαν) «Τί εἶναι Δημοκρατία;». Ὁ «φασισμός» κατὰ τῶν ἀντιφρονούντων δὲν ξεκίνησε μὲ τὸν Ἐρντογάν, ὑπάρχει ἀπὸ πάντα. Ἔτσι εἶναι ἡ Τουρκία τὰ τελευταῖα 1000 χρόνια.

Προφανῶς ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς τέτοιων κριτηρίων εἶναι δύσκολο νὰ γίνει συνειδησιακὰ ἀποδεκτὸ ὅτι ὁ Ἐρντογὰν δὲν εἶναι «φασίστας» ἀλλὰ παρὰ ταῦτα πρέπει ἡ Ἑλλάδα νὰ μὴν παραδώσει τοὺς πραξικοπηματίες ὥστε νὰ προκαλέσει, ὅσο δυνατὸ μπορεῖ, διχασμὸ στὴν τουρκικὴ κοινωνία. Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ βοηθήσει κάποιους ποὺ συνειδητὰ στράφηκαν κατὰ ἑνὸς καθ’ ὅλα νόμιμου πρωθυπουργοῦ / προέδρου, μὲ ποσοστὰ Ἕνωσης Κέντρου τοῦ ’60. Ὅσοι Ἕλληνες εἶναι παραπάνω ἀντιφασίστες ἢ δημοκράτες ἀπὸ ὅ,τι Έλληνες, δὲν ἀντέχουν τὸν συνειδησιακὸ αὐτὸ διχασμὸ καὶ τὴ σύγκρουση στὰ βάθη τῆς ψυχῆς τους.  Δὲν θέλουν νὰ τὴν βλέπουν, καὶ γι’ αὐτὸ ἀποκαλοῦν τὸν Ἐρντογὰν φασίστα. Οἱ μόνοι φασίστες, δηλαδή ὅσοι θέλουν τὴν κατάργηση καὶ τῶν ὑποτυπωδῶν δημοκρατικῶν-ἐκλογικῶν διαδικασιῶν, ἦταν οἱ Κεμαλικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι ἔκαναν τὸ πραξικόπημα -ὅμως, πρέπει νὰ τοὺς βοηθήσουμε ὡς Ἕλληνες. Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἑταιρεία παροχῆς συμβουλῶν σὲ δημοκράτες ἢ σὲ φασίστες, εἶναι ἐθνοκράτος ποὺ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ διατηρηθεῖ στὴν ὕπαρξη, ἐν ἀνάγκῃ βοηθώντας καὶ φασίστες πραξικοπηματίες.

 

This entry was posted in φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s