Νικηφόρος Φωκᾶς, ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Κρήτης (6 Μαρτίου 961): Ἕνα βυζαντινὸ ποίημα.

byzantines_under_nikephoros_phokas_besiege_chandax

Πηγή: Θεοδοσίου τοῦ Διακόνου, Περὶ τῆς Κρήτης ἁλώσεως ἀκροάσεις πέντε. Μετάφραση

Α’ 48-69

Ὁ Νικηφόρος… στάθηκε στὸ μέσον καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὸ Θεό:

«..Ἐνθάρρυνε τὶς καρδιές τους..

ντρόπιασε τὰ λόγια τῶν προφητῶν τῶν ἐχθρῶν μας,

δεῖξε ποιὸς εἶναι ὁ Πέτρος καὶ ποιὸς ὁ ψεύτης,

αὐτὸς ποὺ ἐπιτρέπει νὰ τρῶνε τὶς καμῆλες,

ποὺ ἔκανε τοὺς βαρβάρους νὰ μυηθοῦν στὴν πορνεία,

ποὺ ἀποδείχτηκε ὅτι εἶναι ψευδοπροφήτης λόγῳ τῆς πανουργίας του».

 

Β’ 135-164

Ἀφοῦ στάθηκε στὸ μέσον μὲ τὴν ἐπιβλητικὴ ἐμφάνιση τοῦ καβαλάρη,

ἄρχισε νὰ μιλᾶ τονώνοντας τὸ φρόνημα τῶν ὁπλιτῶν:

«Δύναμη τῆς Ρώμης, τέκνα, σύντροφοι ἀγαπημένοι,

νά πάλι τὸ θηρίο, ποὺ ἐναντίον μας

ἄρχισε κρυφὰ νὰ ἐξυφαίνει σκευωρίες·

ὁρίστε, τὸ φρικτὸ στόμα τῆς Χάρυβδης

ἀγριεμένο, ἐπιθυμεῖ νὰ ἐξαφανίσει τὴν ἰσχὺ τῆς Ρώμης.

Ὁρίστε, ὁ δράκοντας βγάζει σφυρίγματα ἀπὸ τὸ μέσον τοῦ στόματός του,

τοὺς κήρυκες τῆς ὀργῆς καὶ τῆς σφαγῆς.

Φυσᾶ τὸ δηλητήριο καὶ μᾶς ἀπειλεῖ·

τὸ θράσος του ὅμως εἶναι δειλία.

Ἂς ἐπιτεθοῦμε ἐναντίον τῶν Ἀράβων μὲ θάρρος.

Ἀπὸ σάρκα εἶναι τὰ τέκνα τῆς Ἄγαρ.

Δὲν ἔχουν σιδερένιο ἢ πέτρινο κορμί·

πονοῦν, ἂν χτυπηθοῦν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους μὲ δύναμη

Δὲν ἔχουν δύναμη πιὰ οἱ ἀπόγονοι τῆς Ἄγαρ·

ὁ Θεὸς ὅμως εἶναι σύμμαχος καὶ βοηθός μας»

 

Ε’ 19-22

Νὰ τρέμετε πολεμιστὲς τῆς Ἀφρικῆς

γιατὶ συγκλονίζεται ἡ πόλη τῶν Ταρσεωτῶν.

Τὴν παλαιὰ κατάρα, φυλὴ τῶν Ἀράβων, θὰ λάβεις

σύντομα ἀπὸ τὸ δόρυ τοῦ πανίσχυρου Ρωμανοῦ

 

Ε’ 50-72

Θρήνησε ὁλόκληρη γῆ τῆς Συρίας,

ποὺ ἔχεις ὡς προστάτη τῆς πίστης σου

ἕναν περιπλανώμενο, ὄχι προφήτη, τὸν Μωάμεθ

τοῦ ὁποίου τὸ χιτώνα μὲ μύριες αἰσχρότητες

βρωμισμένο κρύβουν οἱ γόνοι τῆς δούλης·

ἔπρεπε, λοιπόν, οἱ ξενόσποροι Ἄραβες οἱ ὁποῖοι εἶναι μιαρότατοι

 

 

~~~

 

Ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Νικηφόρου Φωκᾶ (ἔκδ. L. Petit, Byzantinische Zeitschrift 13, 398-420):

Ἀφοῦ στέφηκες μὲ τὶς νίκες σου,

βασιλιά, ποὺ φέρεις τὸ ὄνομα τῆς Νίκης,

ταπείνωσες τὴν ἀλαζονεία καὶ τὸ θράσος τῶν βαρβάρων

καὶ ἤσουν ὁ παντοδύναμος τροπαιοῦχος βασιλιὰς

ποὺ θριάμβευσε κατὰ τῶν ἐχθρῶν, θεσπέσιε.

Γι’ αὐτὸ μὲ πίστη σοῦ ζητοῦμε:

Μὴν παύσεις νὰ πρεσβεύεις στὸ Θεὸ γιὰ ὅλους μας.

 

Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐξιστορήσει τὰ κατορθώματα

τῶν γενναίων κόπων σου,

ποὺ πραγματοποίησες ὅσο ἤσουν ζωντανός, μακάριε,

κατὰ τῶν ἄθεων Ἰσμαηλιτῶν,

ἐξολοθρεύοντας ἐντελῶς τοὺς στρατούς τους

καὶ ποὺ ἐλευθέρωσες ὅλους τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς

ἀπὸ τὴν πικρὴ καὶ φοβερὴ αἰχμαλωσία τους,

δίνοντάς τους τὴν ἐλευθερία νὰ δοξάσουν μὲ πόθο τὸ Χριστὸ μὲ αὐτοὺς

ποὺ τὸν δοξάζουν καὶ νὰ ἑορτάσουν τὴ μνήμη σου μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ

τὴν ἑορτάζουν.

nikiphoros_phokas

Στοὺς Νικηφόρους Φωκάδες τοῦ μέλλοντος

 

This entry was posted in ποίηση, Άραβες, Ισλάμ, Ρωμανία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s