Ὁ ἐκδημοκρατισμὸς τῆς Τουρκίας

Εἶναι παλαιότατη παραλλαγὴ τοῦ δυτικοῦ οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀξιῶν. Καὶ ἔχει διάφορες ἐκδοχὲς καὶ μορφές. Εἴτε τὴ μορφὴ τῆς ἀποικιοκρατίας (στανικὸς ἐκπολιτισμὸς τῶν Μὴ Λευκῶν ὥσπου «νὰ γίνουν ἄνθρωποι»). Εἴτε τὴν καστοριαδικὴ προσμονὴ «νὰ διαβρώσουμε / ἐκδυτικίσουμε ἕνα ποσοστὸ μὴ Δυτικῶν», τὸ ὁποῖο θὰ ἀλλὰξει τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο τῶν χωρῶν τους. Εἴτε τὴν ἀριστερὴ καὶ εὐρωενωσιακὴ ἐκδοχὴ ποὺ προσβλέπει στὴν ἐξημέρωση τῶν Τούρκων διὰ τοῦ ἐκδυτικισμοῦ τους. Εἴτε μὲ τὴν προσμονὴ ὅτι μιὰ δημοκρατικὴ Τουρκία ποὺ θὰ σέβεται τὶς μειονότητές της θὰ ἀδυνατεῖ νὰ προκαλεῖ φθορὰ στὴν Ἑλλάδα.

Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἰσχύει. Ἡ ἀποικιοκρατία τελείωσε. Ἡ καστοριαδικὴ προσμονὴ ἀποδείχθηκε μιὰ ἀφ’ ὑψηλοῦ φανφάρα καὶ σκέτη δικαιολογία τῶν Ρὸζ Ἐπαναστάσεων. Ἡ ἀριστερὴ ἐκδοχὴ δὲν φαντάστηκε ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ ΑΕΠ μπορεῖ νὰ γίνεται καὶ δίχως πολιτισμικὸ ἐκδυτικισμό (ὅπως καὶ στὴ Σ. Ἀραβία, γιὰ παράδειγμα). Ἡ εὐρωενωσιακὴ ἐκδοχὴ δὲν σκέφτηκε τὸ ἐνδεχόμενο ἡ Τουρκία καὶ τὸ Ἰσλὰμ νὰ ἐκδυτικιστοῦν ὄχι διὰ τοῦ πολιτισμικοῦ ἐκδυτικισμοῦ ἐκεῖ, στὶς χῶρες τους ἐκτὸς Δύσης, ἀλλὰ κατακλύζοντας τὴ γεωγραφικὴ Δύση. Ἡ φιλειρηνιστικὴ ἐκδοχὴ τῆς ὁμόσπονδης δημοκρατικῆς Τουρκίας δὲν ἐξηγεῖ γιὰ ποιὸν λόγο ἀποκλείεται μιὰ δημοκρατικὴ Τουρκία νὰ ἑνώσει ἐναντίον τῆς Ἑλλάδας ὅλους τοὺς μουσουλμάνους Μικρασιάτες (ποὺ θὰ εἶναι πλέον ἰσότιμοι καὶ θὰ μιλᾶν ἐλεύθερα τὶς γλῶσσες τους), ἀκριβῶς ὅπως ἔκαναν οἱ Σελτζοῦκοι καὶ οἱ Ὀσμανοὶ μὲ τοὺς διάφορους ἐξισλαμισμένους καὶ ἰσλαμικοὺς νεόφερτους πληθυσμοὺς τῆς Μικρασίας τοῦ 12ου αἰ. Δηλαδή, νὰ τὰ ξαναβροῦν Κοῦρδοι καὶ Τοῦρκοι καὶ νὰ ἑνωθοῦν κατὰ τῆς Ἑλλάδας, ὅπως τὸ 1922. Ἢ ὅπως Οὗγγροι καὶ Αὐστριακοὶ συμβίωναν στὴν αὐτοκρατορία τους.

Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ δικά μου βρίσκεται βεβαίως ἡ ἄποψη ὅτι οἱ δημοκρατίες δὲν εἶναι ἐγγενῶς φιλειρηνικὲς ἢ φιλειρηνικότερες. Χωρὶς νὰ ἀγνοοῦμε τὸ φασιστικό, ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καὶ ρωσομπολσεβικικὸ πρότυπο ἐπέκτασης κι ἐπιθετικότητας, οὔτε ἡ ἀθηναϊκὴ οὔτε ἡ γαλλικὴ οὔτε ἡ βρετανικὴ οὔτε ἡ ἀμερικανικὴ δημοκρατία ἦταν φιλειρηνικὲς καὶ μὴ ἐπεκτατικές.

Ἂν εἴχαμε τὴν διανοητικὴ ἱκανότητα νὰ σκεφτόμαστε γιὰ λίγο σὰν τοὺς Τούρκους, θὰ διαπιστώναμε ὅτι μιὰ χώρα μὲ ἔντονες μνῆμες πρόσφατης κατοχῆς αἰώνων στὰ Βαλκάνια εἶναι ἀναμενόμενο νὰ μὴν ξεχνᾶ τὰ ἐδάφη αὐτά. Μιὰ χώρα ποὺ ἔχει νησιὰ ὑπὸ τὴν κυριαρχία ἄλλων δίπλα της καὶ σκέφτεται μὲ ἄλλα κριτήρια (κατάκτησης κι ὄχι ἐθνολογικῆς σύνθεσης) εἶναι ἀναμενόμενο νὰ μὴν πάψει ποτὲ νὰ τὰ διεκδικεῖ. Γενικά, ἡ ἀδυναμία μας νὰ παραδεχτοῦμε ὡς γεγονὸς ὅτι στὸν πλανήτη ὑπάρχουν κοσμοεικόνες τελείως διαφορετικὲς ἀπὸ τὴ δική μας, καὶ παρὰ ταῦτα ἐκλογικευμένες, καὶ ἡ ἀπροθυμία μας νὰ καταπολεμήσουμε τὶς κοσμοεικόνες αὐτές (γι’ αὐτό, κάνουμε ὅτι δὲν ὑφίστανται παρὰ εἶναι «μεγαλομανία») εἶναι δεῖγμα τῆς μωρίας μας κι ὄχι τῆς ἀνωτερότητάς μας.

Ἀντὶ νὰ χάνουμε τὸν καιρό μας ὑποστηρίζοντας τὸν ἐκδημοκρατισμὸ τῆς Τουρκίας ἢ καταγγέλοντάς την διεθνῶς ὡς μὴ δημοκρατικὴ ἐπειδὴ στὰ σοβαρὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ ἐκδημοκρατισμός της θὰ τὴν καθιστοῦσε φιλειρηνική, εἶναι καλύτερο νὰ σκεφτοῦμε περισσότερο· καί, φυσικά, νὰ χρησιμοποιήσουμε διεθνῶς τὴν καταγγελία περὶ φασίστα Ἐρντογὰν ἔχοντας ξεκαθαρίσει μέσα μας τὴν ἀκριβῆ σημασία μιᾶς τέτοιας καταγγελίας καὶ χρησιμοποιώντας-περιθωριοποιώντας τὰ ἀριστερὰ ἑλληνικὰ ὑποκείμενα ποὺ πιστεύουν στὸν πεπαλαιωμένο δυτικὸ οἰκουμενισμό.

This entry was posted in Δύση, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s