Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο

Ἀφήνουμε τὶς τσάντες στὰ σχολεῖα· δὲν ἔχουμε σχολικὲς ἐργασίες γιὰ τὴ Δευτέρα.

Δὲν φυλᾶμε τὰ σύνορα τῆς χώρας· ἡ θάλασσα δὲν ἔχει σύνορα. Δὲν ἔχουμε χώρα.

Εἶναι ἀκροδεξιὸ νὰ κάνουμε παιδιὰ καὶ νὰ δίνουμε παροχὲς στοὺς Ἕλληνες. Θὰ φέρουμε Μουσουλμάνους καὶ θὰ δίνουμε σ’ ἐκείνους παροχές.

Βασικά, εἶναι τὸ ἴδιο ἀκριβῶς πράγμα. Μὲ λαϊκισμὸ ὑπὲρ τῆς κυράτσας / τοῦ Ἑλληναρᾶ γονιοῦ, ποὺ δὲν θὰ πρέπει νὰ διαβάσει τὸ παιδί του τὸ Σ/Κ γιὰ τὴ Δευτέρα, κι ἔτσι θὰ κυλιστεῖ ἀκόμη περισσότερο στοὺς καφέδες καὶ τὴ μπάλα.

 

Τὸ 1974 ἡ μισὴ Κύπρος κατακτήθηκε, κι ἐνῶ ἔπρεπε νὰ καλλιεργηθεῖ στὶς συνειδήσεις ἡ λύσσα γιὰ ἐκδίωξη τῶν Τούρκων, ἡ Ἀριστερὰ ἡχογραφοῦσε τραγούδια «σοῦ ‘παν νὰ βάλεις τὸ χακί». Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἦταν κακός, ναί… (κι ἀνίκανος). Ὁ στρατὸς τῆς ΕΣΣΔ ὅμως;  αὐτὸς ἦταν καλός (κι ὁ χοτζικός, ὁ μαοϊκός, ὁ καστρικός… Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὸν ἀναρχικὸ ἱσπανικὸ στρατὸ ποὺ σκότωνε ἀμάχους καὶ ξέθαβε πτώματα). Ὁ στρατὸς τῆς ΕΣΣΔ δὲν πολεμοῦσε / σκότωνε γιὰ πάρτη του καὶ γιὰ τὸ κράτος του, ἀλλὰ γιὰ τὸ Καλὸ τοῦ γαλαξία: Κατὰ συνέπεια, ποτὲ δὲν θὰ τραγούδαγε κανεὶς ἐγχώριος «ἀντιμιλιταριστὴς» γιὰ ἕναν τέτοιο καλὸ στρατὸ ὅτι τὸ σοβιετικὸ (χοτζικὸ κ.λπ.) ἐμβατήριό του ἦταν μονότονο ἢ φασιστικό.

Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐπικράτησε, μὲ τὴ γνωστὴ μέθοδο τοῦ σκαρφαλώματος ἀσήμαντων σὲ ἐπιρροὴ μικρο-ομάδων (φεμινίστριες τῶν ἐκτρώσεων, γλωσσολόγοι τοῦ μονοτονικοῦ, ἀριστεριστές) στὴν ἐξουσία (μὲ τὶς διασυνδέσεις τους μὲ μιὰ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη κυβέρνηση), ὡς λάιφστάυλ κι ὡς κρατικὴ ἐκπαίδευση. Τώρα, εἶναι ἀνίκητο κι ἀποδίδει τοὺς καρπούς του.

Τὸ 1996 κι ἔπειτα, ἄνθρωποι συνειδητὰ ὑπέρμαχοι τῆς ἄποψης ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ πατριωτικὰ εἶναι βλακεῖες καὶ εἴμαστε Εὐρωπαῖοι, καλλιέργησαν τὴν ἰδέα νὰ μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν Ε.Ε. Ἐνδέχεται, βεβαίως, κάποιοι ἄλλοι μέσα στοὺς ἴδιους ἡγετικοὺς κύκλους, νὰ πίστευαν ὅτι μὲ αὐτὴ τὴν κίνηση ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν πρόφαση τῶν Δυτικῶν, πὼς οἱ ἴδιοι θέλουν βεβαίως τὴν Τουρκία ἀλλὰ εἶναι ἡ κακιὰ Ἑλλάδα ποὺ τοὺς ἐμποδίζει. Ὡστόσο, ἡ κυρίαρχη ἑρμηνεία ποὺ δια-δόθηκε δὲν ἦταν τῆς τακτικῆς κίνησης ἀλλὰ τῆς στρατηγικῆς: Θέλουμε νὰ μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν Ε.Ε. γιατὶ εἴμαστε κατὰ τῶν ξεπερασμένων ἐθνοκρατῶν καὶ νοιώθουμε Εὐρωπαῖοι· καὶ νὰ τελειώνουμε μὲ τὰ βρωμο ἔθνη-κράτη.

Κι ἐμεῖς συζητᾶμε τώρα γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ εἶναι ὄντως λαπάδες καὶ ποὺ δὲν δίνουν δεκάρα καὶ τολμᾶνε νὰ μιλᾶνε γιὰ πατρίδα ἐνῶ εἶναι «μόνο λόγια» καὶ μεταμοντέρνοι. Συζητᾶμε ἀνιστορικά, χωρὶς πῶς, ποιὸς καὶ γιατί. Ἀπαραίτητες ἐρωτήσεις γιὰ νὰ μὴν γίνουν χειρότεροι λαπάδες -κι ὄχι γιὰ λόγους δικαστικούς.

Στὸ χωριό μου, τὸ λέμε «αὐτοεκπληρούμενη προφητεία». Κάποιος λέει, ἐπαναλαμβάνει κάτι, δηλαδὴ μεταστρέφει τὶς συνειδήσεις· κι ὅταν αὐτὸ ποὺ ἔλεγε πραγματοποιηθεῖ, βγαίνει ὁ ἴδιος καὶ λέει «Εἴδατε; Σᾶς τά ‘λεγα!».

Αἴ, ὄχι πιά. Δὲν μᾶς τὰ ἔλεγες· μᾶς τὰ ἐπέβαλλες. Ἐπὶ σαράντα τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια…

Advertisements
This entry was posted in παιδεία, Αριστερά, Χωρίς κατηγορία and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Eὖγε!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s