λα(γ)ός

Ἐπιγραμματικά, ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις γιὰ τὸ λαό.

Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι ὁ λαὸς εἶναι κακὸ πράγμα καὶ πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τοὺς πολίτες. Ἐν τῷ μεταξύ, βαρᾶμε τὸν λαὸ ἀλύπητα, γιατὶ εἶναι πηγὴ μόλυνσης, λαϊκισμοῦ κι ἐνίοτε φασισμοῦ. Οἱ ὑπεύθυνοι σημιτικοὶ-λακανικοὶ ἀντιεθνολαϊκιστὲς πολίτες, ὡς ὑποκατάστατο τοῦ μαρξικοῦ «κοινωνικοῦ σχηματισμοῦ» καὶ τῶν προλετάριων / ἐργατῶν, θὰ βοηθήσουν στὴν ἐπίλυση προβλημάτων δυσεπίλυτων ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τοῦ λαοῦ.

Ἡ δεύτερη εἶναι ὅτι ὁ λαὸς πέθανε καὶ δὲν ὑπάρχει πιά. Ὑπάρχουν χαμένα στὸ ὑποδιάστημα μεταμοντέρνα ὑποκείμενα, ἁγόμενα καὶ φερόμενα ἀπὸ τὶς διαφημίσεις γιὰ πατατάκια. Κατὰ καιρούς, ἀνεβάζουν ἀναρτήσεις στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν Ἀριστερὰ ἢ γιὰ τὸ Μνημόνιο. Δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα μὲ αὐτά.

Ἡ τρίτη θέση εἶναι ὅτι ὑπάρχει ὁ λαός, ἔχει αἴσθηση τοῦ παρελθόντος καὶ τῶν κινδύνων, δὲν ἔχει γίνει πολτός, καὶ περιμένει μιὰ εὐκαιρία γιὰ νὰ κάνει πέρα τοὺς κατάπτυστους ἡγέτες του.

Βρίσκω καὶ τὶς τρεῖς θέσεις μερικῶς σωστὲς καὶ μερικῶς λαθεμένες. Οἱ ψυχαναλυμένοι καὶ ψυχοδιαλυμένοι «ὑπεύθυνοι πολίτες» μᾶς ἔδειξαν τὸ ποιόν τους στὴν ἰσλαμικὴ-ναζιστικὴ Δύση, καὶ ὁ Ἐκσυχρονισμὸς στὴν Ἑλλάδα. Ὁ λαὸς δὲν εἶναι ὅ,τι ἦταν τὸ 1970 ἢ πρὸ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης· ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει λαός. Ἡ παρακμὴ εἶναι παρόμοια σὲ χῶρες τελείως διαφορετικές, στὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν ὑφίσταται λαός. Οἱ δυνατότητές του ἔχουν κατὰ κάποιον τρόπο ἐξαντληθεῖ, ἀφοῦ ἔχει ἐπιλέξει τὴν ἀτεκνία καὶ τὴν ὑψηλὴ φιλοσοφία ἢ τὴ μάσα· ἡ ἱκανότητά του νὰ νοιώθει πότε ἀπειλεῖται καὶ πότε ὄχι ἔχει ἀμβλυνθεῖ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε. Ἀλλὰ οἱ μόνοι ποὺ σκέφτονται εἰλικρινῶς καὶ σοβαρὰ τὴν ἀλλαγὴ λαοῦ εἶναι ὅλοι οἱ ἀναρχικοὶ καὶ Ἀριστεροί· κι αὐτοί, βεβαίως, κάνουν λάθος, γιατὶ ὁ λαὸς ποὺ θὰ μᾶς ἀντικαταστήσει (οἱ Μουσουλμάνοι) εἶναι πολὺ χειρότερος μὲ τὰ ἀριστερὰ κριτήρια -ὅποτε φυσικὰ οἱ Ἀριστεροὶ ἀφήνουν κατὰ μέρους αὐτὰ τὰ ἔθνικ μυξοελιτιστικὰ-φερετζέδες περὶ «εὐγενοῦς ἀγρίου» καὶ «βοθρο-Ἕλληνα».

Ἑπομένως, πρέπει νὰ δουλέψει καθένας μὲ τὸ ὑλικὸ ποὺ διαθέτει. Προσωπικά, θὰ προτιμοῦσα νὰ δούλευα μὲ Βυζαντινοὺς τοῦ 9ου αἰ., ἀλλὰ δὲν γίνεται. Μέσα στὶς στάχτες σκαλίζοντας μπορεῖ νὰ ὑπάρχει καὶ καμμιὰ σπίθα (καμμένη λέξη κι αὐτή, βεβαίως, ἀλλὰ πιστεύουμε στὰ ἑλληνικά). Κρίνοντας κι ἐμψυχώνοντας. Ὄχι μόνο τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο. Κι ἀντίστοιχα: ὑπάρχει δουλειὰ σὲ διαφορετικὰ ἐπίπεδα. Ὁ καημὸς καὶ ἡ χαζομάρα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Δεξιᾶς ἔγκειται στὸ ὅτι ἐργάζονται στὸ ἐπίπεδο τοῦ σαλονιοῦ / «πολιτισμοῦ» καὶ τῆς πολιτικῆς, ποὺ εἶναι μεταεπίπεδο ἐξαρτώμενο ἀπὸ βαθύτερα στρώματα, προπολιτικὰ καὶ προ-ἐγκυκλοπαιδικά. Κι ὅτι ἐπέβαλλαν σὲ μιὰ κοινωνία νὰ σκέφτεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο: Μὲ ὅρους πολιτισμοῦ-παιδείας καὶ πολιτικῆς. Ὁ ἀκτιβισμὸς καὶ ἠ «μόρφωση» ἔκαναν ἄπειρο κακό, γιατὶ θεωροῦν τὴν πολιτικὴ ὡς τὴν κατεξοχὴν δραστηριότητα ποὺ ταιριάζει σὲ ἕναν ἄνθρωπο μὲ πλήρη ἀξιοπρέπεια, ἕναν «καθὼς πρέπει» Ἄνθρωπο. Κατ’ ἐμέ, ἡ κατεξοχὴν δραστηριότητα εἶναι ἄλλη. Παρὰ ταῦτα, ἡ πολιτικὴ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει· ὑπάρχουν πολλαπλα ἐπίπεδα, λοιπόν. 

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to λα(γ)ός

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Εὖγε!
    Αἰσιοδοξία χρειάζεται
    – ὄχι κατάθλιψη οὔτε ὀμφαλοσκόπηση
    (στὰ ὁποῖα συχνὰ ὑποκύπτουμε,
    ὡσὰν τὰ καλὰ νέα νὰ προέρχωνται ἀπ᾽ τὸ παρελθόν μας καὶ μόνο, τὸ συλλογικὸ ἢ τὸ ἀτομικὸ)-
    κι αὐτὴν τὴν αἰσιοδοξία μοῦ τὴν μεταγγίσατε.
    Τὴν βγάζει εὐδιάκριτα τὸ κείμενο.

    Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Λαός – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s