Μακεδονικά..

Εἶναι κάπως παράξενο νὰ εὔχεσαι ὁτιδήποτε, γιατὶ δὲν ξέρεις τί ἀποτέλεσμα θὰ ἔχει ἡ εὐχή σου. Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ἡ φασαρία γίνεται γιὰ νὰ μποῦν στὸ ΝΑΤΟ τὰ Σκόπια, ὥστε ἡ Ρωσία νὰ χάσει γιὰ πάντα ἕναν ἀκόμη σλαβικὸ σύμμαχο στὴ χερσόνησο τοῦ Αἵμου.

Προφανῶς, δὲν θεωρῶ λανθασμένη τὴν ἄποψη ὅτι ἕνα ὄνομα θὰ πρέπει νὰ τηρεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ ἐθνικοῦ μας συμφέροντος: Νὰ μὴν ἐγείρει μνῆμες ἰδιοποίησης τῆς ἀρχαίας Μακεδονίας, νὰ μὴν προκαλεῖ συνειρμοὺς ἀπελευθέρωσης-ἕνωσης τμημάτων τῆς Μακεδονίας κ.λπ. κ.λπ.

Νομίζουμε μερικοὶ πὼς οἱ Σκοπιανοὶ ἔχουν διάθεση νὰ ἀλλάξουν γιὰ νὰ μᾶς ἱκανοποιήσουν στὰ παραπάνω θέματα. Δὲν ἔχουν, γιατὶ εἶναι φτειαγμένοι ἀπὸ τὸν Β’ Π.Π. μὲ σκοπὸ νὰ καταλάβουν τὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία. Ἐννοεῖται ὅτι κάθε προταθὲν ὄνομα εἶναι ἀπαράδεκτο. Νέα Μακεδονία θὰ θυμίζει τὴν Ἀρχαία, ὅπως οἱ Νεοέλληνες τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες. Ἄνω ἢ Βόρεια Μακεδονία θὰ θυμίζει ὅτι ὑπάρχει κάποια κάτω ἢ νότια Μακεδονία ποὺ στενάζει ὑπὸ τὸ ζυγὸ τῶν Ἑλλήνων. Τὸ Σλαβομακεδονία ἀγνοεῖ τὸ 20-30% τῶν Ἀλβανῶν, ποὺ αὔριο θὰ γίνει 40%, καὶ δὲν εἶναι μακεδονο-Σλάβοι.

Δὲν μπαίνω στὸ θέμα ἂν στὴν πραγματικότητα εἶναι Βούλγαροι (ἦταν, σίγουρα ὣς τὸν Β’ Π.Π.) ἢ ἂν μὲ τὸ πρῶτο «μπάμ» θὰ δηλώσουν τέτοιοι. Εἶναι πολὺ πιθανὸ ἀλλὰ δὲν σχετίζεται μὲ τὴ στάση τῆς Ἑλλάδας τώρα. Ἀκόμη κι ἂν γινόταν (ὅταν γίνει), δὲν θὰ μποροῦσε ἡ Ἑλλάδα νὰ κάνει κάτι.

Δὲν ξέρουμε ἂν μᾶς συμφέρει νὰ ὑπάρχει ἕνα κράτος μεταξὺ τῶν τεσσάρων, γενικὰ κι ἀόριστα. Οὔτε ξέρουμε ἂν μιὰ μοιρασιά του μεταξὺ Βουλγαρίας καὶ Ἀλβανίας (καὶ λίγο στὴ Σερβία) θὰ εἶναι καλύτερη. Βεβαίως, θὰ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ γνωστοὺς καὶ ἀνυπόκριτους ἀλυτρωτισμούς, κι ὄχι μὲ διεκδίκηση ἱστορίας (ποὺ εἶναι, μετὰ τοὺς πληθυσμούς, ἡ πιὸ στέρεη βάση γιὰ διεκδικήσεις). Ὅμως, θὰ θεριέψει ἀκόμη περισσότερο ὁ ἀλβανικὸς ἐθνικισμὸς καὶ θὰ ξυπνήσει ὁ βουλγαρικός. Ἀλλὰ ὅπως καὶ νὰ ἔχει, δὲν μποροῦμε νὰ ξέρουμε τί εἶναι χειρότερο ἢ καλύτερο, νὰ συνορεύουμε μὲ «Μακεδόνες» ἢ μὲ Ἀλβανο-Βούλγαρους.

Οὔτε μποροῦμε νὰ πιθανολογήσουμε ἂν πρέπει νὰ τὰ βροῦμε μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀπερίσπαστοι τὴν Τουρκία. Ἀφενός, ἡ περικύκλωση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ «Μακεδόνες» καὶ Τούρκους εἶναι μιὰ ἰδέα ποὺ ἔχει διατυπωθεῖ ἤδη ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Μισίρκωφ. Ἀφετέρου, τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἀφήνουμε τὴν Τουρκία νὰ στέλνει Μουσουλμάνους (27.000 ἦρθαν πέρσι –κι ἔμειναν, φυσικά–, ἐνῶ ὁ συμφωνημένος ἀριθμὸς γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦταν 50.000!), ἂς μὴ κοροϊδευόμαστε μὲ τὴ δῆθεν τουρκοφαγία μας καὶ τὶς προϋποθέσεις της. Οὔτε βεβαίως οἱ βαλκάνιοι Σλάβοι θὰ μᾶς βοηθήσουν, ἀκόμη κι ἂν καταλήξουμε σὲ συμφωνία. Ὅπως δὲν μᾶς βοήθησαν τὸ 1922 -ὅποτε δὲν ἀντιμετωπίζουν κι αὐτοὶ πρόβλημα.

Βρίσκω λοιπόν, ἐξαιρετικὰ ἀνεξήγητη τὴν εὐκολία μὲ τὴν ὁποία διάφοροι Ἕλληνες «πατριῶτες» (δηλ. ὅσοι σκέφτονται μὲ γνώμονα τὸ νὰ ἐξυπηρετηθεῖ  τὸ ἑλληνικὸ ἐθνικὸ συμφέρον) εὔχονται τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο: Τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν μπορεῖ νὰ καθορίσει τὸ ἂν θὰ διαλυθοῦν τὰ Σκόπια ἢ ἂν θὰ ἁλωθοῦν σταδιακὰ ἀπὸ τοὺς Τουρκαλβανούς, καὶ τί θὰ γίνει μετά, εἶναι ἄτοπο νὰ θέλουμε τὸ α ἢ τὸ β ἐνδεχόμενο. Μποροῦμε νὰ διαχειριστοῦμε στὴ Β. Ἑλλάδα 1 ἑκ. «πρόσφυγες» (Τουρκαλβανούς, φανατισμένους μακεδονο-Σλάβους κ.λπ.); Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα εἶναι νὰ δώσει ἢ νὰ μὴ δώσει τὴ συναίνεσή της στὸ νὰ λέγονται κάποιας μορφῆς Μακεδόνες οἱ Σκοπιανοί.

Οἱ Βυζαντινοί, πάντως, δὲν ἔδωσαν στοὺς Γερμανοὺς τὴν ἄδεια νὰ λέγονται Ρωμαῖοι οἱ δεύτεροι, κι ἡ ἄρνησή τους κράτησε ἀπὸ τὸ 800 ὣς τὸ 1453. Ἡ Ἑλλάδα, βεβαίως, δὲν σκοπεύει νὰ μιμηθεῖ τὸ θρησκόληπτο Βυζάντιο. Οὔτε νὰ ζήσει τόσο ὅσο αὐτό. Γι’ αὐτό, μὲ λίγα φύκια καὶ κορδέλες, μὲ λίγο τουρισμό, θὰ τὸ σκεφτεῖ στὰ σοβαρὰ νὰ συγκατατεθεῖ.

Ἡ Μακεδονία ὡς ἰδέα (καὶ φυσικά, ὡς χῶρος) εἶναι κάτι χωρὶς τὸ ὁποῖο δὲν ὑφίσταται σύγχρονη Ἑλλάδα. Μὲ τὴν Ἀθήνα νὰ ἔχει γίνει ἕνα ἄβατο – Βαβυλώνα καὶ μετατρεπόμενη σταδιακὰ σὲ ἰσλαμικὸ γκέτο (δηλαδή, νὰ ἔχει πάψει νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἦταν τὸ 1910 ἢ τὸ 1950), τὰ νησιὰ νὰ ἀφήνονται στὴ μοίρα τους, μόνο ἡ Μακεδονία θυμίζει τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἑνότητα. Κάθε τι ποὺ τὴν ἀμφισβητεῖ, ἀμφισβητεῖ τὴν συλλογικὴ ὕπαρξη τῶν σύγχρονων Ἑλλήνων. Χώρια ποὺ ἔχει κρατήσει τὶς καλύτερες παραδόσεις, ὄντας λιγότερο μολυσμένη ἀπὸ τὸν νοτιοελλαδικὸ ἐκφυλιστικὸ δυτικισμό κι ἀνέπαφη -ὅπως τὸ λάδι ἀπὸ τὸ νερο- ἀπὸ τοὺς κάθε λογῆς Κόνιαρους ἐποίκους καὶ Κομιτατζῆδες ἐπιδρομεῖς (ἡ δυτική, τουλάχιστον).

Ὑπάρχουν κι ὅσοι γουστάρουν συλλαλητήρια γενικῶς. Το 1992, ἦταν ἀλλιώτικα τὰ πράγματα: Ἡ ΕΣΣΔ εἶχε καταρρεύσει, ἡ Ἀριστερὰ τὰ εἶχε χαμένα καὶ συγκατατέθηκε στὰ συλλαλητήρια. Τώρα, ἔχει ἀνασυγκροτηθεῖ, μὲ τὰ σχολικὰ βιβλία ἱστορίας καὶ τὰ ἀναγνωστικὰ δημοτικοῦ μὲ εἰκονιζόμενες μαντῆλες καὶ μελαμψὰ παιδάκια (μαζὶ μὲ τὴ φιλελεύθερη ἀεθνικὴ Δεξιά), τὶς ΜΚΟ, τὰ ΜΜΕ μαζί της, τὴν κρίση, τὰ refugees welcome, τὴ διάλυση ἐξαιτίας τοῦ ἀτομικισμοῦ καὶ τοῦ «δὲ θὰ μοῦ πεῖς ἐμένα τὴν ἠθική μου». Ἂν δὲν εἶχε πιασμένα τὰ πόστα ἡ Ἀριστερά, δὲν θὰ μέτραγε ἡ γνώμη της φυσικά. Ἔχει διαβρώσει τὰ πάντα, σὲ ἕνα κλίμα μηδενισμοῦ, καὶ πέτυχε ὅ,τι εἴχε ἀποτύχει νὰ κάνει μεταξὺ 1974-1991. Ἡ (ἀκρο)δεξιὰ μὲ τὰ κρυφογκαίη γυμναστήρια καὶ τοὺς σφίχτες της, τὰ κυνηγετικά της ὅπλα ἢ μὲ τὴ λαϊκιὰ-λοῦμπεν χουλιγκανικὴ ἐκδοχή της, φυγότεκνη ἢ ἄθεη (ἢ καὶ τὰ δύο), συνοδοιπόρος…

Καὶ 10.000 κόσμος, καὶ 20.000 νὰ κατέβουν, δὲν συγκρίνονται μὲ τὸ ἕνα ἑκατομμύριο καὶ τὰ δύο τοῦ 1992-1994.

 

Advertisements
This entry was posted in Βούλγαροι, Ελλάδα, Μακεδονία, Σλάβοι, Χερσόνησος του Αίμου and tagged , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Μακεδονικά..

  1. Παράθεμα: Χαρούλης και Σκόπια – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s